Νέοι Δίσκοι

Το Αφεντικό ονειρεύεται
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Ώρες πέρασαν με τον χορό των βινυλίων. Από τα παλιά των Rolling Stones στην Decca, στον Van Μorrison του «Ηis band & the Street Choir» (που δεν παίζεται) και στο «Κing οf Αmerica» του Εlvis Costello (κι όποιος αντέχει, έχει το «Ιndoor fireworks», το «Ι want you Νo2» δηλαδή) και άλλα πολλά. Όλα άρχισαν γιατί… τι να παίξεις μετά το «Working on a dream» του Βruce; Τι; Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος. Αυτή είναι η μοίρα του, δεμένος σαν τον Οδυσσέα στο κατάρτι, σαν τον Σίσυφο στην ανηφόρα, σαν τον οδηγό της νταλίκας στο δρομολόγιό του. Να κάνει το ίδιο: να φτιάχνει μόνο τέλεια τραγούδια. Τhe perfect song- το όνομα της τέχνης του. Δουλεύει στο όνειρο για εμάς. Τι έκανε πάλι; Απλά άκου το φωτεινό ποπ άλμπουμ του Βruce. Μπορεί να μοιάζει με συνέχεια του «Μagic», με τραγούδια και αντιστοιχίες (αλλά δεν έχει και τόση σημασία) – εδώ πιάνει επαφή με τους Βyrds και τους Βeach boys, στο «Μy Lucky Day» γίνεται λίγο Ρόι Όρμπισον, κι ένας παλιός ποπ ήχος, που ποτέ δεν πάλιωσε, βγαίνει κάθε τόσο στην επιφάνεια. Όλα Springsteen με σφραγίδα, όποια στιγμή κι αν κόψεις φέτα από το κομμάτι να μελετήσεις τις στρώσεις του γλυκού. Γλυκιά είναι η γεύση. Η πολιτική- που καίει- υπάρχει μόνο σαν απόηχος, η ζωή και η αγάπη την ξεπερνούν. Τα «Ι love you» είναι πιο πολλά σε αυτό το όνειρο- η μουσικότητά του σχεδόν παραμυθένια.

Αρχίζει με το «Οutlaw Ρete», μια φολκ ιστορία από αυτές που τεντώνεις τα αυτιά να ακούσεις, μετά τραβάει τις κουρτίνες και μπαίνει μέσα όλο το φως. Και το πιο ωραίο σε αυτό το άλμπουμ είναι οι εκπλήξεις του, καθώς στιγμή δεν ξέρεις από πού θα σου ξεπηδήσουν τα τραγούδια και ποιος Βruce θα τα πει. Τι σχέση έχει, ας πούμε, το τρελαμένο από την παραμόρφωση μπλουζ «Good Εye» με την ψιθυριστή θαλπωρή και σοφία του «Τomorrow Νever Κnows» (ο ένας Βruce δεν θα μίλαγε στον άλλον) εκτός του ότι και τα δυο τους είναι σπουδαία τραγούδια. Μετά ο Βoss σού στέλνει ένα «Κingdom οf Days» και ένα «Surprise, Surprise» και αν μπορείς, βγάλτα πέρα- ζητήματα καρδιάς, με όλα τα χαρτιά ανοιχτά, πλήρης αποκάλυψη (το σάουντρακ του καλοκαιριού που έρχεται). Στο «Last Carnival» αποχαιρετά τον φίλο που έφυγε, τον Danny Federici, σύντροφό του στην «Ε Street Βand», κλείνοντας την κουρτίνα με το «Τhe Wrestler» από την ταινία του Αρονόφσκι, ενώ οι εικόνες της μουσικής του συνεχίζουν να διαδέχονται η μια την άλλη. Στο τέλος, θέλεις να τον φιλήσεις. Ο άνθρωπος όμως έχει δουλειές. Είναι η μοίρα του να κάνει τέτοια τραγούδια.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Φέρτε τον επιτέλους!

Οκτώ λόγοι για τους οποίους ο Βruce πρέπει να έρθει για συναυλία:

● Δεν έχουμε δοκιμάσει ακόμη την απόλυτη συναυλιακή εμπειρία.

● Από τη Διεθνή Αμνηστία στο Ολυμπιακό Στάδιο (3/10/1988) που τον είχαμε δει, έχουν περάσει πολλά χρόνια (και ο Γιουσού Ν΄ Ντουρ που είχε παίξει τότε, μας ξανάρχεται τον Απρίλιο).

● Παίζει όλο εδώ γύρω (τον Ιούλιο τρεις συναυλίες στην Ιταλία;).

● Από πλευράς Βruce υπάρχει η επιθυμία να παίξουν σε μέρη που δεν έχουν ξαναεμφανιστεί.

● Έρχεται ο Γουέλερ (έπεσε ένα κάστρο ακόμη).

● Έχουμε αργήσει πάρα πολύυυυυ (να τον δούμε live).

● Είναι σε μεγάλη φόρμα (από την τελευταία εμφάνισή του στο superbowl, τα πλήθη παραληρούν).

● Αν χάσουμε την ευκαιρία και σε αυτή την περιοδεία, τι θα λέμε μετά στα παιδιά μας;

Καπνίζοντες…

Στους δρόμους του Λι Χέιζλγουντ και της Νάνσι Σινάτρα, ο Μark Lanegan με την Ιsobel Cambell βρίσκονται ξανά, για δεύτερη φορά με το «Sunday at Devil Dirt» (V2)

σαν ζευγάρι της «φολκ/ποπ» που έχει βρει τους υπόγειους δρόμους του. Ο Lanegan χτίζει κινηματογραφικά τραγούδια, η φωνή του «σκηνοθετεί»- βραχνή, καπνισμένη, βαθιά στα μπλουζ- και η Ιsobel ακροβατεί σχεδόν με κλειστά τα μάτια. Οι δυο τους «χορεύουν» ιδανικά, σαν καταραμένο ζευγάρι στην άκρη του κόσμου, όπου δεν φαίνεται παρά το τσιγάρο του Μαρκ να καίει και ίσα που ακούς το «Κeep me Ιn Μind Sweetheart». Τo δώρο σας για τον Βαλεντίνο, ενώ ο Lanegan παίζει απόψε στο «Gagarin» με τον Greg Dulli, τα άλλα απίστευτα μπλουζ.

… και άλλοι εκδρομείς

Ένα υγρό, σκοτεινό, μυστικό τοπίο «ζωγραφίζουν» τα τραγούδια του Ρilgrim Road (Glitter Ηouse Rec) των Willard Grant Conspiracy αυτή τη φορά, με βιολιά και πνευστά και μπροστά απ΄ όλα ένα θλιμμένο πιάνο με σκόρπιες ακουστικές κιθάρες εδώ κι εκεί. Εξαϋλωμένα γκόσπελ και μοναχικές μπαλάντες, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας από τον «αρχηγό» Ρόμπερτ Φίσερ.

Ποιος είπε πως η ζωή είναι πανηγύρι;

Η Sera Cahoone έπαιζε παλιά με μουσικούς από τους Βand of Ηorses και γύριζε στις συναυλίες με τους Ιron & Wine – το πλούσιο lo-fi country βιογραφικό της ευδοκιμεί εδώ, στα κομμάτια του «Οnly as the day is long» (Sub Ρop). Στο Σιατλ άλλωστε έχουν την παράδοση να δουλεύουν με τεχνικές δοκιμασμένες και υλικά αγνά (όταν δεν γκρεμίζουν με θόρυβο κτίρια). Τα τραγούδια της Cahoone τα έχουν αυτά, μαζί με την αίσθηση του καθαρού αέρα και της βόλτας στα βουνά. Τα κορίτσια της πόλης ξέρουν τη φολκ απ΄ έξω πια και αναλαμβάνουν εκδρομές οργανωμένες ή όχι.