[ Πρόσωπα ] ΙΖ ΕΛ-ΝΤΙΝ ΑΜΠΟΥΛ ΑΪΣ Ζωντανά ο θρήνος ενός πατέρα

Ήταν ίσως η πιο απάνθρωπη και μαζί η πιο ανθρώπινη στιγμή του πολέμου. Οι Ισραηλινοί δεν θα ξεχάσουν εύκολα τον Ιζ ελ-Ντιν Αμπούλ Αΐς και τα δάκρυά του.

Η σκηνή μεταδόθηκε απευθείας από την ισραηλινή τηλεόραση. Στο τηλέφωνο ήταν ένας Παλαιστίνιος γιατρός που οδυρόταν για τον φόνο των τριών κοριτσιών του και τον τραυματισμό άλλων μελών της οικογένειάς του από μια ισραηλινή οβίδα. Η απευθείας σύνδεση ήταν προγραμματισμένη, όχι όμως και η οβίδα του ισραηλινού άρματος.

Ο Ιζ ελ-Ντιν Αμπούλ Αΐς είναι γνωστός στους Ισραηλινούς τηλεθεατές. Αυτός ο Παλαιστίνιος γυναικολόγος, ο οποίος μιλάει άπταιστα τα εβραϊκά δίνει συχνά συνεντεύξεις στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, ενώ εργάζεται παράλληλα σ΄ ένα νοσοκομείο του Τελ Αβίβ και στη Λωρίδα της Γάζας, όπου ζει η οικογένειά του- η γυναίκα του έχει πεθάνει από καρκίνο. Αφότου άρχισαν οι ισραηλινές επιδρομές παρέμεινε στη Λωρίδα της Γάζας και σύντομα τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης τον αναζήτησαν για να μιλήσει για τις συνθήκες της ζωής εκεί. Τους έλεγε ότι υπήρχαν τανκς γύρω από το σπίτι του, τους περιέγραφε πώς περνούσε από τα σημεία ελέγχου. Όμως, όταν τον κάλεσαν από την τηλεόραση το βράδυ της Παρασκευής την ώρα της μεγάλης θεαματικότητας, στο τηλέφωνο δεν ήταν πια ο αυτόπτης μάρτυρας, αλλά ένας πατέρας που είχε καταρρεύσει και εκλιπαρούσε τον Θεό. «Θεέ μου, Θεέ μου, οι κόρες μου σκοτώθηκαν. Σκότωσαν τα παιδιά μου… Μπορεί παρακαλώ να έρθει κάποιος να μας βοηθήσει;» Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Σλόμι Έλνταρ προσπάθησε να τον ηρεμήσει, του υποσχέθηκε ότι θα σταλεί ένα ασθενοφόρο (έφθασε πράγματι αργότερα) και φανερά ταραγμένος και συγκινημένος προτίμησε να βγάλει το ακουστικό από το αυτί του και να φύγει από το πλατό διατηρώντας την τηλεφωνική σύνδεση ανοικτή, παρά να διακόψει τον θρήνο αυτού του πατέρα. Επί τρία λεπτά και 26 δευτερόλεπτα, ο θρήνος του Αμπούλ Αΐς μεταδιδόταν ζωντανά σ΄ όλο το Ισραήλ. «Δεν ξέρω πώς ο άνθρωπος αυτός θα σταθεί ξανά στα πόδια του έπειτα από αυτή την τραγωδία», λέει η δρ. Λίατ Λέρνερ-Γκέγια, μια Ισραηλινή γιατρός που είχε συνεργαστεί με τον Παλαιστίνιο συνάδελφό της. «Ερχόταν στο Ισραήλ και επί τρεις νύκτες κοιμόταν σε φιλικά σπίτια. Αν και είχε τις απαραίτητες άδειες, πάντα τον δυσκόλευαν στα σημεία ελέγχου. Όμως, πίστευε στη συνύπαρξη και το έκανε πράξη στη δουλειά του».

Δεν συμβαίνει συχνά μια εμπόλεμη χώρα να μπορεί να διαπιστώνει, με τρόπο ανθρώπινο και όχι μέσω ψυχρών στατιστικών, τις συνέπειες των πράξεών της στους ανθρώπους του «άλλου» στρατοπέδου, γράφει η μπλόγκερ Ντελφίν Μενουί στην ιστοσελίδα της γαλλικής «Λε Φιγκαρό». Αυτό ίσως δεν αλλάζει τις πολιτικές επιλογές, όμως οι Ισραηλινοί δεν θα ξεχάσουν εύκολα τα δάκρυα του Ιζ ελΝτιν Αμπούλ Αΐς.