ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για το ΕΣΥ

O λόγος στους αναγνώστες.

Η Κατερίνα Νικολιδάκη (σ.σ: Γιατί δεν γράφετε τη διεύθυνσή σας;) γράφει απευθυνόμενη στον υπουργό Υγείας για το ΕΣΥ:

«Κύριε επί της Υγείας υπουργέ, θα ήθελα από καρδιάς να σας ευχαριστήσω, αλλά ρητά μου το απαγορεύουν οι συνθήκες τις οποίες βίωσα επί 17 ημέρες, σαν συνοδός ασθενούς σε νοσοκομείο του ΕΣΥ του Νομού Ηρακλείου. Το χειρότερο είναι, σύμφωνα με πολύπλευρες πληροφορίες, πως το ίδιο συμβαίνει σε όλα ανά την Ελλάδα νοσοκομεία του ΕΣΥ, του Εθνικού Συστήματος Υγείας, εκείνου του οποίου ηγείσθε και επαίρεσθε γι΄ αυτό. Αντίθετα, θα ήθελα από καρδιάς να σας ευχηθώ να μη βρεθείτε ποτέ σαν ανώνυμος, απλός, σεμνός και ταπεινός πολίτης, με διατροχαντήριο, ας πούμε, κάταγμα, σε νοσοκομείο του ΕΣΥ.

Θα είχατε την ευκαιρία της προσωπικής εμπειρίας των απαράδεκτων- λόγω και της φύσης του- κενών και ελλείψεων ακόμη και σε απλά, αλλά ουσιώδη και αναγκαία για τον ασθενή καθημερινά είδη, τα οποία ο συνοδός προμηθεύεται από το παρακείμενο κυλικείο. Θα είχατε την προσωπική εμπειρία των κενών και ελλείψεων σε ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, η ύπαρξη του οποίου στα νοσοκομεία του ΕΣΥ έχει απαξιωθεί και μηδενιστεί. Ίσως νιώθατε άσχημα που ηγείσθε του ΕΣΥ, ίσως προβληματιζόσασταν, αν πιθανόν είχατε την τύχη, σαν ασυνόδευτος ασθενής κάποια φορά να δεχθείτε τις υπηρεσίες του εφημερεύοντα γιατρού και νοσηλεύτριας.

Μη σας φαίνεται αστείο! Η απάντηση του γιατρού στην παρατήρησή μου ήταν η ευνόητη: “Τι να κάνουμε;”.

Θα είχατε την προσωπική εμπειρία της απογευματινής εφημερίας σε κλινική, όπου η παρουσία και η δράση γιατρών και νοσηλευτριών είναι συνεχής. Απογευματινή εφημερία που πραγματοποιείται από έναν γιατρό- ελλείψει δε ειδικού- Γενικής Χειρουργικής και μια νοσηλεύτρια, οι οποίοι θα πρέπει να τείνουν ευήκοον ους στους ασθενείς ανά κλάσμα δευτερολέπτου. Η κόπωση φυσικό είναι να τους καταβάλλει, παρ΄ όλα αυτά στέκονται με το κεφάλι ψηλά για τον κάθε ασθενή.

Ίσως νιώθατε άσχημα, ίσως προβληματιζόσασταν, αφού θα είχατε την προσωπική εμπειρία των πολλών κρεβατιών στους θαλαμίσκους των 3Χ3 με τα 3 ή- στους λίγο μεγαλύτερουςμε τα 5 ή 6 κρεβάτια, που απαγορεύουν την εύρυθμη επίσκεψη των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού. Οι συνοδοί; Με το πλάι.

Θα απορούσατε κι εσείς, όπως σίγουρα εγώ, πώς ασκούν τα καθήκοντά τους, καθήκοντα που προαπαιτούν ανεμπόδιστη συγκέντρωση, προσήλωση και προσοχή- στα χέρια τους επαφίεται η ακέραιη υγεία και ζωή του ασθενούς- και όμως δίνοντας από το περίσσευμα της ψυχής τους, τα ασκούν.

Ίσως νιώθατε άβολα, ίσως προβληματιζόσασταν, γιατί δεν υπάρχουν πλέον κρεβάτια στους διαδρόμους, δίχως να ομολογείτε παράλληλα πώς μπήκαν και στριμώχτηκαν στους ήδη πλήρεις θαλάμους σε ελάχιστη απόσταση το ένα από το άλλο.

Κύριε επί της Υγείας υπουργέ, ίσως είναι απαξιωτικό να σας αναφέρω για τα ελλείποντα μαξιλάρια, σεντόνια, μαξιλαροθήκες κ.λπ., τα οποία προμηθεύονταν από το σπίτι τους οι ασθενείς, αλλά να μην παραλείψω τους καινούργιους ουροσυλλέκτες των πολλών χρήσεων. Από βανάκι στο κάτω τους μέρος, αδειάζονται σε μικρό σκεύος με την ένδειξη “ούρα” από τις νοσηλεύτριες. Τι να πρωτοκάνουν; Να ασκούν νοσηλεία; Άλλωστε γι΄ αυτό προσελήφθησαν! Να αλλάζουν ασθενείς; Να καθοδηγούν; Να αδειάζουν τους ουροσυλλέκτες; Σταματώ εδώ, με την επισήμανση της εν τέλει ηρωικής προσπάθειας την οποία καταβάλλουν – όλοι όσοι συνθέτουν το εν γένει προσωπικό – μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες άσκησης των καθηκόντων τους».