[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αόρατο ραντεβού

Χαλαρές με την κολλητή πίνουμε τα τσάγια μας αραχτές στον καναπέ. Από το σαλόνι έχουν περάσει σχεδόν όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι. Εν αγνοία τους εννοείται. Αλλά ευτυχώς ο καναπές στόμα έχει και μιλιά δεν έχει κι έτσι το γαϊτανάκι συνεχίζεται ακάθεκτο. Από την κουζίνα προκλητικές μυρωδιές-κάτι τσιγαρίζεται, κάτι μοσχοβολάει- αλλά στη σκέψη των θερμίδων το παραβλέπουμε. Άλλωστε, το φαΐ είναι για το παιδίτον 26χρονο Βασίλη- που θα έρθει από τη δουλειά κουρασμένος και θα πρέπει να φάει. Δεδομένου δε που εκείνου του λείπουν κιλά κι εμάς μας περισσεύουν, πού να τολμήσουμε να πάμε μέχρι την κουζίνα. Και τότε ανοίγει η πόρτα. Ο Βασίλης μπαίνει λαχανιασμένος. «Καλησπέρα!». Η μάνα του βγαίνει από την κουζίνα να τον υποδεχτεί και να του ανακοινώσει πως το φαΐ είναι έτοιμο.

«Ποιο φαΐ, ρε μάνα; Με περιμένουνε», λέει και πετάει τσάντα και μπουφάν. «Άμα σε περιμένουνε, ρε Βασίλη, γιατί βγάζεις το μπουφάν;», ρωτάει η αδελφή του (η κολλητή μου, δηλαδή). «Ποιοι σε περιμένουνε;», ρωτάω εγώ η περίεργη. «Γιατί δεν είπες στα παιδιά που περιμένουνε να ανέβουν επάνω;», ρωτάει η φιλόξενη και φιλότιμη μάνα. «Τι λέτε, μωρέ; Ποιους να φέρω; Στον υπολογιστή έχω ραντεβού και με περιμένουνε». Ανοίγει το Ρ/C και το e-mail, πετάει το ΜΡ3 από τα αυτιά, μπαίνει στο messanger και στο παιχνίδι (εκεί που τον περιμένουν), ενώ στο μεταξύ βρίζει κάτι για το dpx και για κάτι άλλα ακατάληπτα για τις γνώσεις (και την ηλικία μας). Για τις επόμενες ώρες ακολουθεί σιγή. Πού και πού ο Βασίλης κατεβάζει μερικά καντήλια. Μάλλον χάνει στο παιχνίδι. Εξουθενωμένος αλλά και ενθουσιασμένος, εμφανίζεται ύστερα από κάμποσες ώρες. «Καλά, ρε Βασίλη, όλη την ώρα στον υπολογιστή… Πότε πας για κανά καφέ; Πότε βλέπεις τους φίλους σου;», ρωτάμε με περιέργεια. Σηκώνει αργά το ένα χέρι που κρατά τον φραπέ. Όπερ η ερώτηση περί καφέ άκυρη. Όσο περί επικοινωνίας με φίλους; Αντί να αναθεωρήσει ο Βασίλης, μάλλον θα πρέπει να σκίσουν οι λεξικογράφοι τα λήμματά τους περί επικοινωνίας και συντροφικότητας και να το πιάσουν απ΄ την αρχή.