[ Πρόσωπα ] Ο Βεελζεβούλ στον Παράδεισο

«Έχω μερικά κρατικά μυστικά και θα τα πάρω μαζί μου στον Παράδεισο». «Ο Βεελζεβούλ στον Παράδεισο;», ρωτά ο δημοσιογράφος της «Repubblica». «Είμαι βέβαιος γι΄ αυτό. Αλλά για όνομα του Θεού, όχι πως το αξίζω». Ο Τζούλιο Αντρεότι γίνεται σήμερα ενενήντα χρόνων.
Επτά φορές πρωθυπουργός και οκτώ υπουργός Εξωτερικών, αθώος λόγω παραγραφής του αδικήματος από την κατηγορία για τις σχέσεις του με τη Μαφία, ο Τζούλιο Αντρεότι είναι η ζωντανή πολιτική ιστορία της Ιταλίας. Μια γνώριμη καμπούρα- εκεί που σύμφωνα με τον κωμικό Μπέπε Γκρίλο βρίσκεται το μαύρο κουτί των φοβερών μυστικών τουκι ένας άξιος μαθητής του Μακιαβέλι, έτσι όπως τον περιγράφει ο Πάολο Σορεντίνο στη βραβευμένη ταινία του «Ιl Divo». Στα ενενήντα του ο Ιταλός πολιτικός με το μοναδικό ένστικτο πολιτικής επιβίωσης έχει διανύσει μια πορεία κυνικού σαρκασμού, πελατειακών σχέσεων, αίματος και συμβολαίων με τον διάβολο.

Ο Βεελζεβούλ της ιταλικής πολιτικής γεννήθηκε στη Ρώμη στις 14 Ιανουαρίου του 1919 και όπως δήλωσε στη «Repubblica» «ελπίζει να γιορτάσει και τα εκατό του χρόνια». Εξάλλου αισθάνεται περίφημα- πολύ καλά τον βρήκε και ο Πάπας Βενέδικτος: «Τον συνάντησα πριν από μερικές ημέρες στα γενέθλια του πατέρα Μπούζα. Με πλησίασε και μου είπε: “Εσείς δεν γερνάτε ποτέ”».

Ο Αντρεότι αντιμετώπισε την υποψία ότι έκανε ελάχιστα για να αποτρέψει- αν δεν ενθάρρυνε- τη δολοφονία του Άλντο Μόρο ως άδικη κατηγορία και τη δίκη για τις σχέσεις του με τη Μαφία ως επιχείρηση πολιτικής του εξόντωσης από το «κράτος των δικαστών». Στις εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, των οποίων ήταν μόνιμος επισκέπτης για τις υποθέσεις της μασονικής στοάς Ρ2, της δολοφονίας Μόρο, της τρομοκρατίας και της Μαφίας, επαναλάμβανε μονότονα «θα έπρεπε να κοιτάξω το αρχείο μου» και «θα έπρεπε να ελέγξω τα χαρτιά μου». Ο πολιτικός που είχε δηλώσει ότι «είναι καλό να κρατάς ημερολόγιο και είναι χρήσιμο να το ξέρουν πολλοί», άνοιξε πριν από μερικές ημέρες για τους φωτογράφους αυτό το φοβερό μυστικό αρχείο. Χιλιάδες φάκελοι, φωτογραφίες και έγγραφα, που, όπως σημειώνει η ιταλική εφημερίδα, θα έκανε πολλούς χριστιανοδημοκράτες να χάσουν τον ύπνο τους εάν ερχόταν το περιεχόμενό τους στο φως. Ο Τζούλιο Αντρεότι, όμως, δεν έχει τέτοια πρόθεση. Πιστός στην ιδιότυπη ομερτά με την οποία κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, βεβαιώνει φίλους και εχθρούς ότι θα κρατήσει τα μυστικά του για τον εαυτό του: «Δεν θα έγραφα ποτέ ένα βιβλίο και δεν θα έδινα ποτέ συνέντευξη για ορισμένα επεισόδια. Η πολιτική- θέαμα δεν μου αρέσει», δήλωσε στη «Repubblica». Και η ιταλική πολιτική σκηνή άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης.