Δίκτυο

Τότε και τώρα
Π.Κ.

Την καθιερωμένη επίσκεψη και παρακολούθηση της συνεδρίασης του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, με την ευκαιρία της ανάληψης των καθηκόντων του, πραγματοποίησε ο νέος υπουργός Πολιτισμού κ. Αντώνης Σαμαράς χθες το απόγευμα. Του έλαχαν τρία σχετικά εύκολα θέματα, όπως είναι η επέκταση ενός ξενοδοχείου στην Παλαιά Πόλη της Ρόδου, μια οικοδομή στα Μετέωρα, η υπόγεια καλωδίωση της ΔΕΗ στην Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας ώστε να απαλλαγεί από τα αντιαισθητικά καλώδια, αλλά η επίσκεψή του δεν κράτησε πολύ (μόλις μισή ωρίτσα). Σύντομος ήταν και ο λόγος του. «Χωρίς να έχω εμπειρία, ήρθα να πάρω μυρωδιά», είπε στα μέλη του Ανώτατου Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

«Ο κόσμος έρχεται εδώ να βρει το δίκιο του. Το ΚΑΣ πρέπει να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον που είναι και το μέγιστο, αλλά και να αποδίδει δικαιοσύνη». Ασφαλώς, ο κ. Σαμαράς γνωρίζει τι εστί ΚΑΣ από τους παλαιότερους αγώνες του για να σωθεί η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Πήλος, από τα καταστροφικά αναπτυξιακά σχέδια. Ελπίζουμε να το θυμάται.


Θρηνεί η αραβική μουσική

Με καταπονημένο οργανισμό από γρίπη ο Λιβανέζος Μανσούρ Ραμπανί, από τους επιφανείς συνθέτες και στιχουργούς του αραβικού κόσμου, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 83 ετών σε νοσοκομείο της Βηρυτού. Ο Μανσούρ με τον μεγαλύτερο αδελφό του Άσι άρχισαν την καριέρα τους προσπαθώντας να οργανώσουν εκκλησιαστική χορωδία στη γενέτειρά τους Αντέλια, παραθαλάσσια πόλη βόρεια της Βηρυτού. Έγιναν ευρύτερα γνωστοί ως αδελφοί Ραμπανί κυρίως όταν το επίθετό τους συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία Λιβανέζα τραγουδίστρια Φεϊρούζ, την οποία ο Άσι παντρεύτηκε το 1955. Η καριέρα του καλλιτεχνικού τρίου απογειώθηκε και το 1960 έδιναν συναυλίες στις ΗΠΑ με αποκορύφωμα τη sold out συναυλία τους το ΄71 στο περίφημο Κάρνεγκι Χολ. Ο Μανσούρ, ύστερα από τον θάνατο του Άσι, το 1986, συνέχιζε να γράφει τραγούδια και μιούζικαλ. Το κύκνειο έργο του «Η επιστροφή του Φοίνικα» παίζεται αυτή τη σεζόν σε θεατρική σκηνή της Βηρυτού.

Χ.

Η κατάρα του Ρόθκο
Π. Κ.

Όταν πέθανε κόβοντας τις φλέβες του, το τρομερό παιδί της αμερικανικής τέχνης Μαρκ Ρόθκο ήταν εξοβελιστέος ως αυτόχειρ από το εβραϊκό νεκροταφείο. Η γυναίκα του Ρόθκο που ήταν χριστιανή όπως και ο στενός φίλος του Θόδωρος Στάμος έπρεπε να να βρουν έναν τόπο να τον κηδέψουν. Παιδί πολυμελούς οικογένειας Ελλήνων μεταναστών με έξι αδέλφια που ζούσαν στη Νέα Υόρκη, ο Στάμος διέθετε δώδεκα τάφους στο νεκροταφείο του Λονγκ Άιλαντ και ως καλός Έλληνας- με καταγωγή από τη Σπάρτη- που σέβεται τους νεκρούς διέθεσε για τον φίλο του τα απαραίτητα δύο μέτρα γης για την τελευταία κατοικία, του έφτιαξε και ένα μνημείο που μοιάζει με βράχο. Μετά συνέβησαν πολλά και ο Στάμος κατηγορήθηκε, αδίκως όπως αποδείχθηκε ύστερα από πολυετείς δίκες, ότι εκμεταλλεύθηκε την εμπιστοσύνη του νεκρού φίλου του και μεθόδευσε την πώληση πολύτιμων έργων του Ρόθκο σε γνωστή γκαλερί σε εξευτελιστικές τιμές. Αυτή η εμπλοκή και ο θάνατος του διάσημου φίλου του κόστισε ακριβά στον Στάμο, στον οποίο η καλλιτεχνική κοινότητα της Νέας Υόρκης γύρισε την πλάτη. Απηυδισμένος και ασυμβίβαστος ο Στάμος άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Νέας Υόρκης και της γενέτειράς του Λευκάδας, όπου και τάφηκε ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια το 1997. Χρόνια μετά, οι συγγενείς του Ρόθκο θυμήθηκαν τα οστά του διάσημου τέκνου που κατέκτησε την αθανασία χάρη στο έργο του και τα ζήτησαν για να τα αποθέσουν στο εβραϊκό νεκροταφείο. Νέο σκάνδαλο, νέα δημοσιεύματα, νέες δίκες, ώσπου πριν από λίγους μήνες το δικαστήριο αποφάσισε ότι οι συγγενείς του Ρόθκο έχουν κάθε δικαίωμα να μεταφέρουν τα λείψανα του πρώην αποδιοπομπαίου καλλιτέχνη όπου θέλουν. Η ανακομιδή δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα, αλλά η κατάρα του Ρόθκο που καταδίωκε τον Στάμο λύθηκε. Μια μεγάλη γκαλερί της Αμερικής φροντίζει για την αποκατάσταση του έργου του.

Υπάρχει τρομερή ζήτηση και από πλευράς της οικογένειάς του η πεποίθηση ότι το έργο του Στάμου ανήκει στα μουσεία και όχι στην κερδοσκοπία.