Φαινόμενα

Υπερβολική διόγκωση
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Τα κινηματογραφικά χαρακτηριστικά μιας απαγωγής την καθιστούν αυτομάτως υψίστης τηλεοπτικής σημασίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και εθνικής
Ποιο είναι, αλήθεια, το στοιχείο εκείνο που καθιστά την απαγωγή ενός ιδιώτη, όσο πλούσιος και σημαντικός κι αν υπήρξε στις επιχειρήσεις, θέμα υψίστης εθνικής σημασίας; Γιατί ως τέτοιο ανέδειξαν την απαγωγή του ηλικιωμένου εφοπλιστή κ. Παναγόπουλου τα έκτακτα Δελτία Ειδήσεων που ενημέρωναν από νωρίς το πρωί το φιλοθέαμον κοινό.

Η υπόθεση, εκτός από την κινηματογραφική της διάσταση και το γεγονός ότι τέτοιου είδους εγκληματικές ενέργειες είναι σπάνιες στη χώρα μας, δεν διέθετε άλλα στοιχεία που να δικαιολογούν την τηλεοπτική της διόγκωση. Επίσημο άλλοθι για την υπερβολή υπήρξαν σενάρια που υπαινίσσονταν πιθανή σύνδεσή της με τις «παρυφές της τρομοκρατίας» επειδή αναζωπυρώθηκε με τις επιθέσεις σε αστυνομικούς το ζήτημα αυτό. Ωστόσο, κανένα απολύτως τέτοιας μορφής στοιχείο δεν υπήρξε τις πρώτες ώρες που να δικαιολογεί τη διακοπή των προγραμμάτων, όπως έγινε πρωί πρωί στον ΑΝΤ-1. Μόνον η εμμονή για το ποιος εκ των διευθυντών Ειδήσεων θα πει το «φτου΄κα΄πρω» προλαβαίνοντας τις εξελίξεις. Ωστόσο, αυτό αποτελεί ελάττωμα και όχι προσόν της εγχώριας ενημέρωσης. Απόδειξη η υπερβολή στην προβολή της απαγωγής, που μόνον τους απαγωγείς μπορεί να διευκολύνει καθώς και τη δημιουργία κλίματος τρόμου και ασφυξίας στους πολίτες.

Είναι βέβαια επόμενο σε μια χώρα μικρή, όπου ειδικώς η απαγωγή δεν αποτελεί σύνηθες έγκλημα, να αποτελεί σημαντική είδηση. Άλλο αυτό όμως και άλλο το γκανγκστερικό και τρομολαγνικό υπερθέαμα που βομβάρδιζε το κοινό με τόσες απίθανες λεπτομέρειες, ώστε μέχρι το βράδυ είχαμε την αίσθηση αν όχι ότι είμαστε οι ίδιοι θύματα της απαγωγής, ότι βρισκόμαστε δίπλα στον ηλικιωμένο επιχειρηματία και είμαστε αυτόπτες μάρτυρες.

Βεβαίως, όλο αυτό μπορεί να προσφέρει μυθιστορηματικές απολαύσεις, ίντριγκα, απολαυστική σεναριολογία πάντα με τρομολαγνικές πτυχές, αλλά ακριβώς γι΄ αυτό μετατρέπεται σε παραπλανητική κουρτίνα που καλύπτει άλλα εξίσου σημαντικά αν όχι σημαντικότερα γεγονότα που αφορούν τους πολίτες.

Πάντως το γεγονός πυροδότησε μια προσφιλή συζήτηση των πολιτικών και δη των μεγάλων κομμάτων με επίκεντρο το ψευδοδίλημμα από την πλευρά της κυβέρνησης ότι πρέπει «να συμφωνήσουμε τι Αστυνομία θέλουμε» (Ντόρα Μπακογιάννη απευθυνόμενη στον Δημήτρη Ρέππα στην «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη). Μα ψηφίζοντας μια κυβέρνηση ο λαός έχει «συμφωνήσει» ότι θέλει να τηρούνται το Σύνταγμα και οι νόμοι, που με απόλυτη σαφήνεια ορίζουν ποιο είναι το έργο της Αστυνομίας. Αν δεν μπορεί η Αστυνομία που έχουμε να ανταποκριθεί στον συνταγματικό της ρόλο, η ευθύνη είναι της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι οι αστυνομικοί τη μια στιγμή βρίσκονται σε νιρβάνα και απλώς χαζεύουν βίαιες πράξεις κουκουλοφόρων, μιαν άλλη στιγμή μπορεί σε ένα αστυνομικό τμήμα να βασανίζουν απάνθρωπα μετανάστες ή μιαν άλλη στιγμή να βγάζουν πιστόλι και να πυροβολούν (έστω και με σκοπό τον εκφοβισμό) άοπλους πολίτες, από μόνο του ομολογεί απόλυτη πολιτική ευθύνη, αδυναμία ελέγχου και έλλειμμα κουλτούρας στην Αστυνομία και στην πολιτική εξουσία.


Μείζονα θέματα τα αυτονόητα

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να αναθεωρηθούν συνταγματικές αρχές στο όνομα τής επιπλέον «ασφάλειας του πολίτη», ενώ εν τω μεταξύ ουδείς ακολουθεί τις ήδη υπάρχουσες και ουδείς φροντίζει για την πλήρη εφαρμογή τους. Όλα αυτά, τα αυτονόητα για μιαν εύρυθμη δημοκρατία, (όπως επέμενε να ισχυρίζεται η Ντόρα Μπακογιάννη στο Δελτίο του Αlter τις προάλλες, ότι είναι η ελληνική), έχουν αναδειχθεί σε μείζονα θέματα, δίνοντας την αίσθηση μιας μάλλον άγουρης δημοκρατίας, με στοιχεία τηλεοπτικού πρωτογονισμού που την επιβαρύνουν.