[ Δρόμοι ]

Ο Λε Κλεζιό…
… όταν η μητέρα του πέθανε την περασμένη άνοιξη, φρόντισε να μαζέψει όλα τα βιβλία που είχε στη βιβλιοθήκη της- βιβλία αγαπημένα, που είχαν σημαδέψει τα παιδικά του χρόνια: Μοπασάν, Τζακ Λόντον, Τζόζεφ Κόνραντ, Κίπλινγκ, Ζολά, Βερν. Την αγαπούσε πολύ τη μητέρα του. Την έβαλε άλλωστε κεντρική ηρωίδα του τελευταίου μυθιστορήματός του «Ο χορός της πείνας», με το όνομα Έθελ. Χρησιμοποίησε όμως τον πατέρα της για να δείξει όλη την απανθρωπιά του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος.

Στο βιβλίο του…
… ο συγγραφέας γράφει για μια αστική οικογένεια που βουλιάζει στη χρεοκοπία, καθώς ο ασυνείδητος πατέρας καταβροχθίζει όλη την περιουσία που προοριζόταν για το παιδί του. Ναι, περιγράφει ένα σύστημα ανήθικο, όπως ακριβώς το περιγράφουν και οι οικονομολόγοι, όταν γράφουν για τους τραπεζίτες που τρέχουν να σωθούν με κρατικά λεφτά. Χάσουν-κερδίσουν, αυτοί είναι πάντα κερδισμένοι, ενώ οι πελάτες τους βγαίνουν διπλά χαμένοι: πληρώνουν και τους τόκους που χρωστούν και τους παραπανήσιους φόρους για να σωθούν οι τραπεζίτες. Μια κοινωνία η οποία το έχει ρίξει στο κυνηγητό του κέρδους και που δεν μπορεί να προστατεύ- σει τα παιδιά της από την πείνα. Όπως τη βλέπει με τα μάτια του ένα αθώο και λαμπρό παιδί, η Έθελ. Μια εικόνα ενοχλητική, όσο και η εικόνα του άσωτου πατέρα της. Ο Αλεξάντρ ξοδεύει τον καιρό του και την περιουσία της κόρης του σε καταστροφικές δουλειές, αναζητώντας μάταια να αποκτήσει κάποια κοινωνική αίγλη και να αποδιώξει από πάνω του τις σκουριές του πληγωμένου εγωισμού του. Η Έθελ γνωρίζει τη φτώχεια στα σχολικά θρανία, στο πρόσωπο της Ρωσίδας φίλης της Ξένιας. Η Έθελ είναι «καλής οικογενείας», αλλά η Ξένια είναι καθηλωμένη στη μιζέρια, παιδί μεταναστών. Η Έθελ δεν θα αργήσει να νιώσει αποστροφή για τις ενοχλητικές θυσίες που είναι πρόθυμη να κάνει η νεαρή της φίλη προκειμένου να ξεκολλήσει από τη φτώχεια.

Ο συγγραφέας…
… του «Χορού της πείνας» γράφει πάντα από τη μεριά των αδύναμων και των αποκλεισμένων από τα προνόμια που το σύστημα δίνει μόνο στους λίγους. Αυτό ακριβώς άλλωστε επισήμανε και η Σουηδική Ακαδημία που απένειμε στον Λε Κλεζιό το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας τον περασμένο Οκτώβριο. Στο κείμενο που συνόδευσε τη βράβευσή του, τον χαρακτηρίζει «εξερευνητή μιας ανθρώπινης κατάστασης που βρίσκεται πέρα και κάτω από τον κυρίαρχο πολιτισμό, συγγραφέα της ρήξης και της ποιητικής περιπέτειας». Από έναν τέτοιο συγγραφέα δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη η ανηθικότητα του συστήματος. Ζωές δοσμένες στο χρήμα και σε παιχνίδια για αφελείς. Το μυθιστόρημα…
… της μητέρας του είναι μια καταγγελία της κοινωνίας που παραδίδει το μέλλον της στις φλόγες και που φτιάχνει και ξεφτιάχνει τα όνειρά της εις βάρος των παιδιών της.