[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Δικαιοσύνη στην οικονομία

ΠΟΛΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ γίνεται για το αν με τον επικείμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης πρέπει να αλλάξει και η ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών. Το αν θα παραμείνει ή όχι ο κ. Αλογοσκούφης στη θέση τού υπουργού είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολεί μόνο τον ίδιο, τον Πρωθυπουργό και το κυβερνών κόμμα. Αυτό που θα πρέπει να απασχολεί εμάς, είτε παραμείνει στη θέση του είτε φύγειόπως ακούγεται – για τις Βρυξέλλες ή για άλλο υπουργείο, είναι αν θα αλλάξει η πολιτική η οποία κατέστησε τον κ. Αλογοσκούφη υποψήφιο για αποχώρηση από τη θέση τού ουσιαστικά κορυφαίου υπουργού της κυβέρνησης.

Βαθιά πεπεισμένος ότι σε μια οικονομία παράγεται περισσότερος πλούτος μόνο όταν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, ο υπουργός Οικονομίας τα τελευταία πέντε χρόνια μέσω κυρίως της φορολογικής πολιτικής μοίρασε τον πλούτο εις βάρος των πολλών και προς όφελος των λίγων. Οι φορολογικές κλίμακες που επέβαλε η κυβέρνηση την τελευταία τετραετία μειώνουν το φορολογικό βάρος στα υψηλά εισοδηματικά κλιμάκια και το αυξάνουν στα μεσαία και τα χαμηλά. Ενώ ο φορολογικός συντελεστής των επιχειρήσεων μειώθηκε κατά 10 εκατοστιαίες μονάδες, η εισοδηματική πολιτική στο Δημόσιο «πάγωσε» τα εισοδήματα των εργαζομένων για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια. Τον λογαριασμό των φορομειώσεων πλήρωσαν κυρίως τα χαμηλά εισοδήματα μέσω αυξήσεων σε σχεδόν όλους τους έμμεσους φόρους. Από τη φορομπηχτική πολιτική των τελευταίων ετών δεν γλίτωσαν ούτε οι μικροϊδιοκτήτες ακινήτων, καθώς τους επιβλήθηκε Φόρος Κατοχής Ακινήτων με παράλληλη ελάφρυνση των μεγαλοϊδιοκτητών μέσω της κατάργησης του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.

Αν η αλλαγή στην ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας περιοριστεί στην αλλαγή προσώπου με στόχο καθαρά επικοινωνιακό, τότε το αποτέλεσμα για την πορεία της οικονομίας θα είναι μηδενικό. Το νέο ξεκίνημα της οικονομικής πολιτικής, είτε με τον κ. Αλογοσκούφη είτε με κάποιον άλλο, επιβάλλεται να είναι η άμεση εφαρμογή ενός σχεδίου για την αποκατάσταση της αίσθησης δικαιοσύνης στην οικονομία και στη διανομή του παραγόμενου πλούτου. Πρόκειται για ένα αίσθημα που χάθηκε παντελώς τα τελευταία χρόνια λόγω των παραπάνω επιλογών και παρεμβάσεων.