[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Κιβωτός με τρύπες

20 ΙΟΥΝΙΟΥ ΤΟΥ 2000. Εκείνη τη ζεστή ημέρα, στη Santa Μaria Da Feira, στην Πορτογαλία, ο αφρώδης οίνος έρρεε άφθονος. Ακόμη και ο σοβαρός Σημίτης είχε ένα διάπλατο χαμόγελο και πρότεινε το ποτήρι του κάνοντας «εις υγείαν» στους ομολόγους του και στους δημοσιογράφους. Οι Ευρωπαίοι είχαν αποφασίσει να δεχθούν στην ΟΝΕ την Ελλάδα. Το ευρώ θα έμπαινε στις τσέπες μας ενάμιση χρόνο αργότερα.

Απόφαση ιστορική, στόχος μεγαλεπήβολος.

Τον Ιούνιο του 2002 μια Σουηδή δημοσιογράφος (η Σουηδία αρνήθηκε να ενταχθεί στην ευρωζώνη) ζήτησε από έναν Έλληνα συνάδελφο να της περιγράψει πώς βιώνουν οι Έλληνες τους πρώτους 6 μήνες χρήσης του νομίσματος. Ακούει ότι μας έχει ξεφύγει ο έλεγχος, αλλά πασχίζει να καταλάβει το γιατί. Η σουηδική κορόνα ως μεταλλικό νόμισμα είχε αξία σχεδόν αντίστοιχη με το ευρώ. Όχι σαν τις μεταλλικές δραχμές, τα δεκάρικα και τα εικοσάρικα. Όταν αντιλαμβάνεται ότι οι Έλληνες ντρέπονται να αφήσουν για πουρμπουάρ μεταλλικό νόμισμα γιατί το θεωρούν ευτελές, αναρωτιέται εύλογα:

«Και γιατί οι κυβερνήσεις δεν υιοθετούν τα χάρτινα νομίσματα 1 και 2 ευρώ;».

Το ευρώ ήταν «ευλογία» και «κατάρα» μαζί για την Ελλάδα. Για την ακρίβεια, η ένταξή μας στην ευρωζώνη ήταν ευλογία, αλλά η διαχείριση της νέας πραγματικότητας, από τους αρμοδίους, ήταν «κατάρα». Το ευρώ μας προστάτευσε από τις διακυμάνσεις, τις υποτιμήσεις, το κραχ, την αστάθεια. Αλλά ανέβασε τόσο τις τιμές και τον καταναλωτισμό, που μας οδήγησε- βοηθούσης και της διεθνούς κρίσης- στη σημερινή πραγματικότητα, που για να πιεις έναν καφέ πληρώνεις 1.500 δραχμές. Τη διστακτικότητα της κυβέρνησης Σημίτη να ελέγξει την αισχροκέρδεια, επέδειξαν και οι κυβερνήσεις Καραμανλή. Και το ράλι συνεχίζεται.

Το ευρώ ήταν «κιβωτός»- όπως το αποκαλεί ο Αλμούνια- αλλά με τρύπες και με προβληματικούς «Νώε». Οόποιος- επόμενος πηδαλιούχος αναλάβει να οδηγήσει την «κιβωτό» στο «Αραράτ», πρέπει να λάβει υπόψη του τις «τρύπες» και να τις επιδιορθώσει. Αλλιώς, δεν θα επιζήσει κανείς από τον κατακλυσμό…