[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πέρασε αλλά δεν έφυγε…

Σίγουρα είναι μια από τις πιο αμήχανες και άχαρες στιγμές του επαγγέλματος να καλείσαι να μιλήσεις την ώρα που θες να σωπάσεις- τι να πεις τέτοια ώρα (τέτοια λόγια) με το κεφάλι γεμάτο ουίσκι ακόμα και την ανάσα του παλιού χρόνου να σ΄ αγγίζει και να ανατριχιάζεις. Πάει ο παλιός ο χρόνος, να πάει και να μη γυρίσει (εξ ου και η ανατριχίλα), του ΄πε κανείς να μείνει (;) και σε ό,τι με αφορά- επί προσωπικού μιλάω- τον στέλνω και στον διάολο και βάζω Χ και ξαναρχίζω και του αφιερώνω με χαρά (χαλάλι του) την επιπλέον ρυτίδα που χάραξε εντός μου.

Σίγουρα είμαι μεγαλύτερη έναν χρόνο. Όλοι μας μεγαλώσαμε. Το διαπίστωσα ξεκάθαρα την παραμονή που πήγαμε στην Ειρήνη και τον Νίκο και έπιασα τον εαυτό μου να χαζεύει τα παιδιά- τα παιδιά που δεν είναι πλέον παιδιά ακριβώς. Η Κορίνα είχε ένα μεγάλο τατού στην πλάτη (που ταίριαζε τέλεια με το «νεοχίπι» λουκ της), η Έλενα, με ίσια μπότα και κολάν, κάτι μεταξύ παιδιού και γυναίκας, θα μπορούσε, μέσα σε κάνα δυο χρονάκια, να είναι σοβαρή υποψήφια για το cast του νέου «Sex and the City» (λέμε, αν γυριζόταν στην Ελλάδα) και για να μην τα πολυλογώ, την ένιωσα αυτή την κρυάδα της… θείτσας που κρυφοκοιτάζει τις μικρές για να μάθει τι παίζει γενικώς- τι τζοβαΐρια είχαν κρεμάσει στους καρπούς τους, πώς ήταν δεμένο το μαντίλι γύρω απ΄ τον λαιμό (θα πάνε σε πάρτι μετά; πού; ποιος;).

Εκτός από το μικρό (αναμενόμενο) σφίξιμο της στιγμής, η φρεσκάδα τους και η φόρα τους για το μετά- έπειτα από ΄κεί, την επομένη το μεσημέρι, μετά το χαρτί, μετά τις γιορτές κ.λπ.- ήταν ό,τι καλύτερο για την παραμονή Πρωτοχρονιάς που, έτσι κι αλλιώς, τη θέλει την εξωστρέφειά της, το λαμέ της, το ψηλοτάκουνό της, τη φόρα της για το αύριο (σε σχέση πάντα με τα Χριστούγεννα που μπορεί να σε ρίξουν στα τάρταρα και μόνο με την ιδέα ότι εκτός από αυτή την παραμονή σε περιμένει εντός επταημέρου και η επόμενη).

Θα το κρατήσω το αισιόδοξο στοιχείο της παραμονής, τα μικρά δώρα που ανταλλάξαμε, τα ποτά που ήπιαμε, το «καφενείο» που έγινε στο φινάλε της βραδιάς, το τατού της Κορίνας, το σκέρτσο της Τώνιας… Κρατάω και την επιπλέον ρυτίδα που μου άφησε το 2008 σαν τρόπαιο νίκης (μπορεί και ήττας) από μια χρονιά που πέρασε μεν, δεν έφυγε δε. Όταν βρίζει κανείς, καταλαβαίνετε…