[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Δεν αρκεί ένας ανασχηματισμός

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ νόμιζα ότι συνέβαινε μόνο στον δικό μας δρόμο. Μόνο πέντε βεράντες σε 44 διαμερίσματα ήταν στολισμένες.

Και κόντευε 20 Δεκεμβρίου.

Στοιχημάτιζα ότι η εικόνα θα αλλάξει την τελευταία στιγμή, έστω την παραμονή των Χριστουγέννων. Κι όμως. Τα υπόλοιπα μπαλκόνια εξακολουθούν να παραμένουν σκοτεινά μέσα στις γιορτές.

Υποδέχονται χωρίς φωτεινές γιρλάντες, πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, αστέρια μεγάλα, λαμπερά. Και δεν είναι μόνο στο στενό μας. Μια βόλτα στην Αθήνα και τους πέριξ δήμους αρκεί για να καταλάβεις ότι η πόλη ήθελε φέτος να κρυφτεί στο σκοτάδι. Οι πολυκατοικίες με στολισμένη πρόσοψη είναι ελάχιστες και τα γιορτινά μπαλκόνια λιγότερα από όλες τις προηγούμενες χρονιές.

Τουλάχιστον από όσες θυμάμαι. Το παρατήρησαν και οι περισσότεροι φίλοι- αρκετοί από αυτούς, άλλωστε, είχαν επίσης κρατήσει τα δικά τους στολίδια στην αποθήκη. Βαρέθηκαν, δεν είχαν διάθεσηήταν η βασική δικαιολογία. Αλλά φαίνεται ότι η πόλη ολόκληρη έχασε τη διάθεσή της.

Κουρασμένη, κακόκεφη και απογοητευμένη περιμένει να αφήσει πίσω της έναν δύσκολο χρόνο, χωρίς καμία προσδοκία από εκείνον που έρχεται. Μπορεί να είναι τα επεισόδια και η αναταραχή, ο φόνος ενός 15χρονου παιδιού, το καμένο δέντρο στο Σύνταγμα, η οικονομική στενότητα που χάλασαν τη διάθεση χρονιάρες μέρες. Το καθένα μόνο του και όλα αυτά μαζί αναμφίβολα έχουν συμβάλει για να βρεθεί στο ναδίρ ο δείκτης της εθνικής ψυχολογίας.

Καταγράφεται, εξάλλου, και στις δημοσκοπήσεις: είμαστε ο πλέον απαισιόδοξος λαός στην Ευρώπη. Και το δείχνουμε όπως μπορούμε. Στον θερμό Νότο της Γηραιάς Ηπείρου ο κόσμος, η συντριπτική πλειονότητα, δεν πιστεύει πια στον Άγιο Βασίλη, δεν περιμένει θαύματα. Βλέπει τα δέντρα να καίγονται, καλοκαίρι και χειμώνακαι συνηθίζει στην εικόνα.

Πρόκειται για την ίδια πόλη, για την ίδια χώρα, που μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα οργάνωσε Ολυμπιακούς Αγώνες. Που πίστευε ότι το μέλλον τής ανήκει, που μπορούσε να βάζει μεγάλους στόχους και να τα καταφέρνει.

Στους πίνακες δημοσκοπήσεων, αν κάτι πρέπει να κοιτάξει με ιδιαίτερη προσοχή- και ανησυχία – η κυβέρνηση είναι οι δείκτες της εθνικής απελπισίας. Και για να τους αλλάξει, είναι βέβαιο ότι χρειάζονται πολλά περισσότερα από έναν ανασχηματισμό…