ΑΙΧΜΕΣ Αδιέξοδα

ΣΤΗΝ πολιτική μερικές φορές είναι πιο γόνιμο να διαβάζει κανείς τις σιωπές από τις ηχηρές ανακοινώσεις. Όπως για παράδειγμα την ομιλία του κ. Αλαβάνου στη Βουλή για τον προϋπολογισμό. Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ήταν η ουσιαστική απουσία επικριτικών αναφορών στο ΠΑΣΟΚ.

ΤΟ έκανε μάλιστα αυτό την ώρα που έβαλε σε ένα τσουβάλι Νέα Δημοκρατία, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ κατηγορώντας τα ότι έχουν επιδοθεί σε μια συστηματική προσπάθεια συκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Αλαβάνος βέβαια επιτέθηκε με σφοδρότητα στον κ. Πάγκαλο που είχε μιλήσει για «πολιτική αλητεία» του ΣΥΝ σε σχέση με τους κουκουλοφόρους. Φρόντισε ωστόσο να διαχωρίσει την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο έκανε και την επόμενη ημέρα σε συνέντευξη Τύπου.

ΦΥΣΙΚΑ δεν πρέπει να παρασυρθούμε και να φανταστούμε εκκολαπτόμενα ειδύλλια. Άλλωστε στην ίδια συνέντευξη Τύπου η ηγεσία του ΣΥΝ ανέπτυξε 15 «στόχους πάλης», οι οποίοι δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο προσέγγισης.

ΑΝ ποτέ εφαρμόζονταν η Ελλάδα θα έπρεπε να φύγει την ίδια στιγμή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να υιοθετήσει ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που όμοιό του δεν έχει υιοθετηθεί ποτέ από δυτική Δημοκρατία.

ΑΝΑΜΕΣΑ σε άλλα για παράδειγμα προβλέπει, εκτός από την έξοδο από το ΝΑΤΟ, την κατάργηση περίπου όλων των συμφωνιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την εθνικοποίηση χωρίς μάλιστα αποζημιώσεις μιας σειράς επιχειρήσεων και κλάδων και τη δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου για την οικονομία που παραπέμπει ευθέως στον αλήστου μνήμης υπαρκτό σοσιαλισμό.

ΟΥΤΕ και το πρόγραμμα, ωστόσο, θα πρέπει να το παίρνουμε τοις μετρητοίς. Έτσι όπως είναι διατυπωμένο, ακόμα και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΝ- όσα τουλάχιστον διατηρούν την ψυχραιμία τους- αποκλείεται να το πιστεύουν. Το πολύ πολύ να χρησιμεύσει για αγκιτάτσια στα φοιτητικά αμφιθέατρα.

ΤΟ πραγματικό πρόβλημα του ΣΥΝ λοιπόν βρίσκεται αλλού: στο ότι η πολιτική του στρατηγική που τόσο καιρό έχτιζε έχει ουσιαστικά καταρρεύσει μετά το ξέσπασμα της νεολαίας και τις αναταραχές που ακολούθησαν.

ΣΤΗΡΙΖΟΤΑΝ βλέπετε σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος ήταν ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι ίδιοι. Ο τρόπος όμως με τον οποίο χειρίστηκε τα πράγματα η κυβέρνηση, ο φόνος του μαθητή και βέβαια η επίθεση του κ. Καραμανλή στον ΣΥΝ έκαναν αυτή τη θέση ελάχιστα πειστική.

Ο δεύτερος πυλώνας ήταν η συνεργασία με το ΚΚΕ για μια αριστερή συμμαχία- κάτι που πλέον μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να το εκλάβει κανείς.

ΠΡΟΣ τα έξω βέβαια η ηγεσία του ΣΥΝ προσποιείται ότι όλα πάνε καλά. Έχει μάλιστα υιοθετήσει μια τόσο ακραία συνθηματολογία νεολαιίστικου κινήματος που προκάλεσε την κατηγορία του κ. Πάγκαλου για παλιμπαιδισμό.

ΜΕΣΑ τους όμως όλοι γνωρίζουν ότι τα ψέματα τελείωσαν. Και ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να τοποθετηθούν και επί της ουσίας.