[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κάτι αλλάζει;

Σάββατο μεσημέρι και ο εμπορικός δρόμος του μεσοαστικού προαστίου της Αθήνας είναι γεμάτος κόσμο, που βγήκε για πρώτη ημέρα διστακτικά να κάνει μερικά γιορτινά ψώνια. Ξαφνικά ακούγεται ένα ρυθμικό σύνθημα, που ξενίζει. Όλοι βγαίνουν από τα μαγαζιά και τα καφέ, περίεργοι να δουν. Εκατό περίπου άνθρωποι, με δύο πανό κατά της αστυνομικής βίας, προχωρούν ήσυχα στον δρόμο. Πρωτόγνωρο για την περιοχή. Κυρίως νέοι άνθρωποι, παρατηρώ, αλλά και ορισμένοι μεγάλοι- ακόμα κι ένας παππούς με το εγγόνι στο καρότσι.

Μια πωλήτρια με ρωτά με αφέλεια- σαν ξαφνικά να ξύπνησε από λήθαργο- εάν τον δεκαπεντάχρονο τον σκότωσε πράγματι αστυνόμος. Κάποιοι ξαναμπαίνουν μέσα λίγο φοβισμένοι, οι περισσότεροι όμως στέκονται και κοιτάζουν. Μια καλοντυμένη ξανθιά εξηντάρα κραυγάζει «αλήτες» και οι γύρω της την αποδοκιμάζουν. Ήταν δύο εβδομάδες από τον θάνατο του παιδιού… Η πορεία- σαν πομπή κηδείας- διαλύεται ήσυχα πιο κάτω.

Εμείς δεν φωνάζαμε στα παιδιά μας να σηκωθούν επιτέλους από τα πλέι στέισον; Εμείς δεν τα κατηγορούσαμε ως, αδιάφορα για την πολιτική, καταναλωτικά όντα; Γιατί τώρα, που κατέβηκαν στους δρόμους, τα βρίζουμε; Τα παιδιά ανταλλάσσουν μεταξύ τους μηνύματα στα κινητά, σχολιάζοντας τα γεγονότα, κρίνοντας τις πολιτικές θέσεις των κομμάτων, εκφράζοντας συχνά αντίθετες γνώμες, ρωτώντας το ένα το άλλο εάν θα πάει στην αυριανή πορεία. Άλλα – μου λένε οι μητέρες τους- κάθονται στο Ίντερντετ και στέλνουν μηνύματα για τον Αλέξη. Πολλά συζητούν αυτές τις μέρες έντονα και επί ώρες με τους γονείς τους για τα τεκταινόμενα και όχι μόνον. Κάτι γίνεται… Κάτι αλλάζει;