Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Του Αγίου Χαραλάμπους ανήμερα

Κυρία Αθηναίου μου, Να έχετε καλές γιορτές. Τις προάλλες, περπατώντας σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας, άκουσα κυρία που είχε βγει στους δρόμους με κουπόνια στα χέρια να καλεί τους περαστικούς: «Ενισχύστε τον έρανο αγάπης του Αγίου Χαραλάμπους».

Φαντάζομαι ότι δεν θα είναι ο μόνος. Αλλά ερωτώ: πόσο αθεόφοβοι και ξεκομμένοι από την πραγματικότητα είναι εκείνοι, καλή ώρα η κυρία, που ζητούν από τους συμπολίτες τους να ενισχύσουν την Εκκλησία; Πόσα ακόμα; Γιατί δεν πάνε να τα ζητήσουν από τις μητροπόλεις, τις αρχιεπισκοπές, τα μοναστήρια;

Βεβαίως, η κυρία και κάθε κυρία που βγαίνει για εκκλησιαστικό έρανο εκτελεί εντολές. Οι παπάδες κάθε ενορίας δεν έχουν ίχνος τσίπας να κάνουν εράνους τη στιγμή που το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου; Με αγανάκτηση, Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη Ααααχ, αγαπητέ Ευθύμιε, ό,τι ζητάει κανείς χαριτωμένα και ευγενικά καλό είναι. Διότι η σεμνή και ταπεινή διακυβέρνηση και οι «πνευματικοί» της με τα ελικόπτερα και τις διαμερισματάρες στα Κολωνάκια δεν ζητάνε- ούτε χαριτωμένα ούτε ευγενικά. Αρπάζουν! Αφήστε λοιπόν όποιους θέλουν να ζητάνε (άλλο αν ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος- διότι τα φάγανε όλα οι άρπαγες).


Μόνο «νόημα» απ΄ τις φωτιές

Αγαπητή Φοίβη Ώρα 15.00 και στο κινητό μου υπάρχει ένδειξη ότι παρέλαβα μήνυμα. Στάλθηκε από μεγάλο κόμμα (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) και αναφέρει ότι στις 19.00 θα γίνει συγκέντρωση στην πλατεία του δήμου μας για να κρατήσουμε ένα κερί ενάντια στη βία και τη μνήμη του αδικοχαμένου παιδιού στις ταραχές της πρωτεύουσας.

Πετάχτηκα από τον καναπέ και τον κοίταξα με μίσος, λες και ήταν υπεύθυνος για όλα τα δεινά του κόσμου. Ώς εδώ ήταν. Δεν δέχομαι πλέον να με λένε γενιά του καναπέ. Θα βγω κι εγώ έξω να διαμαρτυρηθώ για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί, παρέα με τους χιλιάδες συνδημότες μου.

Φόρεσα άνετα ρούχα για παν ενδεχόμενο (τόσα βλέπουμε στις τηλεοράσεις), τύλιξα γύρω από τον λαιμό μου ένα κασκόλ, έκανα και μερικές ασκήσεις αγωνιστικότητας για να τονώσω το φρόνημά μου, όπως το να τραγουδήσω μπροστά στον καθρέφτη μου το «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» και καπάκι το «Σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες».

Και έτσι, έτοιμη, κίνησα να συνδράμω και εγώ τον αγώνα ενάντια στη βία.

Έφτασα στην πλατεία στις 19.00. Και να η έκπληξη. Άδεια. Μόνον τρεις αδέσποτοι σκύλοι μού κούνησαν χαρούμενα τις ουρές τους. Δεν πίστευα ότι μπορεί τέτοιες φορτισμένες συναισθηματικά μέρες να μην ανταποκρίθηκαν οι δημότες μας στο κάλεσμα ενός κόμματος, σε μια ειρηνική διαδήλωση.

Έφυγα απογοητευμένη. Επέστρεψα όμως ύστερα από 40 λεπτά και είδα επιτέλους να καταφθάνουν νωχελικά οι πρώτοι «γιαλαντζί» διαδηλωτές και αισίως φτάσαμε τον εντυπωσιακό αριθμό των 30 νοματαίων.

Ο προβληματισμός δε του τοπικού κομματάρχη εξαντλήθηκε στην έλλειψη κεριών που διαπίστωσε. Για τον όγκο των διαδηλωτών ούτε κουβέντα. Η συμπεριφορά του έδειχνε άνθρωπο που απευθυνόταν σε χιλιάδες κόσμο. Ρε μπας και είμαστε χίλιοι δεκατρείς; Μας παρότρυνε να μπουκάρουμε στην εκκλησία και να «απαλλοτριώσουμε» τα κεριά υπέρ του δίκαιου αγώνα.

Εξαντλήσαμε την αγωνιστικότητά μας στην έρμη την εκκλησία. Έτσι είμαστε.

Στα εύκολα πρώτοι. Βγάλαμε τα απωθημένα μας για Βατοπέδι, Εφραίμ, Αρσένιο, Πελέκη, Ρουσόπουλο και λοιπές αχόρταγες δυνάμεις. Είχαμε ξεχάσει για ποιο λόγο μαζευτήκαμε. Έπειτα ανάψαμε τα κεριά και ακούστηκε η αγχωμένη φωνή του κομματάρχη: «Μη στέκεστε όλοι μαζί, σκορπιστείτε».

Σκορπιστήκαμε έτοιμοι να δώσουμε την πιο σουρεαλιστική και γκροτέσκο παράσταση της ζωής μας, κρατώντας τα «απαλλοτριωμένα» κεριά και μη τολμώντας να κοιταχτούμε στα μάτια. Και έπειτα ένας ένας αποσυρθήκαμε βουβά από τη σκηνή (συγγνώμη, την πλατεία). Έφυγα και εγώ πετώντας με μανία τα κεριά στον πρώτο κάδο, με σκυμμένο το κεφάλι.

Μήπως ξέρετε πού θα βρω κουκούλα; Φιλικά, Χριστίνα Γιουβρή, Βριλήσσια «Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που ΄χει κάτι απ΄ τις φωτιές» έλεγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, αγαπητή Χριστίνα. Δεν σκεφτήκατε μήπως οι ολούθε κομματάρχες μάς έφεραν σ΄ αυτό το σημείο;


Ψάξε, ψάξε, για να το βρεις

Κυρία Φοίβη γεια σας, Ελπίζω να σας πετύχω μια φορά χωρίς… νεύρα για να έχω ελπίδα να δώσετε λίγη προσοχή. Διάβασα στο Ιnternet ότι παραιτήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης της Κύπρου λόγω της απόδρασης κάποιων βαρυποινιτών.

Πριν από λίγο καιρό είδαμε τι έγινε με την κατά πολλούς λαμογιά του προέδρου της ποδοσφαιρικής ομάδας Ανόρθωση. Τέλος, όταν επισκέφθηκα την Κύπρο μού έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο καλά ελληνικά μιλούσαν (π.χ. μια ταβέρνα σε ύψωμα με φόντο αμπέλια την έλεγαν «Αμπελόθεα» και όχι… Semiramis). Επίσης, κυρία Φοίβη μου, στις διασταυρώσεις σταματούσαν τα αυτοκίνητα να περάσουν οι πεζοί. Και πολλά άλλα. Σκέπτομαι μήπως οι άνθρωποι είναι λίγο πιο μπροστά από εμάς και πρέπει να παρακολουθήσουμε πώς τα πέτυχαν;

Βασίλης Γκανάς, Σπάρτη Δίκιο θα έχετε, αγαπητέ Βασίλη. Καλή επιτυχία στο δύσκολο έργο της παρακολούθησης των επιτευγμάτων και όταν τα εξηγήσετε ενημερώστε μας για τα συμπεράσματά σας (σημ.: όσο για τον υπουργό, εδώ βλέπετε δεν τις… παραιτούν τις εν αμαρτίαις υπουργάρες).