ΠΡΟΣΩΠΑ Στο γκούλαγκ της Βόρειας Κορέας

O Σιν Ντονγκ-Χιούκ, 26 χρόνων, γεννήθηκε στο Στρατόπεδο Πολιτικών Κρατουμένων Αρ. 14 της Βόρειας Κορέας. Ο πατέρας του ήταν φυλακισμένος εκεί επειδή δύο αδελφοί του συνεργάστηκαν με τη Νότια Κορέα στον πόλεμο και μετά διέφυγαν στον Νότο. Επειδή έκανε πολύ καλή δουλειά στη φυλακή, οι δεσμοφύλακες του έδωσαν μια γυναίκα, που έγινε η μητέρα του Σιν. Ο Σιν έμεινε μαζί της ώς τα 12 του και μετά τον πήραν για να δουλεύει με τα άλλα παιδιά του στρατοπέδου.

Είδε βιασμούς και ξυλοδαρμούς μέχρι θανάτου για ασήμαντες αιτίες. Δούλευε σαν σκυλί. Και μια μέρα, στα 14 του, τον βασάνισαν φρικτά. Τον κρέμασαν πάνω από αναμμένη φωτιά και, όταν οι συσπάσεις του πόνου τον απομάκρυναν από το κέντρο της, ο βασανιστής του τον έσπρωχνε και πάλι πίσω καρφώνοντάς τον με μια λόγχη. Είχαν ανακαλύψει, του είπαν, ότι η μητέρα του σχεδίαζε να δραπετεύσει μαζί με τον αδελφό του και του ζητούσαν να τους πει ό,τι ξέρει. Όμως εκείνος δεν μπορούσε να τους πει τίποτε, αφού δεν ήξερε τίποτε από τη μητέρα του. Τον άφησαν ετοιμοθάνατο σ΄ ένα κελί και επέζησε μόνο χάρη στη φροντίδα ενός ηλικιωμένου συγκρατουμένου του. Λίγες ημέρες αργότερα παρακολούθησε στο προαύλιο τον απαγχονισμό της μητέρας και του αδελφού του. Λέει πως αισθάνθηκε ανακούφιση που κρέμασαν τη μητέρα του και όχι εκείνον. «Αισθανόμουν πως της άξιζε να πεθάνει», λέει σήμερα. «Ήμουν γεμάτος οργή για τα βασανιστήρια που είχα περάσει εξαιτίας της. Είμαι ακόμη οργισμένος μαζί της». Εννέα χρόνια αργότερα, το 2005, ο Σιν κατάφερε να δραπετεύσει από τη φυλακή του και από τη Βόρεια Κορέα να φτάσει στη Σεούλ- είναι ο πρώτος που κατάφερε κάτι τέτοιο. Η «Ουάσιγκτον Ποστ» επισημαίνει ότι η ιστορία του δεν έχει καταστεί δυνατόν να επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητη πηγή, ωστόσο έχει ελεγχθεί επισταμένα και έχει κριθεί αληθινή από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οργανώσεις Βορειοκορεατών που έχουν διαφύγει στη Νότια Κορέα. Έγραψε και ένα βιβλίο με τίτλο «Δραπέτευση στον έξω κόσμο», στο οποίο αφηγείται την ιστορία του. Πούλησε περίπου 500 αντίτυπα από τα 3.000

που εκδόθηκαν και δεν προγραμματίζεται να εκδοθεί στα αγγλικά. Σήμερα ζει σ΄ ένα μικρό νοικιασμένο δωμάτιο στη Σεούλ. Έχει χρηματικό πρόβλημα, καθώς είναι άνεργος, πληρώνει 300 δολάρια για νοίκι και τον Αύγουστο σταμάτησε το επίδομα των 800 δολαρίων τον μήνα που χορηγεί η νοτιοκορεατική κυβέρνηση στους «δραπέτες» από τον Βορρά. Και δεν είναι μόνον αυτό. «Πρόσφατα ανακάλυψα ότι είμαι θλιμμένος επειδή νιώθω μοναξιά», λέει. «Στο στρατόπεδο δεν άκουσα ποτέ τη λέξη “αγάπη”. Θέλω να τα φτιάξω μ΄ ένα κορίτσι, αλλά δεν ξέρω πώς. Και αισθάνομαι πως μόνο το 0,001% του πληθυσμού της Νότιας Κορέας ενδιαφέρεται έστω και ελάχιστα γι΄ αυτά που συμβαίνουν στη Βόρεια Κορέα»…