«Κουτοπονηριές» και «τεχνάσματα» στο Θέατρο Τέχνης

Αλγεινή η εικόνα για την «κουζίνα» του «Θεάτρου Τέχνης» που αποκαλύπτουν οι επιστολές παραίτησης από το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Θεάτρου τις οποίες απέστειλαν στην προχθεσινή πρώτη συνεδρίασή του η Μάγια Λυμπεροπούλου και η Ρένη Πιττακή, πρόσφατα εκλεγμένες στο νέο Δ.Σ. από τη Γενική Συνέλευση. Για «δήθεν νέο καταστατικό», για «μοναδικής ευρεσιτεχνίας καταστατικό- μόρφωμα», για «τεχνάσματα», για «συγκυριακή πλειοψηφία», για «επιστολές που προφανώς πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων» μιλούν τα δύο ιστορικά στελέχη που τη θέση τους στο Δ.Σ. κατέλαβαν οι επιλαχόντες Εύα Κοταμανίδου και Κωστής Καπελώνης.

«Έγινα εταίρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου για να προσπαθήσω εκ των έσω και από κοινού να συμβάλω ώστε το “Θέατρο Τέχνης” να αποσπασθεί από την ακινησία στην οποία είχε καθηλωθεί και να πάψει να είναι “ένα θέατρο σαν όλα τα άλλα…”», γράφει μεταξύ άλλων η Μάγια Λυμπεροπούλου. «Η αποτελεσματικότητα της “θεραπείας” εξαρτάται, ωστόσο, από την ικανότητα της “διάγνωσης”… Αντ΄ αυτής υπήρξε μια συστηματική και συχνά κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε όχι μόνο εις βάθος συζήτησης αλλά ακόμα και προσωπικής επαφής. Οτιδήποτε διατυπώθηκε ως προβληματισμός, είτε προφορικά είτε υπό μορφήν προσωπικών επιστολών προς το Δ.Σ., ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά και υπεύθυνα.

Η συστηματική άλλωστε αποσιώπηση του ευθύς εξαρχής προταθέντος (εκ μέρους μου, της Ρένης Πιττακή και ορισμένων αργότερα εταίρων) Βασίλη Παπαβασιλείου, ως μελλοντικού καλλιτεχνικού διευθυντή (εφόσον την αποδεχόταν), υπήρξε περισσότερο εύγλωττη από οποιαδήποτε αρνητική επιχειρηματολογία.

(Παρά την όχι και τόσο ντόμπρα εκ μέρους μελών του Δ.Σ.

και του ιδίου του προέδρου, που σε κατ΄ ιδίαν συζητήσεις έπαιρναν θέση εναντίον του τότε καλλιτεχνικού διευθυντού, προβάλλοντας ταυτόχρονα το επιχείρημα ότι η συμβολή του στην οικονομική εξυγίανση του θεάτρου αυτόματα του εξασφάλιζε και τη θέση…)». «Τον περασμένο Ιούνιο, αγωνιώντας για τις εξελίξεις, τα μισά σχεδόν μέλη της Γενικής Συνέλευσης συνυπογράψαμε και στείλαμε στον πρόεδρο του Δ.Σ. μια επιστολή», γράφει ανάμεσα σε άλλα η Ρένη Πιττακή, «ζητώντας του συνάντηση για να οργανωθεί το πλαίσιο μιας ουσιαστικής συζήτησης σχετικά με το θέμα που προαναφέραμε αλλά και για άλλα (οικονομικά, σχέσεις Εταιρείας- Πολιτείας κ.λπ.) εν όψει της λήξης της θητείας του Δ.Σ. και της εκλογής νέου. Η συστημένη (!) επιστολή προφανώς πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων και δεν υπήρξε απάντηση.

Λυπάμαι, αλλά είμαι βέβαιη ότι η συγκυριακή έστω πλειοψηφία της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου απέναντι σε μια απογοητευμένη ή και παροπλισμένη μειοψηφία αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Εταιρείας με έναν τρόπο που αντιβαίνει στον ιστορικό λόγο ύπαρξής της. Συγκεκριμένα: η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία “Ελληνική Εταιρεία Θεάτρου” δημιουργήθηκε πριν από ακριβώς 40 χρόνια χάριν του ΄΄Θεάτρου Τέχνης΄΄, ενώ σήμερα, αντίστροφα, το ΄΄Θέατρο Τέχνης΄΄ φαίνεται να υπάρχει, δυστυχώς, όσο και όπως υπάρχει, χάριν της εταιρείας αυτής».

Το Δ.Σ. συγκροτήθηκε σε σώμα με πρόεδρο και πάλι τον Πάνο Σακελλαριάδη και αντιπρόεδρο τον Κωστή Καπελώνη.