«Έμαθα να δίνω αξία σε κάθε λέξη»

Έβαλε τη σφραγίδα της στη γαλλική μουσική σκηνή όταν ψιθύρισε με τον διάσημο σύζυγό της Σερζ Γκενσμπούργκ το αισθησιακό «Je t΄aime… moi non plus», το 1969. Η Τζέιν Μπίρκιν – μούσα, άλλοτε, των Ζακ Ριβέτ, Μπράιαν Φέρι, Ρortishead, Ρlacebo και Franz Ferdinand- δεν είναι πια το σέξι κοριτσάκι που ηχογραφεί τους ερωτικούς αναστεναγμούς της και φλερτάρει με τον κινηματογραφικό φακό, αλλά μια 62χρονη μητέρα και γιαγιά που ξεσκονίζει τις αναμνήσεις μιας ζωής στο νέο άλμπουμ της «Εnfants d΄hiver».

«Έμαθα από τον Σερζ (Γκενσμπούργκ) να δίνω συναισθηματική αξία σε κάθε λέξη.

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω τα δικά μου τραγούδια. Ίσως, αν ο κόσμος μάθαινε ότι είμαι μια φυσιολογική γυναίκα, θα μπορούσε να ταυτιστεί με τα τραγούδια μου» λέει η Τζέιν Μπίρκιν με τη χαρακτηριστική βρετανική προφορά της, που προδίδει την καταγωγή της, παρά τα 40 χρόνια διαμονής στο Παρίσι.

Το άλμπουμ «Εnfants d΄hiver» είναι η πρώτη της δουλειά που δεν την έκανε «για να ευχαριστήσει κάποιον άλλον», όπως λέει η ίδια.

Πολλά από τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από την ταινία «Κουτιά» (2007), την πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, όπου μια γυναίκα αναπολεί στιγμές του παρελθόντος καθώς ξεπακετάρει έπειτα από μετακόμιση. «Με το άλμπουμ μου ήθελα να θυμηθούμε όλοι την τρέλα των οικογενειακών διακοπών και τη σημασία της οικογένειας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τις ημέρες των Χριστουγέννων χωρίς τα παιδιά και τα αδέλφια μου» λέει η ηθοποιός, μοντέλο και μουσικός, με επιτυχίες που αρχίζουν πριν από σαράντα χρόνια.

Έκανε δύο γάμους, με τον Γάλλο μουσικό Σερζ Γκενσμπούργκ και με τον συνθέτη Τζον Μπάρι, από τους οποίους απέκτησε τις κόρες της, Σαρλότ Γκενσμπούργκ και Κέιτ Μπάρι.

Σήμερα είναι η σύντροφος του σκηνοθέτη Ζακ Ντουαγιόν, πατέρα της τρίτης κόρης της.

Έμπνευση για εκείνη, όμως, δεν αποτελούν μόνο οι ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές. Το 2001 ο αδελφός της έχασε τον εικοσάχρονο γιο του. Με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός, η οικογένειά της ίδρυσε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για τους φτωχούς της Αφρικής. Και η Τζέιν πήγε λίγο παραπέρα όταν άρχισε να ασχολείται με διάφορα κοινωνικά ζητήματα.

«Ζήτησα από τον πρόεδρο της Γαλλίας, τον Νικολά Σαρκοζί, να βοηθήσει για να σταματήσουν οι αιματοχυσίες στη Μιανμάρ. Δεν κατάφερα όμως τίποτα. Έτσι αποφάσισα να αναφέρω σε ένα από τα τραγούδια μου την Αούνγκ Σαν Σου Κι, ηγέτιδα του αντιπολιτευόμενου κόμματος της Μιανμάρ, η οποία βρίσκεται υπό κατ΄ οίκομν περιορισμό. Η μουσική έχει δύναμη, ο καθένας μας χωριστά έχει».