Σκι στον ήλιο του μεσονυκτίου

Για τους φανατικούς Σκανδιναβούς σκιέρ είναι σχεδόν αυτονόητο: όταν ο καιρός αρχίζει να ζεσταίνει, τελειώνουν τη χιονοδρομική σεζόν στο βορειότερο χιονοδρομικό κέντρο του κόσμου, στο Ρικσγκρένσεν της Σουηδίας. Βρίσκεται 200 χλμ. βορείως του Αρκτικού Κύκλου και εκεί το σκι δεν τελειώνει πριν ο ήλιος του μεσονυκτίου βυθιστεί κάτω από τον ορίζοντα.

«Είναι ένα θρυλικό μέρος για τους Σουηδούς», εξηγεί ο Τόρκελ Καρολιούσεν, ένας Νορβηγός πρωταθλητής του σκι που έχει επισκεφθεί δώδεκα φορές το Ρικσγκρένσεν. «Η σεζόν δεν αρχίζει πραγματικά πριν από τον Μάρτιο, η καλύτερη περίοδος είναι τον Μάιο και τον Ιούνιο κάνεις σκι κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου». Πράγματι, τα σκιλιφτ, τα οποία αρχίζουν να λειτουργούν κάθε χρόνο γύρω στις 10 Μαΐου, κλείνουν στις 4 μ.μ. και τα Σαββατοκύριακα λειτουργούν και πάλι από τις 10 μ.μ. ώς τη 1 π.μ.

Για όσους φτάνουν ώς το Ρικσγκρένσεν, η εμπειρία δεν περιορίζεται στο σκι. Όλοι οι Σκανδιναβοί χιονοδρόμοι έχουν εδώ την ευκαιρία να αφηγηθούν τις ιστορίες τους έπειτα από ένα μακρύ χειμώνα, να δουν και να τους δουν. Την εποχή που λειτουργεί το Ρικσγκρένσεν «δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή, αν θέλεις να κάνεις σκι», λέει ο Καρολιούσεν. «Έτσι ξέρεις πως θα τους βρεις όλους εδώ». Επιπλέον το χωριό αυτό προσφέρει άλλες δύο «ατραξιόν»: εύκολη πρόσβαση για σκι εκτός πίστας, καθώς και ίσως το πιο φτηνό στον κόσμο σκι από ελικόπτερο (όπου ο σκιέρ φτάνει με ελικόπτερο στην κορυφή της πλαγιάς που θέλει να κατέβει).

Η πατούσα του λύκου
Έφτασα στο Ρικσγκρένσεν τον περασμένο Απρίλιο αφού επί σχεδόν 50 ημέρες έκανα σκι σε διάφορα μέρη του κόσμου για επαγγελματικούς λόγους. Ήθελα τόσο να γιορτάσω τον ερχομό της άνοιξης, όσο και να επιστρέψω στο σπίτι μου, στο πράσινο γρασίδι και τις ιστιοδρομίες στη λίμνη που σηματοδοτούν το τέλος του χειμώνα. Όμως πολλοί σκιέρ των βορείων χωρών δεν θεωρούν ότι τέλειωσε ο χειμώνας τους αν δεν κατέβουν μια πλαγιά, αν δεν καυχηθούν, αν δεν χορέψουν, αν δεν πιουν την πατούσα του λύκου (ποτό από βότκα και ένα τοπικό απόσταγμα) – μετά μετανιώσουν που την ήπιανκάτω από έναν λαμπρό ήλιο στις 2 π.μ. στο Ρικσγκρένσεν.

Το χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται 1.040 χλμ. βόρεια της Στοκχόλμης. Αποτελείται από ένα συγκρότημα κόκκινων κτιρίων που ξεχωρίζουν στο λευκό αρκτικό τοπίο. Πριν από έναν αιώνα περνούσε από εκεί ο σιδηρόδρομος που μετέφερε πολύτιμο σιδηρομετάλλευμα από τα σουηδικά ορυχεία στο νορβηγικό λιμάνι του Νάρβικ. Το Ρικσγκρένσεν (το όνομα στα σουηδικά σημαίνει «σύνορα του κράτους») δημιουργήθηκε ως μεθοριακός σταθμός. Ακόμη και σήμερα βαγόνια γεμάτα σιδηρομετάλλευμα περνούν όλη μέρα από το χωριό. Δρόμος δεν υπήρχε εκεί έως το 1984. Εντούτοις εκεί ήταν που άρχισε στη δεκαετία του 1930 ο σύγχρονος σουηδικός τουρισμός του σκι, λέει ο Ρόμπερτ Γκούσταφσον, γενικός διευθυντής των ξενοδοχείων.


Κρατούν θέσεις για το ελικόπτερο

ΣΤΟ ΡΙΚΣΓΚΡΕΝΣΕΝ, οι σκιέρ αφήνουν τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου τους στο γραφείο κράτησης θέσεων στο ελικόπτερο και κάποιος τους καλεί όταν έρθει η ώρα για να πετάξουν. Αργά την άνοιξη, το ελικόπτερο απογειώνεται ακόμη και τα μεσάνυχτα. Το κόστος είναι σχετικά χαμηλό, αφού μπορείς να πληρώσεις όχι με την ημέρα, όπως συμβαίνει συνήθως (στη Βόρεια Αμερική το σκι από ελικόπτερο κοστίζει 800 δολάρια την ημέρα), αλλά ανάλογα με τις βόλτες που θα κάνεις. Το ελικόπτερο, ένα Αlouette ΙΙΙ, το κλασικό γαλλικό ελικόπτερο βουνών, απογειώνεται από το κέντρο του Ρικσγκρένσεν και σε 10 λεπτά βρίσκεσαι μόνος σου σε μια βουνοκορφή. Έφτασα έτσι στην κορυφή του Τιμγκλάσετ και, κατεβαίνοντας την πλαγιά του, έζησα τις απολαυστικότερες χιονοδρομικές στιγμές ολόκληρου του χειμώνα μου.