Οι εργάτες έγιναν τσιγγάνοι

«Ο πατέρας μου δούλευε στην General Μotors σαράντα χρόνια. Το θεωρούσε τιμή του. Ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης της πόλης, για πολλές οικογένειες, ο αποκλειστικός εργοδότης. Και τώρα… Ο άνδρας μου είναι από πέρυσι άνεργος. Πολύ θα ήθελα να πω κατάμουτρα στον διευθυντή και την κλίκα του την άποψή μου γι΄ αυτούς».

Την οργή της Σούζαν τη συμμερίζονται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στο Ντιτρόιτ, την πρωτεύουσα της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, την έδρα των Τριών Μεγάλων- όπως είναι γνωστές η General Μotors, η Ford και η Chrysler. Τα τρία μεγάλα αφεντικά ζήτησαν χθες από το Κογκρέσο ένα «φιλί ζωής» συνολικού ύψους 34 δισ. δολαρίων· ειδάλλως, προειδοποίησαν, δεν θα αντέξουν μέχρι το τέλος του έτους- διότι αν πέσει μία εταιρεία, θα πέσουν όλες. Αυτήν τη φορά, οι τρεις γενικοί διευθυντές φρόντισαν να γίνουν λίγο πιο συμπαθείς, αντικαθιστώντας τα εταιρικά τζετ με τα οποία ταξίδεψαν στην Ουάσιγκτον τον περασμένο μήνα με υβριδικά αυτοκίνητα· παράλληλα, προσφέρθηκαν να μειώσουν την αμοιβή τους, για τον επόμενο χρόνο, στο ένα (!) δολάριο και να κόψουν τα μπόνους των golden boys που τους περιβάλλουν.

« Τι να πω τώρα;Τα γέλια μου έρχεται να βάλω.Με τόσα που έχει βγάλει τα τελευταία χρόνια ο Ρόμπερτ Ναρντέλι [το αφεντικό της Chrysler] και με ένα δολάριο τον χρόνο εφεξής σαν βασιλιάς θα ζήσει μέχρι τέλους ».

Ματ Ντέιβιντσον,εργαζόμενος στην Chrysler εδώ και τριάντα χρόνια. Κάποτε στο Ντιτρόιτ, οι δουλειές στα εργοστάσια των αυτοκινητοβιομηχανιών περνούσαν από γενιά σε γενιά, από τους πατεράδες στα παιδιά τους. Κάποτε, οι εργάτες έμεναν στην ίδια δουλειά, στο ίδιο εργοστάσιο μέχρι τη σύνταξη, και το ίδιο μπορούσαν να υποσχεθούν και στα παιδιά τους. Σήμερα, οι εργάτες της General Μotors έχουν γίνει νομάδες.

« Τους έχουμε βαφτίσει “GΜ Gypsies” – Τσιγγάνους.Είναι δεκάδες χιλιάδες αυτοί που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν, επτά, οκτώ φορές, εξαιτίας των εργοστασίων που έκλειναν και των θέσεων που καταργούνταν. Αν η General Μotors ή η Ford κλείσουν και άλλα εργοστάσια,πολλοί θα μεταναστεύσουν ξανά- για πού όμως;».

Τσακ Ρίτσι,εργαζόμενος στην GΜ εδώ και 32 χρόνια. Όσοι εργάτες στις αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν ακόμα δουλειά, και δεν έχουν καταλήξει να χτυπούν κάρτα στο λαϊκό συσσίτιο, ανησυχούν για την απάντηση του Κογκρέσου και δηλώνουν έξαλλοι με τους πολιτικούς, που έδωσαν 700 δισ. στις τράπεζες και εμφανίζονται απρόθυμοι να βοηθήσουν τους Τρεις Μεγάλους. Τους ενοχλεί επίσης πολύ η αντίδραση του κόσμου, το γεγονός ότι ένας στους δύο Αμερικανούς δεν θέλει να δοθεί κρατική βοήθεια στις αυτοκινητοβιομηχανίες. Επιρρίπτουν τις ευθύνες στα «αφεντικά», που δεν προέβλεψαν την κρίση, που «συνέχισαν να πλημμυρίζουν την αγορά με μεγάλα αυτοκίνητα τα οποία κανένας πλέον δεν θέλει». Την ώρα που οι ασιατικοί ανταγωνιστές τους επένδυαν στην κατασκευή όλο και πιο οικολογικών αυτοκινήτων, οι Τρεις Μεγάλοι συνέχιζαν να κατασκευάζουν τεράστια, ενεργοβόρα 4×4. Έξι στα δέκα μοντέλα που κυκλοφόρησαν το 2006 ήταν μεγάλα αυτοκίνητα. Και όταν το γαλόνι της βενζίνης κόστιζε ένα δολάριο, οι Αμερικανοί αδιαφορούσαν για το πόσο έκαιγανόταν όμως τετραπλασιάστηκε, τα 4×4 πήραν τον κατήφορο.

« Έπιασα δουλειά στην General Μotors το 1979. Την εποχή εκείνη, πουλούσαμε όλα τα αυτοκίνητα που κατασκευάζαμε.Μετά,οι πωλήσεις άρχισαν να πέφτουν αλλά οι ιθύνοντες συνέχισαν να παίρνουν παχυλούς μισθούς και μπόνους.Θυμάμαι ένας προϊστάμενός μου,κορόιδευε συνέχεια την Τoyota επειδή είχε στρατηγικό σχέδιο έως το 2050.Τουλάχιστον,η Τoyota προβλέπει να είναι ζωντανή το 2050 ».

Ανώνυμος,σχόλιο στην ιστοσελίδα της «Detroit Νews».