ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καταλήψεις

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Γκρίλλας, Γαρέφη 3, Λάρισα, γράφει:

«Από τη μεταπολίτευση του 1974 μέχρι σήμερα έχουν γίνει πάνω από δέκα εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις απ΄ όλες τις κατά καιρούς κυβερνήσεις και τριάντα τέσσερα χρόνια μετά βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν και με την παιδεία κυριολεκτικά να έχει πέσει όχι σε άγρυπνο κώμα, αλλά να είναι πτώμα. Η μόνη προσπάθεια που είχε θετική εξέλιξη ήταν η εισαγωγή της Δημοτικής Γλώσσας, με πρωτεργάτες διαφορετικού πολιτικού φάσματος άνδρες, τους αείμνηστους Γεώργιο Ράλλη και Ευάγγελο Παπανούτσο.

Προβλήματα και μάλιστα οξυμμένα στην παιδεία σίγουρα υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα και εάν ως λαός δεν σκύψουμε έμπρακτα πάνω σε αυτά και δεν κάνουμε έστω και καθυστερημένα όλες εκείνες τις αναγκαίες βαθιές τομές, από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο, τότε η χώρα μας θα παραμείνει για πάντα καθυστερημένη, μίζερη, υποανάπτυκτη, βαλκανική.

Βλέπουμε τη νεολαία μας, το μέλλον της χώρας μας, να συνηθίζει από την τρυφερή ηλικία των 14-16 χρόνων να μη σέβεται τους δασκάλους της, να απειθαρχεί στους νόμους του κράτους, να υιοθετεί την αναρχία, να ρημάζει και να καταστρέφει τα πάντα. Από την άλλη πλευρά τα θεσμικά όργανα, που είναι ταγμένα από το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους να περιφρουρούν την έννομο τάξη.

Τις πταίει λοιπόν και κάθε χρόνο, τα τελευταία είκοσι χρόνια, παρακολουθούμε σε επανάληψη (video) αυτό το βαρετό έργο με τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο πάντα σενάριο; Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ο βασιλιάς είναι γυμνός και εμείς τον βλέπουμε έφιππο με τη μεγάλη στολή του ή ως κοινωνία έχουμε πάθει παράκρουση και βρισκόμαστε σε βαθύ λήθαργο, που είναι και το πιθανότερο.

Το φαινόμενο των καταλήψεων ως μορφή αγώνα πρέπει να σταματήσει, είναι ξεπερασμένο και αναποτελεσματικό και το μόνο που κάνει και επιτυγχάνει είναι να συσκοτίζει τα υπαρκτά προβλήματα της παιδείας, παρά να τα φωτίζει. Δυστυχώς, και αυτό οφείλουν να το εξηγήσουν στους μαθητές οι γονείς και οι δάσκαλοί τους, αυτού του είδους οι κινητοποιήσεις είναι η ταφόπλακα των όποιων ονείρων τους.

Υπενθυμίζω ότι οι εκπαιδευτικές ημέρες ενός σχολικού έτους είναι μόνο 142 και είναι κρίμα ετσιθελικά, με τσαμπουκά και με τόση απερισκεψία να τις μειώνουμε με αυτόν τον παραλογισμό.

Τελειώνω πάλι με μια άλλη κινέζικη παροιμία που λέει: ΄΄Εάν σου ζητήσει κάποιος ψάρι μην του δώσεις, γιατί θα σου ξαναζητήσει. Μάθε του να ψαρεύει για να μη σου ξαναζητήσει ποτέ στη ζωή του και το σπουδαιότερο ποτέ του να μην πεινάσει΄΄».