Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Περί μπλογκο-τραμπουκισμού…
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε». Θέλω κατ΄ αρχήν να σας πω για την «Ξένη». Τη γνώρισα στο σχολείο. Εγώ καθηγήτρια κι αυτή μαθήτρια. Μια μέρα μου την έφερε η κολλητή της να την πείσω να πάρει μέρος σ΄ έναν μαθητικό λογοτεχνικό διαγωνισμό. Φοβόταν να το κάνει αλλά την έπεισα τελικά. Έτσι πήρε τον Α΄ Έπαινο για το κείμενό της. Η «Ξένη» ήταν μια μετανάστρια μαθήτρια που έγραφε εξαιρετικά ελληνικά, πολύ καλύτερα από το μεγαλύτερο ποσοστό των γηγενών μαθητών του σχολείου. Η «Ξένη» μεγάλωσε. Εδώ και μερικούς μήνες άνοιξε δικό της μπλογκ. Τον τελευταίο καιρό όμως δέχεται μια άνευ ορίων διαδικτυακή επίθεση. Όλα άρχισαν όταν έστειλε μια επιστολή που δημοσιεύθηκε σε αυτή τη στήλη πριν από μερικές εβδομάδες. Το ίδιο κείμενο το δημοσίευσε έπειτακαι στο μπλογκ της. Τόλμησε να γράψει τη μαρτυρία της για το πώς βιώνει τη ζωή στην Ελλάδα. Τόλμησε να γράψει για πράγματα που την πληγώνουν σ΄ αυτή τη χώρα. Μετά τη δημοσίευση της επιστολής, κι ενώ μέχρι τότε στο μπλογκ της έμπαιναν λίγοι φίλοι, έγινε μια πλημμύρα επισκέψεων και σχολίων, κυρίως από τραμπούκους. Απειλές και χυδαίες βρισιές. Πήρε κι εμένα η μπάλα, επειδή υπερασπίστηκα μια «Ξένη». Αν και είμαι τυπική Ελληνίδα, είχα τη φαεινή ιδέα να διαλέξω nickname για το μπλογκ μου ανατρέχοντας στον Ντοστογιέφσκι. Στις σελίδες των «Δαιμονισμένων» βρήκα την Daria Ρavlovna και τη χρησιμοποίησα. Για τους τραμπούκους όμως ένα σλαβικό ψευδώνυμο μόνο σε Βουλγάρα πουτάνα θα μπορούσε να ανήκει… Πριν αρχίσω να ασχολούμαι σχετικά έντονα με το Διαδίκτυο, η λέξη τραμπούκος μου θύμιζε τους χούλιγκαν έξω από τα γήπεδα. Ή συνελεύσεις στο πανεπιστήμιο, οι οποίες όταν κατέληγαν σε γενική σύρραξη, τότε εμφανίζονταν κάποιοι τύποι, άσχετοι με το πανεπιστήμιο αλλά με γερά μπράτσα, και έμπαιναν στην πρώτη γραμμή των αντίπαλων στρατοπέδων και όποιον πάρει ο Χάρος… Οι τραμπούκοι του Διαδικτύου είναι σαν τις κατσαρίδες. Όσο κατσαριδοκτόνο και να τους ρίξεις, επιβιώνουν. Δεν φοράνε κουκούλα αλλά καλύπτονται πολύ καλά πίσω από τον φερετζέ της ανωνυμίας που εξασφαλίζει το Διαδίκτυο. Βάρδα δε, μην πέσουν πάνω σε γυναίκα. Τους αρκεί ένα γυναικείο nickname. Οι γυναίκες αντιμετωπίζονται στο Διαδίκτυο με δύο κυρίως τρόπους. Αν χαριεντίζονται και γεμίζουν τα μπλογκ τους με καρδούλες, πουλάκια, ροζ κουφέτα και emoticons αντιμετωπίζονται με συγκατάβαση και μια υποψία καμακιού. Αν όμως η θηλυκή περσόνα έχει άποψη, αριστερίζει, «χώνεται εκεί που δεν τη σπέρνουν» και προσπαθεί να εκφέρει λόγο σε θέματα που δεν είναι τυπικά «γυναικεία», μαύρο φίδι που την έφαγε. Και αν αυτή η γυναίκα είναι «Ξένη», τότε έρχονται τα χειρότερα. Τότε η τεστοστερόνη ανεβάζει τον ρατσισμό και ο ρατσισμός την τεστοστερόνη. Το μοναδικό «έγκλημα» της «Ξένης» ήταν να υπερασπιστεί το δικαίωμά της να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη της, σε μια χώρα όπου η ελευθερία του λόγου είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμά της.

Δυστυχώς η «Ξένη» έχει την ατυχία να είναι γυναίκα και «ξένη». Ο λόγος της να μην περιέχει ροζ συννεφάκια και καρδούλες, αλλά πόνο και πείσμα να μην αφήσει τις όποιες δυσκολίες και τους όποιους τραμπούκους να την πτοήσουν. Και μόνο γι΄ αυτό την εκτιμώ ακόμα περισσότερο απ΄ όσο την εκτιμούσα μέχρι τώρα…

ΥΓ: Μια επισήμανση: έχω παρατηρήσει ότι κανείς από αυτούς τους «μάγκες» που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη στο Διαδίκτυο δεν θα τολμούσε να κάνει τέτοιους χαρακτηρισμούς πρόσωπο με πρόσωπο. Μου έχει συμβεί. Κάλεσα κάποιον που για καιρό με έβριζε αισχρά διαδικτυακά να συναντηθούμε για να μου αποδείξει πόσο «φοβερός» άντρας είναι και να μου πει όλα αυτά «ζωντανά». Ακόμα τον περιμένω…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Δ.Μ.

http://dariapavlovna. blogspot. com» Ιnfo:Το μπλογκ της «Ξένης»: http: //imerologiomiasksenis. blogspot. com

LΙΝΚ:

Link: www.gkapllani.com