Δίκτυο

Ανοίγουν δρόμοι
Μ.Μ.

Με τον Νόρμαν Τζέι στα πικάπ να φέρνει ατμόσφαιρα από ξέφρενο πάρτι του Νότινγκ Χιλ και με τους δικούς μας ΙΟΝ και Strange Ζero να έχουν δώσει νωρίτερα τα καλύτερα δείγματα από την ελληνική δημιουργική ηλεκτρονική σκηνή έκλεισε το CocaCola SoundwaveVolume 2 που, από ό,τι έως τώρα έχει δείξει, ανοίγει δρόμους σε μουσικούς δημιουργούς για να φτάσουν πιο εύκολα στην Ευρώπη και σε αυτό που μπορεί να εξελιχθεί σήμερα σε μουσική καριέρα. Άλλωστε μέσα στο καινούργιο μουσικό σκηνικό- που αλλάζει συνεχώς και κανείς με σιγουριά δεν μπορεί να προβλέψει την επόμενη μέρα του – το να χτυπήσεις την πόρτα της δισκογραφικής εταιρείας και να περιμένεις να σου ανοίξουν δεν είναι ο μόνος τρόπος για να μπεις στο παιχνίδι. Από το δεύτερο αυτό Soundwave, για παράδειγμα, πέρασαν 150 ελληνικές μπάντες με φουλ μηχανές για να βγουν στους δρόμους και να ανεβάσουν την ένταση.


Ο «Ηλίας» σκίζει…
Π.Θ.Κ.

Η παλιά εγχώρια φάρσα ποτέ δεν γερνάει- ακόμα κι όταν πρόκειται για ριμέικ. Αρκεί να υπηρετείται από καλούς κωμικούς, όπως η περίπτωση του Πέτρου Φιλιππίδη, που αποδείχθηκε «κράχτης» για τους 80.000 θεατές που γέμισαν το πρώτο τετραήμερο της προβολής του τον «Ηλία του 16ου» στις δεκάδες αίθουσες στις οποίες προβάλλεται. Το ελληνικό σινεμά είναι εδώ και ζωντανό και δεν έχει και τόση σημασία που σκίζουν εμπορικά μόνο- συνήθως…- οι κωμωδίες.

Σημασία έχει ότι είναι ελληνικός κινηματογράφος και κάνει ευχάριστες εκπλήξεις σε μια εποχή που σε πολλά χολιγουντιανά μπλοκμπάστερς δεν πατάει ψυχή…


Με σεβασμό στην τρέλα
Π.Κ.

Πάνε είκοσι πέντε χρόνια από τότε που ο νεαρός φωτογράφος Γιώργος Δεπόλλας εισέδυσε στο Ψυχιατρείο της Λέρου ως ελεύθερος ρεπόρτερ μαζί με τον φωτογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο και τον ρεπόρτερ Κώστα Παπαπέτρου. Τις φωτογραφίες που πήρε τότε δεν τις έδειξε- παρέμεναν άγνωστες. Και να που τώρα που το άσυλο έχει πια κλείσει τις παραδίδει σε ένα λεύκωμα- γροθιά στο στομάχι, με τις φωτογραφίες των εγκλείστων και των εγκαταστάσεων. Απαντώντας στο ερώτημα γιατί δημοσιεύονται σήμερα, ο ιστορικός της φωτογραφίας Ηρακλής Παπαϊωάννου κάνει μια αναδρομή στην ιστορία της ιδρυματοποίησης και τους στενούς δεσμούς που τη συνδέουν με έννοιες ενεργές όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, η ιδρυματοποίηση, η επιβολή της βίας- ψυχικής και σωματικής- όχι μόνο στους ασθενείς, αλλά και στους διαφορετικούς. Μπορεί το άσυλο της Λέρου να έκλεισε- το είχαν αποκαλέσει «ένοχο μυστικό της Ευρώπης»- αλλά οι απαγορεύσεις, ο εγκλεισμός, οι διακρίσεις ισχύουν. Η αναπαράσταση της τρέλας όταν ο φωτογράφος δεν γίνεται κυνηγός με θήραμα τους τρελούς- θέαμα, και τους τρελούς- ζώα, αλλά προσπαθεί να ισορροπήσει στην κόψη μεταξύ καταγγελίας του ασύλου και αντιμετώπισης των τρελών ως ανθρώπων. Είναι ένα ντοκουμέντο για γερά νεύρα που δεν λησμονιέται. «Μας ζητεί να στοχαστούμε πως δεν υπάρχει Λέρος χωρίς συλλογική ευθύνη», σημειώνει ο συγγραφέας. Είναι ένα βήμα τόσο τολμηρό όσο το να εισέλθεις στη σύγχρονη πύλη του Άδη κρατώντας τα μάτια ανοιχτά.