[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Και οι φύλακες έχουν ψυχή

«ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ…». Κραυγή απελπισίας από την Κλειστή Φυλακή Πατρών. Με τη διαφορά ότι δεν προέρχεται από τους κρατουμένους. Βγαίνει από τα βάθη της ψυχής των σωφρονιστικών υπαλλήλων. Απευθύνουν έκκληση για λίγη ανθρωπιά. Όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για τους φυλακισμένους, με τους οποίους μοιράζονται την ίδια τύχη. Και τον ίδιο φόβο. Βιώνουν την αθλιότητα των συνθηκών της φυλακής και τρέμουν την τιμωρία. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι. Στιγματισμένοι από τα κυκλώματα που λυμαίνονται τις φυλακές, είναι αλήθεια πως δυσκολεύονται να βρουν το δίκιο τους. Αν αναλογιστεί όμως κανείς πόσοι κλάδοι εργαζομένων έχουν κηλιδωθεί από τη συμπεριφορά κάποιων μελών τους (μηδέ εξαιρουμένων και των δημοσιογράφων), θα ήταν τουλάχιστον άδικο να κλείσει τα αυτιά του στα δίκαια παράπονά τους. «Είμαστε άνθρωποι», φωνάζουν με αγωνία. Άνθρωποι που κάνουν την πιο άχαρη δουλειά, λέμε εμείς. Και τους οποίους κανείς δεν σκέφτεται. Οργανώσεις, ΜΜΕ, κόμματα και φορείς που αγωνίζονται για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κρατουμένων, ουδέποτε αναλογίστηκαν πως και οι φύλακες, οι οποίοι άλλωστε δεν εκτίουν ποινή για κάποιο παράπτωμά τους, έχουν ψυχή. «Βοηθήστε μας. Στις φυλακές δεν ζουν σκλάβοι, δεν εργάζονται σκλάβοι», μας υπενθυμίζουν, απαριθμώντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Η έλλειψη καθαριότητας, η μη ικανοποίηση στοιχειωδών αναγκών των κρατουμένων, που δεν είναι πάντα άγγελοι, έχουν άμεσο αντίκτυπο στους ίδιους. Σε συνδυασμό με αυτή καθαυτή τη φύση της δουλειάς τους, την οποία δεν επεδίωξαν λόγω έμφυτου σαδισμού, αλλά για λόγους βιοποριστικούς και μόνο, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι σε ελάχιστα σημεία διαφέρουν από τους κρατουμένους. Αν μάλιστα λάβει κανείς υπ΄ όψιν του και τα εξαντλητικά ωράρια, ακόμη και η ελευθερία που θεωρητικά απολαμβάνουν είναι έννοια σχετική. Γι΄ αυτό και δεν μιλούν μόνο εξ ονόματός τους. Απευθύνουν έκκληση εκ μέρους της μικρής κοινωνίας της φυλακής Πατρών. «Παρ΄ όλο που είμαστε τελείως ανεκπαίδευτοι, προσπαθούμε με βάση το συναίσθημα να βοηθήσουμε στην καθημερινή διαβίωση των κρατουμένων. Ό,τι και εάν έκαναν, πάνω από όλα είναι άνθρωποι που χρήζουν τουλάχιστον του σεβασμού των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους», επισημαίνουν.

Μπράβο τους…