[ Πρόσωπα ] Οι άστεγοι του Χήθροου

Οι άστεγοι αυξάνονται σ΄ όλη την Ευρώπη. Τουλάχιστον 111 ζουν στο αεροδρόμιο Χήθροου του Λονδίνου.
Η Έραμ Νταρ είναι μία απ΄ αυτούς.

Χθες ανακοινώθηκε πως 265 άστεγοι έχουν πεθάνει μέχρι στιγμής φέτος στη Γαλλία. Τέσσερις βρέθηκαν νεκροί μέσα σ΄ έναν μήνα στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση εξετάζει αν θα κάνει υποχρεωτική τη στέγασή τους στις περιόδους του μεγάλου ψύχους. Η εναλλακτική επιλογή είναι να τους αφήσει να πεθαίνουν στον δρόμο.

Στη Βρετανία, πολλοί υιοθετούν τη λύση των… αεροδρομίων. Τουλάχιστον 111 άστεγοι έχουν συγκεντρωθεί στο Χήθροου και πάνω από 20 υπολογίζονται αυτοί που έχουν καταφύγει στο άλλο αεροδρόμιο του Λονδίνου, το Γκάτγουικ. Δεν πρόκειται για περιθωριακούς, αλλά για ανθρώπους της διπλανής πόρτας που βρέθηκαν, για διάφορους λόγους, σε κατάσταση έσχατης ένδειας. Και προσπαθούν να ζήσουν μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή. Η Έραμ Νταρ, για παράδειγμα, είναι μια γοητευτική γυναίκα και κάθε πρωί στις 7, μακιγιαρισμένη και φρεσκοχτενισμένη, βρίσκεται στην ουρά για καφέ στο εστιατόριο πάνω από την αίθουσα αναχωρήσεων του Χήθροου. Δεν βιάζεται, διότι δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Εδώ και πάνω από ενάμιση χρόνο κατοικεί στο Τέρμιναλ 1 έχοντας όλα της τα υπάρχονται μέσα σ΄ έναν μπλε υφασμάτινο σάκο. Την ημέρα που τη συνάντησε η δημοσιογράφος της «Ντέιλυ Μέιλ», σκόπευε να χαζέψει τις βιτρίνες στα καταστήματα του αεροδρομίου και να φάει μακαρόνια για μεσημεριανό. Τη νύκτα θα κοιμόταν στο πάτωμα, ανάμεσα σ΄ ένα γραφείο της Αmerican Εxpress και ένα μηχάνημα παγωτών.

Οι άστεγοι του Χήθροου είναι υποχρεωμένοι να παίζουν τη γάτα με το ποντίκι με την αστυνομία και τους σεκιουριτάδες. «Έχουν ένα σακίδιο με ρούχα για να αλλάζουν», εξηγεί ένας κοινωνικός λειτουργός. «Χρησιμοποιούν τις τουαλέτες του αεροδρομίου για να πλένονται. Φροντίζουν να μοιάζουν με ταξιδιώτες που ετοιμάζονται να αναχωρήσουν ή μόλις έφτασαν». Μερικές φορές η αστυνομία πραγματοποιεί εφόδους για να τους διώξει. Την Εράμ την έπιασαν ήδη μία φορά. «Οι αστυνομικοί με άφησαν στην Μπαθ Ρόουντ, εδώ κοντά, και ξαναγύρισα», λέει χαμογελώντας. «Οι εργάτες που δουλεύουν τη νύκτα στο αεροδρόμιο είναι πολύ ευγενικοί και δεν καταγγέλλουν τους αστέγους. Ούτε οι καθαριστές. Το πρωί, όταν ξυπνάω, κάνω την τουαλέτα μου και αλλάζω ρούχα για να μην ξεχωρίζω». Όμως είναι 42 χρόνων, έστω κι αν μοιάζει δέκα χρόνια νεώτερη, δεν έχει οικογένεια ούτε αγαπημένο, τίποτε εκτός από το περιεχόμενο του μπλε σάκου. Θα ονειρευόταν κανείς καλύτερη ζωή… «Προσπαθώ να κάνω σχέδια για το μέλλον, αλλά είναι δύσκολο όταν δεν έχεις τίποτε ή σχεδόν τίποτε», λέει. «Ωστόσο τον περισσότερο καιρό αισθάνομαι ευτυχισμένη. Δεν παίρνω ναρκωτικά, δεν πίνω, δεν έχω ψυχικά προβλήματα. Και δεν είμαι στον δρόμο. Θα μπορούσα να ζήσω στο Χήθροου για πάντα»…