[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Ριχάρδος Σωμερίτης

(ο αρθρογράφος, για την αντιπολίτευση) Τα κόμματα δεν νομιμοποιούνται να είναι συντεχνίες ή λόμπι. Είναι ενώσεις πολιτών που έχουν λίγο ή πολύ κοινές ιδεολογικές απόψεις, κοινό πρόγραμμα και στόχο την κατάκτηση της εξουσίας για να το εφαρμόσουν. Χωρίς αυτά η επιδίωξη της εξουσίας περιορίζεται στην ελπίδα της όποιας προσοδοφόρας νομής της. Με άλλα λόγια, το κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός και τα διάφορα για «κομματικούς πατριωτισμούς» είναι επικίνδυνα και απαράδεκτα. Γιατί άλλο κόμμα και άλλο μαφία.

Με βάση αυτά τα απλά κριτήρια έχουμε πρόβλημα. Από τα δύο κόμματα της λεγόμενης «παραδοσιακής Αριστεράς» το ένα περιμένει τη δεύτερη σταλινική παρουσία και το άλλο κρυφοκοιτάζει το πρώτο γιατί η πλειοψηφούσα ηγεσία του δεν είναι βέβαιη ότι αυτή η δεύτερη παρουσία αποκλείεται. Και τα δύο καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τον δικομματισμό αλλά αρνούνται πεισματικά κάθε ιδέα συμμετοχής σε πολυκομματικές συμμαχικές κυβερνήσεις που θα προϋπέθετε κάποια συμφωνία με την καταραμένη σοσιαλδημοκρατία.

Χάρη στη συγκλονιστική αποτυχία της Δεξιάς και στη διεθνή κρίση η Κεντροαριστερά έχει αυτή τη στιγμή δυνατότητες επανάκαμψης στο προσκήνιο αλλά για την ώρα της χρειάζονται σίγουρα σύμμαχοι και φυσικά ένα ελκυστικό και συνάμα συγκεκριμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα, καθώς και η προβολή προσώπων ικανών να το εφαρμόσουν.

(«Το Βήμα της Κυριακής»)