[ Πρόσωπα ] Η δεύτερη ζωή του «εξαφανισμένου»

Το όνομά του υπάρχει στο μνημείο για τους 3.000 ανθρώπους που εξαφάνισε στη Χιλή η δικτατορία του Πινοτσέτ. Όμως ο Χερμάν Κοφρέ ζούσε στην Αργεντινή, με άλλη γυναίκα…

Επανεμφανίσθηκε έπειτα από 35 χρόνια παράλληλης ζωής από την άλλη πλευρά των Άνδεων, στη Μεντόσα της Αργεντινής. Εκεί είχε μιαν άλλη γυναίκα, άλλη δουλειά και ταυτότητα, ενώ στη Χιλή η «χήρα» του, η οποία πέθανε πέρυσι, έπαιρνε τη σύνταξη που καταβάλλεται στους συγγενείς των ανθρώπων που βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τη χούντα. Το σκάνδαλο κατήγγειλε η ίδια η Ένωση των οικογενειών των desaparecidos, όταν εντοπίστηκε ο εξαφανισμένος. Τα παιδιά του, που δεν τον θυμούνται καθόλου, ζητούν απαντήσεις. «Για μας είναι σοβαρότατο», λέει η πρόεδρος της Ένωσης Λορένα Πισάρο. Χρόνια αγώνων για να αναγνωριστούν οι δολοφονίες της δικτατορίας κινδυνεύουν να γελοιοποιηθούν απ΄ αυτόν τον πρώην δημοτικό υπάλληλο, που φαίνεται πως επωφελήθηκε από τη δικτατορία για να εγκαταλείψει σύζυγο και παιδιά. «Δεν θα επιτρέψουμε να κηλιδώσουν την τραγωδία μας», τονίζει η Πισάρο. «Αυτή η εξαφάνιση δεν είχε επισημανθεί από εμάς. Η χήρα κατέφυγε στο κράτος που πίστεψε την καταγγελία της». Η υπόθεση θα διερευνηθεί την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου, ανακοίνωσε η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κάρλα Ρουμπιλάρ.

Βέβαια, η δικτατορία είχε ένα ρόλο, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας του Κοφρέ. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1973, δύο εβδομάδες μετά την επίθεση των πραξικοπηματιών στο προεδρικό μέγαρο Λα Μονέδα που στοίχισε τη ζωή στον πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο 30άρης τότε Κοφρέ, γνωστός κομμουνιστής, συνελήφθη. Όλα είχαν γίνει όπως τα είχε περιγράψει η οικογένειά του. Πήγε το πρωί στη δουλειά του, έμαθε από συναδέλφους του ότι οι στρατιωτικοί τον ψάχνουν, επέστρεψε στο σπίτι του και δύο ώρες μετά δέκα άνδρες περικύκλωσαν το κτίριο και τον πήραν μαζί τους. Τον μετέφεραν στην αεροπορική βάση του Ελ Μπόσκε και η γυναίκα του δεν τον ξαναείδε ώς τον θάνατό της. Τον Αύγουστο του 1974 οι στρατιωτικοί τής είπαν πως τον μετέφεραν σε μια κοινή φυλακή και αυτή ήταν η τελευταία πληροφορία που είχε γι΄ αυτόν. Ο Κοφρέ λέει ότι αφέθηκε ελεύθερος λίγες μέρες μετά τη σύλληψή του και πέρασε τις Άνδεις με τρεις συντρόφους του. «Πήγα στην Αργεντινή να ψάξω για δουλειά και δεν επέστρεψα, επειδή δεν αισθανόμουν ασφαλής», δήλωσε και υποστηρίζει πως δεν γνώριζε ότι το όνομά του είχε περιληφθεί στο μνημείο των desaparecidos ούτε ότι το 1995 έγινε η κηδεία του, όταν τα λείψανά του αναγνωρίσθηκαν εσφαλμένα σ΄ έναν κοινό τάφο 130 θυμάτων της δικτατορίας. Οι ενώσεις των εξαφανισμένων υπογραμμίζουν ότι αν ο Κοφρέ είπε ψέματα για να επωφεληθεί από την κυβερνητική αποζημίωση πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά.