[ Δρόμοι ]

Ο άγνωστος…
… δημοσιογράφος, που αρκέστηκε να υπογράψει με τα αρχικά «JΒΒ» στο περιοδικό «Σαρανσόν Λιμπερέ», σίγουρα δεν ανήκει στους Γάλλους σοσιαλιστές. Ούτε τους έχει σε μεγάλη υπόληψη: «Δεν είναι παρά θλιβεροί παλιάτσοι, ατάλαντοι μπούφοι, μετριότατοι αριβίστες, ευτελείς οπορτουνιστές». Γι΄ αυτό ακριβώς η έκπληξή του ήταν μεγάλη…

Όταν θυμήθηκε…
… το πρωί το όνειρο που είδε την προηγούμενη νύχτα, λίγο μετά την ολοκλήρωση του συνεδρίου των Γάλλων σοσιαλιστών. «Είδα πως ξύπνησα λοιπόν το πρωί με το πνεύμα ανακατωμένο και το μαλλί αγωνιστικό (ή το αντίστροφο)», διηγείται ο άγνωστος Γάλλος δημοσιογράφος στο περιοδικό. «Χασμουρήθηκα δυο- τρεις φορές και σηκώθηκα. Πήγα στην κουζίνα, άναψα την καφετιέρα, ανακάτωσα τα ντουλάπια ψάχνοντας για κάτι φαγώσιμο κι όταν πια παραδέχτηκα την ήττα μου, κάθησα μπροστά σε μια κούπα καφέ. Έβρισα μέσα από τα γένια μου, έξυσα το κούτελο, άνοιξα ανόρεχτα μια εφημερίδα δύο εβδομάδων και σκέφτηκα πως καλά θα ήταν να ξαναγυρίσω στο κρεβάτι μου. Αποτέλειωσα τον καφέ μου, σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, στάθηκα μπροστά στον νιπτήρα κι έπιασα την οδοντόβουρτσα. Σήκωσα τα μάτια κι εκεί που περίμενα να αντικρύσω εκείνη την ίδια νυσταλέα φάτσα που με κοιτάζει κάθε πρωί μέσα από τον καθρέφτη, είδα αυτό που βλέπετε κι εσείς στη φωτογραφία παραπλεύρως. Ναι, μα τον Θεό και τον Μαρξ, είχα μεταμορφωθεί σε σοσιαλιστή. Μέσα σε μια νύχτα. Φρίκη!».

Ο Μαρξ…
… είναι νεκρός, ο σοσιαλισμός πεθαίνει κακοποιημένος και οι Γάλλοι σοσιαλιστές κοντεύουν να τινάξουν τα πέταλα. Οι εχθροί της Μαρτίν Ομπρί, που «νίκησε» με διαφορά 42 ψήφων τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, λένε πως, αν ξαναγίνει καταμέτρηση, αυτή η διαφορά θα περιοριστεί στη μία ψήφο. Άραγε θα πάρει αυτή η υπόθεση τον δρόμο για τα δικαστήρια; Τα κομματικά μίση υπονόμευσαν τους σοσιαλιστές. Στις κραυγές «Μαϊμούδες!», που φώναζαν οι οπαδοί της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ήρθε η απάντηση από τον Λιονέλ Ζοσπέν: ψηφίζοντας την Παρασκευή, ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός παρομοίασε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ με τους σοσιαλιστές της δεκαετίας του 1930, που πολλοί από αυτούς έγιναν συνεργάτες των ναζί. Κανείς δεν πιστεύει στα σοβαρά πως αυτά τα μίση θα έχουν σβήσει μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2012. Οι δεξιοί τρίβουν τα χέρια τους και λένε: «Δεν είχαμε κανένα παράπονο από το θέαμα».

Οι Γάλλοι…
… σοσιαλιστές είναι κομμένοι στα δυο, γράφει η βελγική εφημερίδα «Λε Σουάρ». Δυο στρατόπεδα που μισούνται και που αν μένουν ακόμη κάτω από την ίδια στέγη, δεν είναι παρά για έναν μόνο λόγο: επειδή είναι αδύνατον να διεκδικήσει καθένα χωριστά την εξουσία από τη Δεξιά. Σε αυτόν τον λόγο εξαντλείται όλη κι όλη η «ιδεολογία» τους. Και να φανταστεί κανείς πως ο Σαρκοζί δεν χρειάστηκε να κουνήσει για όλα αυτά ούτε το δαχτυλάκι του. Κάποτε στο μέλλον, τα σοσιαλιστικά στελέχη που έχουν αυτομολήσει στην κυβέρνησή του ίσως να είναι περισσότερα από εκείνα που θα έχουν απομείνει στο κόμμα τους.