Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Γιαλαντζί τσαμπουκάδες

Αγαπητή Φοίβη.

Είμαι νέος, 31 χρόνων, με πτυχίο, μεταπτυχιακό, γνώση αγγλικών, Η/Υ και αναζητώ φιλία με δημοσιογράφο, παρουσιαστή δικής του εκπομπής με σκοπό την προστασία μου σε περίπτωση αδικίας μου ή υπέρβαση καθήκοντος από αστυνομικά ή διοικητικά όργανα. Απαιτώ κάτι καλύτερο από ένα τρίλεπτο στις πρωινές εκπομπές και διεκδικώ την παρουσία μου σε βραδινή εκπομπή. Επιπλέον αναζητώ μια λογική εξήγηση για ποιο λόγο όταν κάτι συμβαίνει εις βάρος ενός αναγνωρίσιμου προσώπου πάντα πρέπει να γίνεται λόγος για υπερβάλλοντα ζήλο του οργάνου ή της διοίκησης, ενώ σε περιπτώσεις μη αναγνωρίσιμων πολιτών μιλάμε για αυθάδεια και αλητεία του πολίτη. Ευχαριστώ, Στέλιος Αθηναίος Στη σωστή κατεύθυνση σας βρίσκω, αγαπητέ Στέλιο (που μοιραζόμαστε και το ίδιο επώνυμο – να είμαστε συγγενείς;), για να λύνετε κάθε πρόβλημα με τις παρανομίες σας. Μόνον εκεί στον «δημοσιογράφο» κολλάω. Γιατί όλος ο κόσμος νομίζει ότι «δημοσιογράφοι» είναι μόνον οι παρουσιαστές των καναλιών και οι τηλεγαργαλήστρες (πρωινάδικων ή μεσημεριανάδικων) ή οι Βασίλισσες των εξευτελισμένων, όπως η κυρία του Μπετόβεν των Βλάχικων που «συνελήφθη» (λέμε τώρα- κατ΄ ευφημισμόν) μαζί του, τις προάλλες, ύστερα από κάτι σουβλάκια και κόντεψαν να παρασύρουν τόσους χριστιανούς περνώντας με γιαλαντζί τσαμπουκά, υπεροψία και μέθη τόσα κόκκινα φανάρια, καταδιωκόμενοι από αστυνομικούς. Υπάρχουν, ξέρετε, και δημοσιογράφοι που δεν είναι της τηλεόρασης ή αναγνωρίσιμοι και κάνουν τη δουλειά τους όπως εσείς, δίχως τις «ειδικές μεταχειρίσεις» των ντεμέκ «επωνύμων» (μα να μου κάνεις τη Μαντόνα σε 10.000 κόσμο;) και με τιμωρία όπως του απλού πολίτη σε τυχόν παραστράτημα. Μήπως πρέπει να ψάξετε «επώνυμο» ή «τηλεπαρουσιαστή» για φίλο που να έχει «κονέ» στην Αστυνομία και όταν πάει στο Αυτόφωρο, αντί να περνάει τη νύχτα στο κρατητήριο, να την περνάει παρέα με υψηλόβαθμους της ΕΛ.ΑΣ. σε πολυτελή γραφεία με κουβεντούλα και γλείψιμο (τους έχουν ανάγκη, άραγε;); Λέω, μήπως.


Πάρ΄ το πιο δεξιά, θα βρεις

Προς Φοίβη Αθηναίου. Επιτρέψτε μου να πω με κάθε βεβαιότητα (το έζησα στο πετσί μου, όπως λένε) ότι ποτέ το ΚΚΕ εσωτερικού αλλά και η ΕΑΡ δεν υπήρξαν «κλώνοι του ΚΚΕ», όπως σας μεταφέρει ο κ. Άρης Γιαννουλόπουλος (ειλικρινά, δεν τον θυμάμαι αυτόν τον κύριο στις οργανώσεις μας τότε- όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας τότε) κι εσείς το δέχεστε, συμφωνώντας (ίσως;). Τι ξέρετε εσείς αν δεν συμμετείχατε σε αυτή την προσπάθεια της γνήσιας Αριστεράς; Μπάμπης Κάρβελης, Καλαμάτα ΥΓ: Σας είχα στείλει ένα μήνυμα παλαιότερα για την προσπάθεια απαξίωσης της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας, προσπάθεια η οποία δυστυχώς συνεχίζεται με αρκετή επιτυχία! Οι άνθρωποι επιχορηγούν εκδηλώσεις- όχι εκπαιδευτικές δραστηριότητες!

Θα μου επιτρέψετε με όλο το συμπάθιο, αγαπητέ Μπάμπη, να γελάσω δυνατά γι΄ αυτό το «γνήσια». Γνήσια Αριστερά τι είναι ακριβώς σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια προσπαθειών, όπως λέτε (ή και αγώνων, αν θέλετε); Τι είναι; Να έχουν αναρριχηθεί κάποιοι, υποτίθεται «αγωνιστές της Αριστεράς», σε αξιώματα και να τρώνε με χρυσά κουτάλια πουλώντας ντεμέκ «αριστερίλα»;

Όλοι οι αγώνες δηλαδή έγιναν για να τρώνε σήμερα κάποιοι με χρυσά κουτάλια, όπως οι υποτιθέμενοι «αντίπαλοί» τους του «καπιταλιστικού»; Ή μήπως είστε από εκείνους που πιστεύουν πως θα υπήρχαν κομμουνιστικά κόμματα αν κάποιοι ταλαίπωροι «χαχόλοι της βάσης», που- φευπίστευαν σε ιδεολογίες και οραματίζονταν οι καημένοι, δεν έβαφαν τσάμπα, φερ΄ ειπείν, το Σπίτι του Λαού, για να κάνουν κάποιοι άλλοι επιτήδειοι «υψηλόβαθμοι» μπίζνες με φούντες, άκρως «καπιταλιστικές» (ονόματα δεν λέμε); Αν είστε, ξανασκεφτείτε το. «Γνήσια» πια στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η φέτα. Η Αριστερά θα είναι;


Χάσαμε τη Σάρα, στοπ!

Όταν ο ΜακΚέιν πρότεινε για υποψήφια αντιπρόεδρο τη Σάρα Πέιλιν, όλοι εντυπωσιαστήκαμε κι αρχίσαμε να ρωτάμε ποια είναι και από πού. Μια νέα γυναίκα, όμορφη, υποψήφια για τα ανώτατα κλιμάκια των ΗΠΑ, δεν ήταν δα και λίγο! Όταν όμως, λίγο αργότερα, άρχισε μαζί με την ημιμάθεια να ξεδιπλώνει και τα πιστεύω της, παγώσαμε. Ακροδεξιά η κυρία. Θιασώτρια ακραίων θέσεων και ανατριχιαστικών πρακτικών που φόβισαν ακόμη και τον μέσο Αμερικανό. Ευτυχώς που, και με τη βοήθειά της, έχασε ο ΜακΚέιν και η γλυκιά Σάρα πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την παγωμένη Αλάσκα.

Στο καλό, Σάρα, και καλή τύχη. Τι άλλο να σου ευχηθώ; Μακριά από μας, πάντως.

Νίκος Ντακάκης, Ρέθυμνο Κάντε την εσείς την ευχή κι ας πέσει στον γιαλό, αγαπητέ Νίκο. Δεν θέλω να σας λυπήσω αλλά μακριά από μας δεν μένει η ακραία Σάρα. Έχουμε και στα μέρη μας ένα κάρο Σάρες, Μάρες και κακά συναπαντήματα με ανάλογες ή και χειρότερες απόψεις, χειρότερη ημιμάθεια και έλλειψη χιούμορ, ώστε- δυστυχώς- δεν θα μας λείψει η Σάρα του Αμερικανού. Αλί σ΄ εμάς, να λέτε. Θέλετε και παραδείγματα;