[ ΡΙΠΕΣ ] Καπηλεία

ΜΕΤΑ από τριάντα πέντε χρόνια το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων.

ΤΟ μαρτυρά κάθε χρόνο η αυθόρμητη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών κάθε ηλικίας, αλλά ιδιαίτερα νέων σε εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. ΚΙ όσο και αν οι συνθήκες έχουν ριζικά αλλάξει, τα συνθήματα της κινητοποίησης των φοιτητών το 1973- ψωμί, παιδεία, ελευθερία- εξακολουθούν να διατηρούν τη δική τους επικαιρότητα. Η οποία μάλιστα αγγίζει όλο και πιο πολύ κόσμο στις σημερινές συνθήκες οικονομικής κρίσης και ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας με τις συνεχείς παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

ΑΥΤΗ ακριβώς η σύνδεση της επετείου με το σήμερα ίσως να είναι και ο λόγος που διατηρεί τη ζωντάνια της και έχει αποφύγει τη μοίρα άλλων εορτασμών με αφυδατωμένο προ πολλού το αρχικό τους νόημα.

ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ όμως και έναν μεγάλο κίνδυνο: από γιορτή ενωτική να μετατραπεί σε αφορμή για μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, όπου ο καθένας επιχειρεί να οικειοποιηθεί για δικό του λογαριασμό τον αντιδικτατορικό αγώνα των φοιτητών.

ΕΝΑΝ κίνδυνο που γίνεται ακόμα μεγαλύτερος εξαιτίας της τραγικής κατάστασης του φοιτητικού κινήματος, της αδυναμίας του να εκλέξει καν προεδρείο της ΕΦΕΕ και βέβαια της έκπτωσης των φοιτητικών παρατάξεων σε ψηφοθηρικούς μηχανισμούς.

Η κωμικοτραγική ιστορία με τη σημαία της εξέγερσης που βρίσκεται τόσα χρόνια στα χέρια της ΠΑΣΠ επειδή δεν υπάρχει φοιτητικός φορέας να την παραλάβει, είναι ασφαλώς χαρακτηριστική.

ΟΠΩΣ ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια πολλές φορές ο εορτασμός έχει σημαδευτεί από απαράδεκτα επεισόδια που προκαλούν αυτοί που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «γνωστοί άγνωστοι».

ΟΣΟΙ πραγματικά τιμούν το Πολυτεχνείο έχουν κάθε λόγο- αν όχι υποχρέωσηνα προστατεύσουν τον εορτασμό από όλους αυτούς που κατεβαίνουν αποφασισμένοι να τον αμαυρώσουν!