[ Δρόμοι ]

Οι βρωμιάρηδες!…
… Οι στυγεροί δολοφόνοι! Οι ψυχροί εκτελεστές! Οι δεξιοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλφιλελεύθεροι που κυβερνούν τις ευρωπαϊκές χώρες δεν μπόρεσαν να σκεφτούν παρά το χειρότερο: στήνουν το ένα μετά το άλλο τα «χρυσά παιδιά» του τραπεζικού συστήματος στα έξι μέτρα. Άφθονο ρέει το αίμα στους δρόμους και τις πλατείες, από το Βερολίνο μέχρι τη Ρώμη και από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα.

Εδώ που τα λέμε,…
… μας πήραν τη δουλειά, εμάς των αγανακτισμένων πολιτών, μέσα από τα ίδια μας τα χέρια. Τα καθάρματα! Χρόνια τώρα ονειρευόμασταν πότε θα ερχόταν εκείνη η μεγάλη μέρα που θα κόβαμε τροφαντά πλούσια λαιμουδάκια με τα κονσερβοκούτια, που θα κρεμάγαμε μυρωδάτες μεγαλοαστές από τον κοντινότερο φανοστάτη. Μας πρόλαβαν άλλοι. Και γι΄ άλλη μια φορά γινόμαστε απλοί παρατηρητές της Ιστορίας. Όπου κι αν σταθούμε, στην άκρη του δρόμου, στο κέντρο της πόλης, στα πάρκα, μας παίρνει στη μύτη η μυρωδιά από το αίμα. Και μας πιάνει, ναι, αυτή η ζωηρή επιθυμία να τρέξουμε κοντά στα εκτελεστικά αποσπάσματα που ξεφυτρώνουν παντού σαν μανιτάρια, να σταθούμε απέναντι από τους τραπεζίτες που στέκονται με δεμένα τα μάτια και να δώσουμε εμείς το πρόσταγμα για την εκτέλεση της ημέρας: «Πυρ!».

Όμως, φευ!…
… Μας πρόλαβαν άλλοι. Αυτοί οι αδιάλλακτοι! Οι ασυγκίνητοι! Οι αδιάφθοροι! Τι ήταν να ακούσουν οι κυβερνήτες μας πως οι τραπεζίτες δεν πειθαρχούν στις αποφάσεις τους και δεν κατεβάζουν τα επιτόκια; Έγιναν θεριά ανήμερα. «Ζητάμε από τις τράπεζες να περάσουν τις μειώσεις των επιτοκίων στους δανειολήπτες», δήλωσε ωμά ο Γκόρντον Μπράουν. Και πείστηκε για την ορθότητα της απόφασής του να προχωρήσει σε μαζικές εκτελέσεις απείθαρχων τραπεζιτών, όταν αυτοί ανακοίνωσαν πως αν μειωθούν τα επιτόκια κάτω του 3%, αυτή η μείωση δεν πρόκειται να περάσει στους δανειολήπτες. Στη Γαλλία, κάποια μυαλά ίσως ακόμη πιο σαδιστικά από τα αγγλικά, αποφάσισαν να επιβάλουν «κοινωνικό φόρο» 2,5% στα πριμ και στα άλλα «τυχερά» των «χρυσών παιδιών». Ανήμπορα να αντέξουν αυτό το (κινέζικο) μαρτύριο της σταγόνας, πολλά από αυτά τα παιδιά προτίμησαν να σταθούν οικειοθελώς μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο αγώνας στον οποίον έχουν αποδυθεί οι κυβερνήτες μας είναι κατ΄ εξοχήν ηθικός, όπως άλλωστε και ο στόχος τους: να αποκτήσει η τοκογλυφία ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι ανάγκη…
… να πούμε εδώ πως οι κυβερνήτες μας έχουν δίκιο; Είναι ανάγκη να παραδεχτούμε πως είναι απολύτως νόμιμο να κυνηγούν τόσο αδυσώπητα τους άπληστους τραπεζίτες; Είναι ανάγκη να ομολογήσουμε πως επιδοκιμάζουμε κι εμείς αυτό το αιματηρό πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει εναντίον εκείνων που δίνουν στον καπιταλισμό ένα απάνθρωπο πρόσωπο; Όχι, το δίκιο είναι με το μέρος τους. Κι αν αφήνουμε τώρα την οργή μας να ξεσπάει τόσο βίαια, δεν είναι παρά μονάχα από ζήλεια: πολύ θα θέλαμε να βρισκόμασταν στη θέση τους, με ένα τουφέκι στο χέρι, απέναντι από τους τραπεζίτες.