Άπνοια στα αιολικά έργα

Κερδοσκοπία πολλών μεγαβάτ «φυσάει» στον χώρο της ενέργειας γύρω από την κατοχή αδειών παραγωγής αιολικών πάρκων, με εκατοντάδες έργα να λιμνάζουν και με τους αρμόδιους να αδυνατούν να βρουν λύση στο πρόβλημα.

Από τα 44.600 ΜW των αιτήσεων που έχουν υποβληθεί μέχρι σήμερα, μόλις το 2% έχει γίνει έργα, ενώ από τα 6.500 ΜW των αδειών που έχουν εκδοθεί, δεν έχει υλοποιηθεί παρά το 15%.

Η πρακτική πλέον στην αγορά είναι οι άδειες που δεν γίνονται έργα να «παζαρεύονται» ανάμεσα σε αυτούς που τις κατέχουν και εκείνους που επιθυμούν να επενδύσουν,

Η ΛΥΣΗ

Η ακύρωση των αδειών που ποτέ δεν έγιναν αιολικά πάρκα θα ανοίξει τον δρόμο για να γίνουν επενδύσεις

αλλά δεν βρίσκουν ελεύθερο έδαφος, αφού πλήθος περιοχών με πλούσιο αιολικό δυναμικό και με δυνατότητες σύνδεσης στο δίκτυο της ΔΕΗ καταλαμβάνεται από αεριτζήδες. 200 ευρώ το μεγαβάτ
Έτσι, μία άδεια παραγωγής φθάνει να πωλείται μεταξύ 100.000 και 200.000 ευρώ το ΜW, ανάλογα πάντα με το στάδιο ωριμότητας στο οποίο βρίσκεται και τις δυνατότητες της επένδυσης. Πρόσφατα, για άδεια ισχύος 20 ΜW, ο κάτοχός της ζήτησε από τον ενδιαφερόμενο 4 εκατ. ευρώ (δηλαδή 200.000 ευρώ το μεγαβάτ), όταν δεν του είχε στοιχίσει για να την εκδώσει ούτε 80.000 ευρώ. Υπάρχουν ακόμη και περιπτώσεις αδειών που αν και δεν ήταν αξιόλογες (είτε επειδή ο σχεδιασμός της επένδυσης ήταν κακός είτε επειδή η περιοχή δεν διέθετε καλό αιολικό δυναμικό), ωστόσο μοσχοπουλήθηκαν, πιθανόν όπως λέγεται από κύκλους της αγοράς ακόμη και για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Ακύρωση αδειών η λύση
Η ακύρωση των αδειών που «αραχνιάζουν» στα συρτάρια των εταιρειών και που ποτέ δεν έγιναν αιολικά πάρκα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να γίνουν επενδύσεις, αφού θα ξεμπλοκάρουν σημεία της χώρας με πλούσιο αιολικό δυναμικό, όπως παραδέχονται και στο υπουργείο Ανάπτυξης. Μάλιστα, σχετική διάταξη υπάρχει ήδη, αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκε, αφού όσα προβλέπει στην πράξη αποδείχθηκαν ανεδαφικά.

Σύμφωνα με διάταξη του 2006, μία άδεια παραγωγής θα ανακαλείται αν μέσα σε δύο χρόνια από τη χορήγησή της δεν έχει ενεργοποιηθεί (δηλαδή, αν δεν έχει δοθεί άδεια εγκατάστασης). Δύο χρόνια ωστόσο έπειτα από τις πρώτες μαζικές χορηγήσεις αδειών παραγωγής, σχεδόν κανείς επενδυτής δεν κατάφερε να πάρει άδεια εγκατάστασης, αφού τον σταμάτησαν η απουσία Χωροταξικού και η γραφειοκρατία. Μάλιστα, η ίδια ρύθμιση προβλέπει ότι εξαιρούνται της ανάκλησης μόνο εκείνες οι άδειες όπου η καθυστέρηση δεν είναι υπαιτιότητα του επενδυτή. Όμως πάντα βρίσκεται ένα επιχείρημα για να επικαλεστεί ο επενδυτής, σύμφωνα με το οποίο η καθυστέρηση δεν είναι δική του υπαιτιότητα…

Απέτυχε το μοντέλο
Πηγές της αγοράς αναρωτιούνται κατά πόσον είναι δυνατόν το υπουργείο Ανάπτυξης να μην έχει συνειδητοποιήσει την αποτυχία του υφιστάμενου μοντέλου χορήγησης αδειών για τα αιολικά και να μην εξετάζει την αλλαγή του. Μια ιδέα θα ήταν η εξής: αν ένας επενδυτής επιμένει μετά την πάροδο ενός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος από τη λήψη της άδειας παραγωγής να την κρατάει στα χέρια του ανενεργή, να υποχρεούται να καταβάλει ένα είδος φόρου. Όσο για τον χρόνο ανάκλησης της άδειας, δεδομένων των εξωγενών δυσκολιών (απουσία Χωροταξικού, γραφειοκρατία), θα μπορούσε το όριο της 2ετίας από τη λήψη της άδειας παραγωγής να γίνει 3ετία ή και περισσότερο.

Σήμερα πάντως, από την ημέρα υποβολής αίτησης στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας μέχρι και την έναρξη λειτουργίας του έργου περνούν στην καλύτερη των περιπτώσεων 5- 6 χρόνια, έναντι 2- 3 το πολύ που ισχύει σε άλλες χώρες.