[ Δρόμοι ]

Τι πλήξη…
…στο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο! Ξεχείλιζε μέσα από τις οθόνες της τηλεόρασης, καθώς εκατομμύρια ευρωπαϊκά μάτια παρακολουθούσαν ίσως τις πιο συναισθηματικές αμερικανικές εκλογές που μπορούμε να θυμηθούμε. Οι Ευρωπαίοι προέβαλλαν σε αυτό που έβλεπαν όλες τις ελπίδες και τους φόβους τους, τις αγωνίες τους και τις φαντασιώσεις τους. Οι αμερικανικές εκλογές ίσως αποκάλυψαν περισσότερα πράγματα για τους Ευρωπαίους παρά για τους Αμερικανούς.

Με τη θλιβερή…
…σιγουριά πως κανείς όμοιός του δεν μπορεί να βρεθεί στη δική τους χώρα για να κάνει το ίδιο, εκατομμύρια Ευρωπαίοι αφήνουν ελεύθερες τις φαντασιώσεις τους πως ο πρόεδρος Ομπάμα είναι εκείνος που μπορεί να σώσει τον κόσμο και να λύσει όλα τους τα προβλήματα. Δεν είναι παράξενο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο πληκτικό τοπίο της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής: μολονότι συμβαίνουν εκεί πράγματα και θαύματα- χρεοκοπίες χωρών, δικτατορίες τραπεζών, κατάρρευση μεγάλων και ιστορικών επιχειρήσεων, μαζικές απολύσεις που προμηνύουν κύματα ανέργων τα προσεχή χρόνια- τα κατεστημένα κόμματα φαίνονται ανίκανα να προσφέρουν διεξόδους από την οικονομική και την κοινωνική κρίση ή να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους (κάτι που σίγουρα θα αποτυπωθεί στις επόμενες ευρωεκλογές). Αντί τα κόμματα να θέτουν σοβαρά ερωτήματα και να σκέφτονται πώς θα ξαναφέρουν την πολιτική στη ζωή μας, ονειρεύονται Ευρωπαίους Ομπάμα σαν να είναι οι πολιτικές προσωπικότητες ταλέντα που βγαίνουν από τηλεοπτικά παιχνίδια τύπου Χ-Factor. Και επενδύουν στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ με εξωπραγματικές προσδοκίες. Η κατάσταση…
…αυτή σίγουρα λέει περισσότερα πράγματα για την ευρωπαϊκή πολιτική παρά για την πολιτική του Ομπάμα. «Η προεδρία του θα είναι διαφορετική από την προεδρία του Μπους, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει από τώρα πόσο θα είναι καλύτερη», γράφει ο Βρετανός αρθρογράφος Μικ Χιουμ. «Πέρα από τα συνθήματα για “αλλαγή”, ελάχιστα στοιχεία μπορούν να πιστοποιήσουν ότι αυτός ο πολιτικός διαθέτει τις αρχές ή τη βούληση για να προσπαθήσει να αλλάξει τον κόσμο που βυθίζεται στην ύφεση. Και, ακόμη κι αν έχει τη βούληση, κάποιες από τις πολιτικές του θέσεις- όπως η εντονότερη επέμβαση στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν- δεν είναι από τις ιδέες που θα χειροκροτούσαμε. Η εντολή που πήρε ο Ομπάμα από τους ψηφοφόρους του δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη. Και όσοι προβάλλουν σε αυτόν τις φαντασιώσεις τους, ίσως ρισκάρουν μια μεγάλη απογοήτευση».

Το ζήτημα…
…είναι τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους. Ο Μπους ήταν μια κάποια λύση. Σίγουρα θα λείψει σε εκείνους που, αντί να καταδικάζουν συστήματα, προτιμούσαν να καταδικάζουν πρόσωπα. Ο χειρότερος πρόεδρος που μπορούμε να θυμηθούμε ήταν ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος. Θα δυσκολευτούμε να βρούμε μια άλλη τόσο πετυχημένη καρικατούρα του Αμερικανού βλάκα. Όμως, την χρειαζόμαστε; Μόνο αν σκοπεύουμε να εξακολουθήσουμε το ίδιο βιολί και να καταδικάζουμε τα πρόσωπα αντί για τα συστήματα.