[ Δρόμοι ]

Χιονίζει…
… στον Άρη. Μα εδώ στη Γη, κανείς δεν δίνει δεκάρα. Βυθισμένοι στην οικονομική κρίση, χτυπημένοι από τις συνέπειές της που κατρακυλούν σαν χιονοστιβάδα, οι γήινοι δεν δίνουν πια καμιά προσοχή στις ειδήσεις από τον κόκκινο πλανήτη. Κι ας είναι για πρώτη φορά τόσο αξιόπιστες: το αμερικανικό διαστημόπλοιο «Φοίνιξ» φωτογράφισε νερό, πάγο, νιφάδες από χιόνι. Σε άλλους καιρούς θα μας είχε πιάσει ταραχή, θα μιλούσαμε για προφητείες, θα κάναμε λιτανείες. Τώρα τίποτα.

Οι νιφάδες…
… από το αρειανό χιόνι δεν μας παραξενεύουν περισσότερο από εκείνες που πέφτουν στις κορυφές της Ελβετίας. Δεν μας παγώνουν περισσότερο από εκείνες που πέφτουν σήμερα στις αγορές, στις δουλειές. Δεν μας συγκινούν πια τα πράσινα ανθρωπάκια, άφαντα, σαν να έχουν αποσυρθεί σε κάποιο άγνωστο άσυλο για εξωγήινους όπου αργότερα, ποιος ξέρει, ίσως εκόντες άκοντες να καταλήξουμε κι εμείς. Κι όμως, γράφει ο Γάλλος φιλόσοφος Ροζέ – Πολ Ντρουά στην εφημερίδα «Λε Μοντ», κάποτε αισθανόμασταν τους Αρειανούς πολύ πιο κοντά μας. Ήδη από την εποχή της αρχαιότητας γινόταν κουβέντα για την ύπαρξη και άλλων ειδών με νοημοσύνη στο Σύμπαν. Στο «Περί φύσεως», ο Λουκρήτιος έγραφε, ας πούμε: «Σε άλλες περιοχές του Διαστήματος υπάρχουν κι άλλοι πλανήτες σαν τον δικό μας και φυλές ανθρώπων διαφορετικών». Αργότερα, ο Τζορντάνο Μπρούνο, ο Γκι ντε Μοπασάν και ο Φιοντόρ Ντοστογέφσκι ονειρεύτηκαν κι αυτοί τον Άρη. Ώσπου ήρθε ο Χ. Τζ. Γουέλς και με τον «Πόλεμο των κόσμων» (1898) έβαλε την απειλή στην καρδιά του αρειανού μύθου. Αντί για σοφότεροι ή έστω το ίδιο σοφοί με εμάς, οι Αρειανοί έγιναν από τη μια στιγμή στην άλλη ανελέητοι εισβολείς και απάνθρωποι κατακτητές. Στο βιβλίο του Γουέλς, λέει ο Πολ Ντρουά, μπορεί κανείς να διακρίνει μια κριτική της βρετανικής αποικιοκρατίας που απλωνόταν τότε στον κόσμο. Αργότερα, στην αμερικανική φαντασία, οι Αρειανοί θα συμβολίσουν την κομμουνιστική απειλή. Η χρυσή…
… εποχή των Αρειανών δεν υπάρχει πια. Οι νοσταλγοί τους κινδυνεύουν να γίνουν ο περίγελως του κόσμου. Ακόμη κι αν συναντούσαμε ένα πράσινο ανθρωπάκι έξω από την πόρτα μας αύριο το πρωί, θα του τσιμπούσαμε το μάγουλο σίγουροι πως πρόκειται για φάρσα. Γιατί όλοι έχουμε πειστεί πως τα πράσινα ανθρωπάκια κατοικούν μόνο στο Χόλιγουντ. Η συλλογική μαγεία δεν υπάρχει πια. Έτσι συμβαίνει κάθε φορά που η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία.

Οι απειλές…
… που δεχόμαστε σήμερα στην καθημερινή μας ζωή είναι τόσες πολλές, ξαφνικές και απρόβλεπτες, που οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν πια να τρομάξουν από τα αρειανά σμήνη. Μπροστά στις πραγματικές, οι φανταστικές απειλές έχουν ξεφουσκώσει σαν χρηματιστηριακά μπαλόνια. Τι κι αν μας έστειλε το διαστημόπλοιο τόνους από αρειανό χιόνι; Αλαλιασμένοι από το γήινο «χιόνι» που παγώνει ξαφνικά τα κεφάλια μας, δεν προλαβαίνουμε να προσέξουμε το ξένο. Ποιοι είναι λοιπόν σήμερα οι πραγματικοί άγνωστοι; Ποιοι είναι εκείνοι που μας τρομάζουν περισσότερο από τους Αρειανούς; Οι γήινοι, βεβαίως! Κι ας χιονίζει στον Άρη…