Δίκτυο

Ρήξη ή τσίρκο;
Γ.Δ.Κ.Σ.

Έβλεπα τον Ρολάντο Βιγιασόν στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής, στην πρώτη συναυλία που έδωσε στην Ελλάδα, να μας μιλάει, να μας κλείνει το μάτι, να κάνει πλάκα, να εμφανίζεται ως χούλιγκαν, να αστειεύεται με τους μουσικούς, να πίνει μπίρες και να ρεύεται (!), να πετάει αρκουδάκια στο κοινό και να τσουγκρίζει ποτήρια σαμπάνιας με την παρτενέρ του…- θυμήθηκα την ανάλογη «παράσταση» που είχε δώσει ο ομότεχνός του Χοσέ Κούρα στο Ηρώδειο πριν από μερικά χρόνια. Και αναρωτιόμουν. Γιατί όλα αυτά; Είναι που η φωνή του, παρά τα έξοχα προτερήματά της, την τεχνική του και τη μουσικότητά του, κουράστηκε γρήγορα και δεν είναι η Φωνή με την οποία άρχισε την καριέρα του και όλα αυτά τα κάνει για να αποπροσανατολίσει το κοινό; Είναι που οι καιροί αλλάζουν και η όπερα ψάχνει στο σόου τρόπους να κερδίσει το μεγάλο κοινό; Είναι η εμπορευματοποίηση στην οποία έχει βουτήξει και η τέχνη αυτή; Πρόκειται για ρήξη με τις συμβάσεις; Ή, απλώς, για τσίρκο;


Πενιές από το… μέλλον
Δ.Ν.Μ

Η εκδίκηση του μπουζουκιού έρχεται από το…μέλλον. Αυτό σκεφτήκαμε απολαμβάνοντας τον δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Νίκο Τατασόπουλο να παίζει σόλα και ταξίμια στη λαϊκή σκηνή «Χαμάμ».

Μόλις 34 χρόνων, μοναχογιός του σπουδαίου δημιουργού και σολίστα του μπουζουκιού Γιάννη Τατασόπουλου (δικά του είναι τα τραγούδια «Μάγισσες φέρτε βότανα», «Το κορίτσι απόψε θέλει» και πολλά άλλα) και με βαθιά γνώση του οργάνου (και όχι μόνο) ο Νίκος Τατασόπουλος αιφνιδιάζει ευχάριστα με ένα σφιχτό λαϊκό πρόγραμμααφιέρωμα στον λαϊκό στιχουργό Χρήστο Κολοκοτρώνη- που μόνο αεράκι φρεσκάδας μπορεί να φέρει. «Απόψε φίλα με», «Θεσσαλονίκη μου», «Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ», «Βρε σαν τα χιόνια», «Αράπικα κορμιά», «Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις» και ακόμη δεκάδες επιτυχίες του Χρήστου Κολοκοτρώνη, που άφησε μεγάλο και συμπαγές έργο, ακούγονται στο πρόγραμμα σαν μια περίληψη της ιστορίας του λαϊκού τραγουδιού. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και για το υπόλοιπο σχήμα που επιμελείται το αφιέρωμα: Ο Κώστας Δουμουλιάκας (μπουζούκι και τραγούδι), ο έμπειρος Θανάσης Σοφράς στο κοντραμπάσο, η Λίλυ Ριτσώνη και η Αντιγόνη Μπούνα στο τραγούδι και ο Μανόλης Γρυσμπολάκης στο ακορντεόν.


Το «ποντικάκι» στο Σικάγο
Χ.

Το τρυφερό παραμυθάκι «Το ποντικάκι που ήθελε ν΄ αγγίξει ένα αστεράκι» του Ευγένιου Τριβιζά, το οποίο έγινε πέρυσι ταινία 3D animation από τον Παναγιώτη Ράππα και τον Άγγελο Ρούβα (της Τime Lapse Ρictures) που την είδαμε από τις συχνότητες της ΕΡΤ τα Χριστούγεννα, ταξιδεύει και δρέπει δάφνες. Στις 25 Οκτωβρίου τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Λευκωσίας. Την ίδια ημέρα το φιλμάκι προβλήθηκε στο επίσημο πρόγραμμα του διεθνούς φεστιβάλ παιδικών ταινιών του Σικάγου, αποσπώντας εγκωμιαστικά σχόλια και κριτικές. Στα σκαριά είναι η παραγωγή ακόμη μίας ταινίας τρισδιάστατων κινουμένων σχεδίων με θέμα από ένα άλλο παραμύθι του Τριβιζά, που «μιλάει» για τη φιλία ενός παιδιού με ένα δένδρο και αναμένεται να είναι έτοιμη την επόμενη χρονιά.