Με το κινητό και στο μπάνιο

«Μου φαίνεται αδύνατο να μην έχω μαζί μου το κινητό όπου πηγαίνω. Έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, της καθημερινότητάς μου. Είναι το ξυπνητήρι, το σημειωματάριο, η υπενθύμιση των εκκρεμοτήτων μου αλλά και των κοινωνικών μου υποχρεώσεων, η φωτογραφική μηχανή κ.λπ. Τα κινητά τηλέφωνα στην ουσία είναι οι αποθήκες της ζωής μας και των αγαπημένων μας».

O Δημήτρης Τσατσαρώνης, στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που το κινητό έχει γίνει σχεδόν δεύτερη φύση του. Όπως λέει ο ίδιος δεν υπάρχει ώρα της ημέρας που να μην το χρησιμοποιήσει. Απολύτως φυσιολογικό, αφού τώρα οι συσκευές της ασύρματης τηλεφωνίας είναι πολλαπλών χρήσεων. Όπως λέει ο Δημήτρης Τσατσαρώνης: «Πριν από δύο δεκαετίες δεν το ξέραμε και τώρα χώρια του δεν μπορούμε. Στην αρχή έφερε τη δυνατότητα τηλεφωνικής επικοινωνίας όπου και να πάμε. Τώρα μαζί με το κινητό έχουμε και φωτογραφική μηχανή, πρόσβαση στα e-mail μας και σε διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές, παιχνιδομηχανή, αρχεία δεδομένων, GΡS, mail και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξή του. Προσπαθώ να βάζω όρια στη χρήση του. Για παράδειγμα, όταν βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους, σε παρέες κ.λπ., σημασία και προτεραιότητα δίνω σε αυτούς και όχι στο κινητό. Θέλει λίγη προσοχή για να παραμείνει μέσο επικοινωνίας και όχι αιτία αποξένωσης από τους γύρω μας».

Θέλει προσοχή για να παραμείνει μέσο επικοινωνίας και όχι αιτία αποξένωσης

«Μου έσωσε τη ζωή»

«Το κινητό μού έσωσε τη ζωή. Το σήμα που εξέπεμπε η συσκευή έδωσε την δυνατότητα στα σωστικά συνεργεία να με βρουν». Ο Μηνάς Σακιώτης είναι ορειβάτης και τον Μάιο του 2001 είχε βρεθεί μαζί με άλλους 19 συναδέλφους του στο βουνό Ερύμανθος της Αχαΐας. Ενώ είχαν φτάσει στην κορυφή, ο καιρός επιδεινώθηκε και άρχισαν να πέφτουν κεραυνοί. Όπως λέει ο Μηνάς Σακιώτης: «Αρχίσαμε να τρέχουμε με αποτέλεσμα η ομάδα να διαλυθεί. Εγώ χάθηκα στο βουνό, είχα όμως μαζί το κινητό και τηλεφωνούσα στην Πυροσβεστική Υπηρεσία.

Κάποια στιγμή όμως μου τελείωσε η μπαταρία». Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους κεραυνούς είχε απομακρυνθεί αρκετά από την περιοχή όπου βρισκόταν και ενδεχομένως να τον αναζητούσαν τα σωστικά συνεργεία. Όμως όπως λέει ο ίδιος: «Το σήμα που εξέπεμπε το κινητό μου και σε συνεργασία με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας τα σωστικά συνεργεία κατάφεραν να με εντοπίσουν και να σώσουν τη ζωή μου».
«Είναι περισσότερο εμπόδιο»

OΝικόλας Μαρμαράς, καθηγητής Εργονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο αρνείται να χρησιμοποιήσει κινητό. Δεν το απόκτησε, υποστηρίζει και μέχρι στιγμής δεν έχει αντιληφθεί την αναγκαιότητά του. Όπως λέει: «Παρά το φόρτο εργασίας μου δεν αναγκάζομαι να μετακινούμαι πολύ. Τις περισσότερες ώρες τις ημέρας βρίσκομαι είτε στο γραφείο είτε στο σπίτι και έχω τηλεφωνητή. Αν κάποιος με ψάχνει έπειτα από μία με δύο ώρες θα τον βρω».

Για τον κ. Μαρμαρά η άμεση επικοινωνία που προσφέρει το κινητό για τους δικούς του ρυθμούς είναι περισσότερο εμπόδιο παρά διευκόλυνση, αφού όπως εξηγεί: «Νομίζω ότι θα χάνω χρόνο χρησιμοποιώντας το. Η δουλειά μου είναι τέτοια που απαιτεί χρόνο για να σκεφτώ και το κινητό, ειδικά αυτές τις ώρες, μάλλον ενόχληση θα ήταν. Δεν το θεωρώ αναγκαίο και δεν αντιλαμβάνομαι την χρησιμότητά του». Δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι μοναδικοί λόγοι που απομακρύνουν τον κ. Μαρμαρά από την ιδέα της απόκτησης κινητού: «Η αλήθεια είναι ότι λόγω της ειδικότητάς μου τυχαίνει να ξέρω ότι έχει πιθανά επιπτώσεις και στην υγεία μας. Παρακολουθώ την τεχνολογία και την εφαρμόζω αλλά χρησιμοποιώ μόνο ό,τι διευκολύνει πραγματικά τη ζωή. Είμαι από τους πρώτους που απέκτησαν laptop ή φλασάκι. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς κινητό. Είναι εντελώς επίπλαστη η ανάγκη του κινητού. Στα παιδιά, για παράδειγμα, δεν μπορώ να το δικαιολογήσω».