Εναλλακτικά Η πολιτική του φερετζέ

«Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ δεν ευχαριστήθηκε την εξουσία, όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά- φαντάσου τώρα!». Το λέει κατ΄ ιδίαν κυβερνητική πηγή που- είναι η αλήθεια- ουδέποτε ξεχείλισε από θαυμασμό για το πολιτικό στυλ του Πρωθυπουργού. Η παρατήρηση φωτογραφίζει τον πιο δύσκολο χειμώνα του Καραμανλή από τότε που πήγε στο Μαξίμου. Αλλά και τον πρώτο χειμώνα του Καραμανλή «χωρίς τον Θόδωρο».

Τέσσερα χρόνια τώρα ο Πρωθυπουργός άφηνε τους άλλους να βγαίνουν μπροστά. Τον Ρουσόπουλο στο μπρίφινγκ. Τον Αλογοσκούφη στα οικονομικά. Τον Παυλόπουλο στο ράβε- ξήλωνε του δημόσιου τομέα. Την Ντόρα στα εξωτερικά. Ο ίδιος ο Καραμανλής εμφανιζόταν στο τέλος. Ο Πρωθυπουργός παρενέβαινε όταν ένα θέμα είχε φτάσει σε αδιέξοδο- όπως έγινε με το Σκοπιανό στο Βουκουρέστι. Ή, στην καλύτερη εκδοχή, όταν το είχαν χειριστεί άλλοι, όπως έγινε με τον ΟΤΕ ή το Ασφαλιστικό.

ΩΣΤΟΣΟ, η εποχή αυτή τελείωσε. Δεν υπάρχουν άνθρωποι- ιδίως στο Μαξίμου όπου το, ούτως ή άλλως, ολιγομελές επιτελείο είναι αποδεκατισμένο: ο Ρουσόπουλος είναι απλός βουλευτής και ο Αγγέλου έχει στον νου του το Βατοπέδιο. Δεν υπάρχει επίσης η πολυτέλεια της αφ΄ υψηλού διαχείρισης. Η οικονομική κρίση έχει σεντράρει όλους τους έχοντες εξουσία. Πολιτική, όπως οι διάφοροι Σαρκοζί, Μπράουν, Μέρκελ και Σία, ή οικονομική όπως οι κ.κ. Μπερνάνκι και Τρισέ. Οι κεντρικοί τραπεζίτες, που είχαν τις πιο κυριλέ θέσεις στο διεθνές σύστημα, έχουν εργάσιμες ημέρες είκοσι ωρών.

Για τον Πρωθυπουργό υπάρχει ένα πρόσθετο πρόβλημα. Η Ν.Δ. είναι πλέον «από κάτω» στις δημοσκοπήσεις. Η πιο σημαντική αλλαγή είναι στην παράσταση ψήφου. Για πρώτη φορά, η κοινή γνώμη πιστεύει ότι οι επόμενες εκλογές θα έχουν νικητή το ΠΑΣΟΚ. Απόλυτος κυρίαρχος στα κομματικά εδώ και οκτώ χρόνια, ο Καραμανλής δέχεται πλέον πίεση. Κατ΄ αρχάς έμμεση. Η κλωτσοπατινάδα Σουφλιά- Αλογοσκούφη στην κυβερνητική εκφράζει την υποβόσκουσα δυσαρέσκεια των περισσότερων υπουργών, που θέλουν κοινωνική στροφή στην οικονομία. Καλώς τους κι ας αργήσανε.

Τέσσερα χρόνια τώρα, η οικονομική πολιτική Καραμανλή- Αλογοσκούφη έσπρωχνε προς τα πίσω τα χειρότερα, ώστε να έχει έναν φιλολαϊκό φερετζέ. Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και η διεθνής πιστωτική κρίση οδηγεί σε στριπτίζ. Η φυγή ξένων επενδυτών από τη Σοφοκλέους και η εκτίναξη των spreads των ελληνικών ομολόγων εικονογραφεί το πρόβλημα. Κατά την προσέγγιση αυτή, «ο Καραμανλής έβαλε στη συνάντηση με τον Τρισέ στη Φρανκφούρτη και την Μπακογιάννη, ώστε να είναι παρούσα και να ακούσει». Η Ντόρα θεωρείται παράγων ισορροπίας στο κυβερνητικό σχήμα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όπως τραγουδούν και οι Doors «είχαμε κάποιες καλές μέρες, μα τώρα τέλειωσαν». Ο Καραμανλής είναι υποχρεωμένος να βγει στο ξέφωτο στην πιο δυσμενή πολιτική και οικονομική συγκυρία.