ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Βασανισμοί

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Θέλησα να κάνω μία αναδρομή στα προηγούμενα Συντάγματα. Άρχισα τη μελέτη μου από το Σύνταγμα του 1822 της Επιδαύρου. Το 1822 η Γαλλική Επανάσταση είχε ηττηθεί. Πίσω της άφησε τη φήμη της γκιλοτίνας. Ο Ναπολέων σαν τον Στάλιν, και οι δύο έχουν κατηγορηθεί για ακρότητες, ήταν νεκρός. Το πνεύμα όμως της Γαλλικής Επανάστασης ζούσε. Έτσι, σε άρθρο του πρώτου Συντάγματος υπάρχει η απαγόρευση των βασανιστηρίων.

Το Σύνταγμα αυτό ονομαζόταν προσωρινό, από τον φόβο της τότε Ιεράς Συμμαχίας, περίπου του σημερινού ΝΑΤΟ. Διέτρεξα νοερά το διάστημα από το 1822 μέχρι σήμερα και απογοητεύτηκα, γιατί υπήρξε μερίδα Ελλήνων που αποδέχθηκε τον βασανισμό.

Τα βασανιστήρια έχουν προαιώνια παράδοση. Στην παραβολή του κακού δούλου, που απέκτησε την ελευθερία του υπάρχει η φράση Τον ξαναέκανε δούλο “και τον παρέδωσε στους βασανιστάς”. Τα βασανιστήρια στη χώρα μας εφαρμόζονταν και αυτό γίνεται γνωστό στον λαό με την 4η Αυγούστου του 1936.

Η τότε φιλογερμανική Δεξιά άφησε να αιωρείται η φήμη για το ρετσινόλαδο και τον πάγο. Έπρεπε ο τρόμος να παραλύσει κάθε αντίσταση. Ο Μανιαδάκης είχε παραδώσει στους ναζί καταλόγους των Ελλήνων αριστερών, Εβραίων και Τεκτόνων, στην Γκεστάπο, πολύ πριν και φεύγοντας παρέδωσε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους. Το έργο του έπρεπε να συνεχιστεί. Κατά την κοινή αντίληψη (όχι με τον νόμο) ο εν λόγω ήταν εγκληματίας πολέμου. Υπήρξε άμεσος συνεργός σε φρικτή εξόντωση Ελλήνων πολιτών.

Η τότε ΕΡΕ, με πρόεδρο τον θείο και συνεπώνυμο του Πρωθυπουργού μας, τον δέχθηκε. Και αυτό σημαίνει αποδοχή της δράσης του, από την ηγεσία. Εξελέγη τρεις φορές βουλευτής, στην πρώτη θέση στην Α΄ Αθηνών. Και αυτό σημαίνει αποδοχή, από σοβαρό τμήμα του λαού της Δεξιάς.

Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, την περίοδό τους τη διαδέχθηκε η φρικτή μεταΕΑΜική περίοδος. Η αξία της ανθρώπινης ζωής έφτασε στο κατώτερο σημείο. Τα βασανιστήρια όχι μόνο “επέζησαν”, αλλά εντάθηκαν. Ο φυσικός δικαστής, αντικαταστάθηκε από τον στρατοδίκη. Ο βασανισμένος είχε τον βασανισμό ως επιβαρυντικό στοιχείο. Δεν γλίτωνε το απόσπασμα. Ο Παπαμερκουρίου εκτελέστηκε δεμένος σε καρέκλα. Του είχαν σπάσει τη σπονδυλική στήλη.

Δημοσιεύθηκε φωτογραφία 97 μελλοθανάτων. Ανάμεσά τους ήταν και τρεις γυναίκες. Το φρικτό αυτό γεγονός εμφανίστηκε σε όλες τις εφημερίδες, πλην της δημοκρατικής (;) “Ελευθερίας”. Ο τότε διευθυντής της διαμαρτυρήθηκε. Όχι για την εκατόμβη, αλλά για τον διασυρμό της χώρας. Διαβάζοντας το Σύνταγμα της Επιδαύρου μελαγχόλησα. Άραγε θα προφτάσω να ζήσω καλύτερες μέρες;

ΥΓ.: Σε προηγούμενη επιστολή μου σχετική με τη δράση του Μανιαδάκη, κάποιος κύριος Ιωαννίδης χωρίς άλλα στοιχεία ζήτησε τις πηγές μου.

Περιμένω τα στοιχεία του για την ενημέρωσή του».