Τέχνη και ειρωνεία στον Ελαιώνα

Μια χελώνα «ίπταται» πάνω από τα κεφάλια των βιαστικών επιβατών στον σταθμό Ελαιώνας του Μετρό, την ώρα που κάμποσα ζωγραφισμένα θραύσματα από προϊστορικά κυπριακά αγγεία πάνω σε κόκκινο φόντο τον υποδέχονται στην είσοδο, λίγο πριν κατέβει τις σκάλες. Είναι δύο από τα τέσσερα συνολικά κομμάτια που συνθέτουν την εικαστική παρέμβαση του ζωγράφου Γιώργου Λαζόγκα στον σταθμό, δίπλα στο μελλοντικό γήπεδο του Παναθηναϊκού.

«Η έννοια ταξίδι υπάρχει συνολικά στη δουλειά μου, διότι είμαι ένας βιωματικός καλλιτέχνης που υπήρξε και εξακολουθεί να είναι πλάνητας», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Λαζόγκας, εξηγώντας τη σχέση του έργου του με το Μετρό. «Αφορμή μου είναι η χελώνα, που τη θεωρώ ιδανικό ξεναγό στον διάλογο-ταξίδι ανάμεσα στο χθες και το σήμερα και σύμβολο του πάνω κόσμου και της διαδρομής μου ως πλάνητα. Τα θραύσματα παραπέμπουν στον ανώνυμο καλλιτέχνη της μυκηναϊκής εποχής και στον κάτω κόσμο, όπου έμεναν θαμμένα για αιώνες, και στις υπόγειες διαδρομές».

Σχέδια πολλαπλά πάνω σε πλεξιγκλάς, παιχνίδι διαφάνειας που από τα επάλληλα σχέδια μετατρέπεται σε αδιαφάνεια, αλλά και κόκκινο φούξια φόντο επιστρέφουν για ακόμη μία φορά στη δουλειά του Γιώργου Λαζόγκα, που στο μεταξύ ετοιμάζει μεγάλη έκθεση τον Ιανουάριο στην Πινακοθήκη Κατσίγρα, στη γενέτειρά του, τη Λάρισα, με ολοκαίνουργια έργα και θέμα τις Σειρήνες.

Τι πιστεύετε πως θα κρατήσει ο βιαστικός επιβάτης από το έργο σας;

Την αινιγματική και ειρωνική πρόκληση της χελώνας, η οποία δεν είναι αργή. Απλώς έχει τον δικό της χρόνο, τον οποίο και απαιτεί να σέβονται οι άλλοι. Σε μια εποχή που ο χρόνος είναι χρήμα, η χελώνα έρχεται ως σύμβολο ανατροπής της τρέχουσας ιδεολογίας. Ο χρηματιστής που ζει λίγο πιο πέρα από τον σταθμό πάσχει από τη ναυτία του χρόνου, θέλει να βρίσκεται ταυτόχρονα δηλαδή και στο Τόκιο και στη Νέα Υόρκη. Ε, η χελώνα τον ειρωνεύεται.

Δεν φοβάστε πιθανές καταστροφές από ποδοσφαιρόφιλους;

Ως καλλιτέχνης έχω σεβαστεί τους περιορισμούς της ανθεκτικότητας των υλικών, αλλά έχω πλήρη συνείδηση ότι τίποτα δεν είναι άφθαρτο. Όλα είναι προορισμένα για κάποια καταστροφή και η καταστροφή είναι δημιουργία στο μυαλό ενός καλλιτέχνη. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως άρχισα την καριέρα μου καταστρέφοντας τα έργα μου.
Δεν φοβηθήκατε ότι θα προκαλέσει το κόκκινο στο φόντου;

Τα κριτήριά μου ήταν αισθητικά και από την Αττικό Μετρό δεν μου έθεσαν καν θέμα δέσμευσης λόγω του γηπέδου. Μπροστά όμως από τον γκριμοβ τοίχο έπρεπε να βάλω ένα φωτεινό χρώμα και έτσι επέλεξα αυτό που δεν είναι απολύτως κόκκινο. Φαντάζομαι πως στους επικίνδυνους αγώνες θα αυξάνεται η ασφάλεια στον σταθμό ή θα κλείνει εντελώς.


Ζωγράφος ίσον «κορνιζάς»

Έργα σύγχρονης τέχνης στο Μετρό. Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό…
Η εικόνα μαθαίνεται από την τριβή και πιστεύω πως τα έργα στο Μετρό φέρνουν το κοινό που δεν επισκέπτεται τα μουσεία κοντά στο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Είναι μια αφορμή χειραφέτησης του κόσμου απέναντι στη δουλειά του καλλιτέχνη. Διότι ξέρετε, ακόμη και στην Αθήνα, οι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι με την τέχνη. Σπάνια λέω σε ταξιτζή ότι είμαι ζωγράφος, διότι με ρωτάει αμέσως: «Το μαγαζί που το ΄χεις;» και εννοεί το κορνιζάδικο. Γι΄ αυτό πολλές φορές λέω πως είμαι αρχιτέκτονας. Αλλά και τότε αρχίζουν οι ερωτήσεις για άδειες και πολεοδομίες…