Μάνα – ελπίδα για τον Ναριμάν

«Η νεφρική ανεπάρκεια χρειάζεται καθημερινή παρακολούθηση και προσοχή. Για περίπου πέντε μήνες όμως από τον φόβο της απέλασης, επειδή δεν είχα χαρτιά, έκανα αιμοκαθάρσεις σε όποιο νοσοκομείο εφημέρευε».

Ήρθε στην Ελλάδα πριν από οκτώ χρόνια. Ο 29χρονος σήμερα Ναριμάν, Κούρδος από το Ιράκ, άφησε την πατρίδα του γιατί, όπως λέει, ήθελε να ξεφύγει από τον πόλεμο και να ζήσει μία φυσιολογική ζωή. «Προτού φύγω από την πόλη μου, τη Σουλεμανίγια, είχα ένα καρότσι και πουλούσα λαχανικά στις αγορές. Αυτή ήταν η δουλειά μου αλλά για τις αρχές ήταν παράνομη. Η εντεκαμελής οικογένειά μου δεν είχε χρήματα, δεν είχαμε να φάμε, ούτε δουλειά. Το να φύγω

ΠΙΘΑΝΗ ΔΟΤΡΙΑ

Οι Γιατροί της Ειρήνης έφεραν τη μητέρα του από το Ιράκ για να διαπιστωθεί αν είναι συμβατή δότρια νεφρού για τον γιο της

από εκεί όσο το δυνατόν συντομότερα ήταν μονόδρομος» λέει στα «ΝΕΑ» ο Ναριμάν.

Με αυτοκίνητο, περπατώντας για πολλές ημέρες, ακόμη και στις καρότσες φορτηγών πέρναγε τα σύνορα του Ιράκ, της Περσίας και της Τουρκίας. «Έναν ολόκληρο μήνα κράτησε αυτή η ταλαιπωρία. Έφτασα στην Κωνσταντινούπολη αλλά είναι γνωστό πως αρκετοί Τούρκοι δεν βλέπουν με καλό μάτι τους Κούρδους. Μόνη μου σωτηρία ήταν η Ελλάδα και δικαιώθηκα γιατί εδώ νιώθω ασφάλεια και σιγουριά» θυμάται. Οι πρώτοι έξι μήνες στην Αθήνα ήταν δύσκολοι. «Η Πλατεία Κουμουνδούρου ήταν το σπίτι μου, όταν όμως μπήκε ο χειμώνας αναγκάστηκα μαζί με άλλους 18 συμπατριώτες μου να ψάξουμε για σπίτι. Κι επειδή για λεφτά ούτε λόγος, βρήκαμε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην περιοχή, χωρίς ρεύμα και νερό. Τουλάχιστον όμως γλιτώσαμε το κρύο».

Η οικοδομή ήταν για το Ναριμάν η μόνη προσφερόμενη δουλειά. «Κάθε πρωί έπιανα θέση σε κεντρικό δρόμο του Περιστερίου, απ΄ όπου πέρναγαν οι εργολάβοι και μας προσλαμβάνανε. Τότε το μεροκάματο ήταν 5.000 δραχμές». Όπως λέει, όταν έμαθε καλύτερα τη γλώσσα, βρήκε και καλύτερη δουλειά «δίπλα σε έναν Έλληνα που έβαζε πλακάκια. Έφτασα να παίρνω 40 ευρώ την ημέρα. Μεροκάματο που μου έδινε τη δυνατότητα να νοικιάσω με ένα φίλο ένα μικρό σπίτι και να φτιάξω σιγά σιγά τη ζωή μου».

Κι ενώ η ζωή του Ναριμάν είχε μπει σε σειρά, γρήγορα όλα άλλαξαν: «Για περίπου 15 μέρες, όταν κοιμόμουν με έπιαναν κράμπες στα πόδια, οι πόνοι ήταν τόσο δυνατοί που έκλαιγα. Σιγά σιγά έχανα και την όρασή μου. Πήγα αμέσως σε νοσοκομείο, όπου ύστερα από πολύωρες εξετάσεις ο γιατρός είπε ότι έχω σοβαρό πρόβλημα στα νεφρά». Για 17 ημέρες ο 23χρονος τότε Κούρδος νοσηλεύθηκε στο Γενικό Κρατικό ενώ αιμοκάθαρση έκανε για αρκετούς μήνες σε όποιο νοσοκομείο εφημέρευε, αφού νόμιμα χαρτιά παραμονής δεν έχει, παρά μόνο την κάρτα των αλλοδαπών, την οποία ανανεώνει κάθε έξι μήνες. «Μια οργάνωση με βοήθησε ως πολιτικό πρόσφυγα κι έτσι ο Ευαγγελισμός ήταν το νοσοκομείο, στο οποίο ακόμη και τώρα κάνω τις απαραίτητες αιμοκαθάρσεις».


«Κάθε μέρα ανάβω κερί»

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της υγείας του Ναριμάν είναι αρκετά σοβαρή, γεγονός που έκανε τους γιατρούς να κινήσουν τις διαδικασίες να μπει στη λίστα αναζήτησης μοσχεύματος. «Εδώ και 14 μήνες όμως δεν έχει βρεθεί κανένας συμβατός δότης. Κάθε μέρα προτού πάω να κάνω αιμοκάθαρση στον Ευαγγελισμό, περνάω από το εκκλησάκι και ανάβω ένα κερί. Είμαι μουσουλμάνος αλλά ο Θεός είναι ένας». Παράλληλα στο Ιράκ, η οικογένεια του Ναριμάν υποβαλλόταν στις στοιχειώδεις εξετάσεις για να αποδειχθεί εάν υπάρχει συμβατός δότης. «Ύστερα από προσπάθειες ενός έτους, προέκυψε ότι η μητέρα του είναι η μόνη πιθανή συμβατή δότρια» τονίζει ο κ. Νίκος Δούσης- Ρασσιάς, πρόεδρος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Γιατροί της Ειρήνης, η οποία κατάφερε και έφερε τη μητέρα του Ναριμάν στην Ελλάδα. «Είδα τη μητέρα μου ύστερα από οκτώ ολόκληρα χρόνια. Αυτό και μόνο μου αρκεί» λέει συγκινημένος ο νεαρός Κούρδος. Όπως τονίζει ο κ Δούσης- Ρασσιάς, μέσα στην εβδομάδα αναμένεται να γίνουν εκ νέου οι εξετάσεις ιστοσυμβατότητας «καθώς θα πρέπει να είμαστε σίγουροι. Η μητέρα του είναι ίσως η τελευταία του ελπίδα».