[ Πρόσωπα ] ΕΖΡΑ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ «Δεν υπάρχουν δύο Αμερικές»

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, ο Έζρα Σουλεϊμάν αρνείται την άποψη ότι η Αμερική έχει δύο πρόσωπα, ένα αριστερό και ένα δεξιό. Ακόμη και η διαφορά του Ομπάμα από τον Μακέιν δεν είναι τόσο ουσιαστική όσο φαίνεται, προσθέτει.

Για τον Έζρα Σουλεϊμάν, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών, οι προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου δεν είναι μια μάχη της Δεξιάς εναντίον της Αριστεράς. «Κατ΄ αρχάς ο Ομπάμα δεν είναι αριστερός με την έννοια της ευρωπαϊκής Αριστεράς… Υπάρχει συνεπώς μια παρεξήγηση», εξηγεί μιλώντας στη γαλλική «Λιμπερασιόν».

Ο Σουλεϊμάν γεννήθηκε το 1941 στο Ιράκ και σπούδασε στο Χάρβαρντ και το Κολούμπια. Προσπαθούσε ανέκαθεν να φέρει πιο κοντά την Ευρώπη και την Αμερική, εξηγώντας τη μία στην άλλη. Και πάντα εντυπωσιαζόταν από τη δυσκολία των Ευρωπαίων να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα της αμερικανικής κοινωνίας. «Ο Ομπάμα υποστηρίζει πραγματικά τη θανατική ποινή και εκπλήσσομαι που οι Ευρωπαίοι, επειδή είναι μαύρος, τον βλέπουν με την εικόνα που προσπαθούν να “πουλήσουν” γι΄ αυτόν οι πιο ακραίοι Ρεπουμπλικανοί- την εικόνα ενός πολύ αριστερού», λέει. «Ξεχνούν ότι ο Ομπάμα είναι κατά το ήμισυ λευκός, ότι τον μεγάλωσαν λευκοί, η οικογένεια της μητέρας του. Ότι αντιπροσωπεύει αυτό το ανακάτεμα των δύο πολιτισμών, γι΄ αυτό επαναλαμβάνει στις ομιλίες του πως δεν πρέπει κανείς να βλέπει τον εαυτό του πρώτα ως Ασιάτη, ισπανόφωνο ή μαύρο- πρέπει να σέβεται την κουλτούρα του, αλλά είναι πρώτα απ΄ όλα Αμερικανός. Έπειτα από τόσα χρόνια πόλωσης και σε περίοδο κρίσης, αυτός ο λόγος γοητεύει, οι άνθρωποι θέλουν να τον πιστέψουν. Και αυτό εξηγεί εν μέρει την επιτυχία του».

Ο καθηγητής δεν αρνείται ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους δύο υποψηφίους. «Ήδη ανάμεσα στα δύο κόμματα υπάρχουν διαφορές στους οικονομικούς και κοινωνικούς προσανατολισμούς, όμως μέσα σ΄ ένα δύσκολο οικονομικό πλαίσιο, οι διαφορές έχουν την τάση να αμβλυνθούν. Οι Αμερικανοί έχουν τώρα άλλες έγνοιες από τις αμβλώσεις και τη θρησκεία», λέει ο Έζρα Σουλεϊμάν. «Αν ο Ομπάμα γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, οι ενθουσιώδεις Ευρωπαίοι υποστηρικτές του θα εκπλαγούν από ορισμένες θέσεις που θα πάρει, επειδή δεν θα ανταποκρίνονται στα δόγματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Τέλος, οι Ευρωπαίοι υπερεκτιμούν την ισχύ του Αμερικανού προέδρου: μπορεί να αποφασίσει να ξεκινήσει έναν πόλεμο, αλλά το Κογκρέσο μπορεί να αντιταχθεί. Το Κογκρέσο κάνει ό,τι θέλει με τα νομοσχέδια. Και οι Αμερικανοί βουλευτές και γερουσιαστές παραμένουν ανεξάρτητοι, επειδή η επανεκλογή τους δεν εξαρτάται ούτε από το κόμμα τους ούτε από τον πρόεδρο. Όταν ο Μπους τηλεφώνησε σ΄ έναν έναν τους βουλευτές για να τους πείσει να ψηφίσουν αμέσως το σχέδιο Πόλσον, του απάντησαν ευγενικά: “Δεν υπάρχει περίπτωση, κύριε πρόεδρε”».