[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καλό μας χειμώνα χωρίς κρυολογήματα

Το παραδέχομαι ότι μερικοί με κοιτούν με μισό μάτι για τις προτιμήσεις μου που τολμώ και ξεστομίζω. Τι να κάνω όμως, είμαι οπαδός του χειμώνα. Να το κρύψω; Το καλοκαίρι είναι μόνο για διακοπές- τις υπόλοιπες ημέρες καταντά φρικτό μαρτύριο που συχνά ξεπερνά τα όρια του βασανιστηρίου.

Εξ ού και η πρωινή χαρά μου, όταν αντίκρυσα τον γκρίζο ουρανό. Ευχήθηκα δεκάδες φορές σύντομα να βρέξει, κάνοντας πρωτίστως προσπάθειεςεκκλήσεις στις ανώτερες δυνάμεις να μη με πιάσει το μπουρίνι στον δρόμο. Είναι καλύτερο να ακούς τη βροχή παρά να τη «λούζεσαι»- άποψη που συναντά λιγότερους πολέμιους.

Και εκεί που οδηγούσα προς το γραφείο, το βλέμμα μου έπεσε σε μια ηλικιωμένη κυρία. Φοβισμένη, κοιτούσε τα αυτοκίνητα και περίμενε με απελπισία πότε θα της δοθεί η ευκαιρία να διασχίσει τον δρόμο. Κρατούσε μια τσάντα του σούπερ μάρκετ, σχεδόν άδεια.

Τότε γεννήθηκε η πρώτη αρνητική σκέψη, την οποία διαδέχτηκαν οι επόμενες: Τι σύνταξη άραγε να παίρνει; Η πρωινή ψύχρα την είχε αναγκάσει να φορέσει τη μάλλινη ζακέτα της- οι κρύοι μήνες πλησιάζουν. Τέρμα λοιπόν, τα ψέματα: Χειμώνας, άρα κρύο, άρα θέρμανση, άρα πετρέλαιο… Οι τιμές φέτος, θα είναι ακριβότερες από πέρσι.

Με αυτά και με τα άλλα, η καλή μου διάθεση χάλασε ανεπιστρεπτί. Ο μουντός καιρός μού ήταν πλέον αδιάφορος. Υπερβολή; Κάθε άλλο. Έχω την «τύχη» να μένω σε παλιά πολυκατοικία με κεντρική θέρμανση. Πότε ανάβει το καλοριφέρ; Λίγες ώρες το πρωί και λίγες το βράδυ.

Ζέστη με δόσεις: έτσι το ονομάζω. Να, όμως που η τσέπη των ενοίκων δεν αντέχει παραπάνω…

θέρμανση. Καλό μας χειμώνα λοιπόν- ελπίζω φέτος χωρίς κρυολογήματα.