Ο στρατηγός βομβαρδίζει την αυλή του Μαξίμου

Οι καιροί είναι κρίσιμοι για τη Ν.Δ. Το επιβεβαιώνουν μια σειρά από καταστάσεις που δεν έχουν προηγούμενο. Ο Κώστας Σταϊκούρας βάζει τα κλάματα σε κομματικές συνεδριάσεις, αναλογιζόμενος τη σπατάλη του πολιτικού κεφαλαίου του Καραμανλή. Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος καλείται χωρίς περιστροφές να απαντήσει εάν θα κάνει μπρίφινγκ και την επομένη. Και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ήταν έως το παρά πέντε αποφασισμένος να μην πει ούτε λέξη από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος…

Ακόμη χειρότερα, ο Πρωθυπουργός βλέπει στα μουλωχτά, μακριά από το Μαξίμου, τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, σε μια προσπάθεια να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Κάποτε, στο πρόσφατο παρελθόν, μια συνάντηση Καραμανλή και Μεϊμαράκη δεν απασχολούσε ούτε τους κλητήρες της Ρηγίλλης.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι στη Ν.Δ. που εκτιμούν ότι, εν μέσω κομματικών κλυδωνισμών, δημοσκοπικής κατάρρευσης και κυβερνητικής παραλυσίας, παίζεται ένα «διπλό παιχνίδι εξουσίας»: της εξουσίας του Καραμανλή και της εξουσίας μετά τον Καραμανλή. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο, μάλιστα, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο κ. Μεϊμαράκης έχει καθοριστικό ρόλο σε όσα κυοφορούνται σήμερα και θα είναι κεντρικό πρόσωπο στην «επόμενη μέρα» του κόμματος.

«Οι βολές κατά Ρουσόπουλου και Βουλγαράκη εκτόνωσαν τον θυμό της βάσης», λένε γαλάζια στελέχη

Ειδικο βάρος. Είναι ξεκάθαρο- και αυτό το αποδέχεται και ο Πρωθυπουργός- ότι ο λόγος Μεϊμαράκη προς το κομματικό ακροατήριο έχει ειδικό βάρος. Βολές από τον Β. Πολύδωρα, τον Π. Τατούλη και τον Αθ. Γιαννόπουλο θα βαρύνουν το κλίμα, αλλά όλοι θα τις θεωρούν αναμενόμενες. Μια παρέμβαση Μεϊμαράκη, όμως, ακόμη και με έμμεσες αιχμές για όσα διαδραματίζονται σε κυβέρνηση και κόμμα, δημιουργεί πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό της Ν.Δ. και όχι μόνον.

Κατά τις ίδιες πηγές, η προχθεσινή συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον κ. Μεϊμαράκη εξελίχθηκε σε ένα «χαλαρωτικό μασάζ» για τον υπουργό, αλλά εκείνος δεν έχασε τα αντανακλαστικά του. Στο πρωθυπουργικό επιτελείο, που γνωρίζουν καλά ότι ο κ. Μεϊμαράκης εγκρίνει ελάχιστα από όσα γίνονται το τελευταίο διάστημα στην αυλή του Μαξίμου, θα ήθελαν όχι μόνο να μην πυροδοτήσουν το εκρηκτικό κλίμα όσοι συμπορεύονται με τον υπουργό, αλλά στην προσπάθεια εκτόνωσης να συνδράμει και ο ίδιος.

Η παρέμβαση. Μπορεί να αμφιταλαντεύτηκε, αλλά ο κ. Μεϊμαράκης δεν επέλεξε τον δρόμο της σιωπής στην Κεντρική Επιτροπή. Και με μια φορτισμένη ομιλία κομματικού υπερπατριωτισμού, έστειλε πολλαπλά μηνύματα, ζητώντας «πολιτικές αποφάσεις τώρα». Προειδοποίησε τους νεοδημοκράτες ότι «έρχονται ακόμη πιο δύσκολες μέρες», φώναξε «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση», έδειξε την έξοδο σε όσους διαφωνούν με τις συλλογικές αποφάσεις της Ν.Δ. και με στεντόρεια φωνή διεμήνυσε ότι ο κ. Καραμανλής «έχει πλήρη επίγνωση για τα λάθη και τις παραλείψεις, και το ζητούμενο είναι να τα διορθώσουμε…». Πολλοί, ακόμη και στο Μαξίμου, ξαναδιάβαζαν την παρέμβασή του…

Τη στιγμή που οι περισσότεροι πόλοι της «νεο-δεξιάς» θεωρούν ότι στο κόμμα αυτή την ώρα χρειάζεται ψυχολόγος, τις κινήσεις Μεϊμαράκη κάποιοι φίλοι του προσπαθούν να τις εξηγήσουν με τους νόμους της φυσικής και της χημείας. Κατ΄ αυτούς, η ηχηρή παρέμβαση του Ευάγ. Μεϊμαράκη την περασμένη Δευτέρα και η στοχοποίηση των κ.κ. Ρουσόπουλου και Αλογοσκούφη λειτουργούσε από μόνη της εκτονωτικά. «Ο Βαγγέλης άνοιξε το καπάκι και η πίεση στο εσωτερικό του κόμματος εκτονώθηκε», έλεγε λίγο πριν από τη συνεδρίαση της Κ.Ε. στενός συνεργάτης του, θεωρώντας βέβαιο ότι η κίνηση του υπουργού θα είχε καταπραϋντικά αποτελέσματα στο κομματικό όργανο. Από την άλλη, όμως, είναι βέβαιο ότι η παρέμβαση Μεϊμαράκη άναψε μεγάλες φωτιές στο Μαξίμου και έκανε ακόμη πιο ασφυκτικό το κλίμα για το πρωθυπουργικό επιτελείο.

Και σε αυτό το επίπεδο αναμένεται να υπάρξει συνέχεια από την πλευρά του υπουργού, όχι μόνον γιατί πιστεύει ακράδαντα ότι εκφράζει με αντίστοιχες παρεμβάσεις τον μέσο ψηφοφόρο του κόμματος, αλλά και γιατί εκτιμά ότι ακολουθώντας την ίδια πορεία κυβέρνηση και κόμμα κατευθύνονται ολοταχώς στα βράχια… Όσοι, μάλιστα, σπεύδουν να τον επικρίνουν ως «υπονομευτή της συνοχής και της συλλογικότητας» στο κόμμα, παίρνουν μάλλον πληρωμένη απάντηση. «Μπαίνω πάντοτε μπροστά και λειτουργώ συλλογικά για να στηρίζουμε πολιτικές, όπως την Ολυμπιακή ή το Ασφαλιστικό. Συλλογικότητα, όμως, για προσωπικές συμπεριφορές δεν νοείται…», λέει σε συνομιλητές του. Στη βάση αυτή εξηγούνται, ουσιαστικά, και οι ανοικτές επιθέσεις του στον Θόδ. Ρουσόπουλο και νωρίτερα στον Γ. Βουλγαράκη.

Στόχευσε ψηλά. Στην περίπτωση του υπουργού Επικρατείας όλοι στη Ν.Δ. αναμένουν τις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν από τον Πρωθυπουργό, όχι μόνο για να δουν σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεται ο κ. Ρουσόπουλος, αλλά και για να μετρήσουν το «στάτους» του κ. Μεϊμαράκη, όταν ανεβάζει ψηλά τον πήχυ, στρέφοντας τα πυρά στους εξ απορρήτων συνεργάτες του κ. Καραμανλή. Έχοντας την αίσθηση ότι δρομολογεί εξελίξεις, διευκολύνοντας κατ΄ ουσίαν και τον Πρωθυπουργό, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας στηλίτευσε τη στάση του Κων. Κουκοδήμου. Την άλλη ημέρα ο βουλευτής Πιερίας έθεσε εαυτόν εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ξιφούλκησε κατά του Γ. Βουλγαράκη για τις real estate οικογενειακές μπίζνες. Την άλλη ημέρα ο διάδοχός του στο τιμόνι της ΟΝΝΕΔ βρέθηκε εκτός κυβέρνησης. Με τον Θ. Ρουσόπουλο το αποτέλεσμα ήταν μια έντονη φημολογία περί παραίτησης που, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, διαψεύστηκε με ηχηρό τρόπο και από τον υπουργό και από τον Πρωθυπουργό. Και κανείς πλέον δεν βάζει στοίχημα ότι αυτή τη φορά ο Μεϊμαράκης θα δικαιωθεί. ο κ. Μεϊμαράκης θεωρείτο βέβαιο ότι θα αποτελέσει πρόσωπο-κλειδί στις μελλοντικές εξελίξεις στη Ν.Δ. Από τα χρόνια του γραμματέα, πολλοί υποστηρίζουν ότι έχει δημιουργήσει έναν «προσωπικό κομματικό στρατό», κυρίως στον χώρο των γαλάζιων συνδικαλιστών, που δεν περνά απαρατήρητος από κανέναν υποψήφιο για την μετακαραμανλική εποχή. Είναι δεδομένο ότι η προϊστορία του στο κόμμα τον φέρνει πιο κοντά στην Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά οι περισσότεροι στη Ν.Δ. αναγνωρίζουν ότι «κάθε σύμπλευση του υπουργού Εθνικής Άμυνας με άλλα στελέχη προϋποθέτει ότι είναι διασφαλισμένη η αυτονομία του». Για πολλούς δε, η απόσταση που έχει πλέον από τον Καραμανλή, μετά την αποχώρησή του από τη Ρηγίλλης, τον Φεβρουάριο του 2006, εξηγεί σε έναν βαθμό και τον ανοικτό πόλεμο με τον Θόδ. Ρουσόπουλο. Οι συνεργάτες του, πάντως, σπεύδουν να αντικρούσουν, λέγοντας ότι επιτροπή διαχείρισης κρίσεων ζητούσε ο κ. Μεϊμαράκης από το 2004…


Ο «Ρέιντζερ» με τα ισχυρά ερείσματα στην κομματική βάση

Με λαϊκό- ανατολίτικο- προφίλ, ο κ. Μεϊμαράκης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή όταν το κόμμα πέρασε στα χέρια του Καραμανλή. Στο πολιτικό σκηνικό απέκτησε ρόλο το 1985, αναλαμβάνοντας το τιμόνι της ΟΝΝΕΔ, μετά την εκλογή Μητσοτάκη. Η κομματική νεολαία εκινείτο ακόμη στις ταχύτητες των «Κενταύρων» και των «Ρέιντζερς» και με τον «σκληροπυρηνικό» Μεϊμαράκη έγιναν τα πρώτα βήματα για την ανάδειξη φιλελεύθερων φωνών στα ηγετικά κλιμάκια της ΟΝΝΕΔ. Το 1992 ο Μητσοτάκης τον έκανε υφυπουργό Πολιτισμού, ενώ στο συνέδριο του 1997 τάχθηκε στο πλευρό του Γ. Σουφλιά, με τον οποίο πάντοτε βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή. Με τον Καραμανλή χρειάστηκαν δυο-τρια χρόνια για να σφυρηλατηθεί η σχέση τους και να εξελιχθεί ο υπουργός στο Νο 2 του κόμματος. Η εκλογή του στη θέση του γραμματέα (με αντίπαλο τον Π. Τατούλη) αποτελεί πλέον μια ιστορική καταγραφή για τη Ν.Δ.

Στα 55 χρόνια του και βουλευτής από το 1989,
Αποκλείει επιστροφή στο κόμμα

Θραύσματα από την επίθεση του υπουργού Άμυνας βρήκαν και τον Ελ.

Ζαγορίτη. Συνεργάτες του κ. Μεϊμαράκη λένε ότι δεν είχε στόχο τον διάδοχό του στη Ρηγίλλης και ότι έχουν δοθεί αμοιβαίες εξηγήσεις που έβαλαν τέλος στην όποια διένεξη. Κατά τα ίδια στελέχη, ο υπουργός Άμυνας μιλάει για το κόμμα επειδή «είναι το σπίτι του» και δεν επιδιώκει επιστροφή στη Ρηγίλλης. Παρά τη φημολογία που σέρνεται επί μήνες, το κεφάλαιο αυτό έχει κλείσει για τον κ. Μεϊμαράκη. Στο κόμμα θα επέστρεφε μόνον αναλαμβάνοντας «ειδική αποστολή», αν κάτι τέτοιο υπάρξει στους σχεδιασμούς του Πρωθυπουργού.

Πάντως, πολλοί εκτιμούν ότι σε έναν ανασχηματισμό, η μετακίνηση σε άλλο υπουργείο δεν θα δυσαρεστούσε τον κ. Μεϊμαράκη. Άλλωστε, γνωρίζει καλά ότι σπανίως βγαίνει αλώβητος ένας υπουργός που διαχειρίζεται τα εξοπλιστικά προγράμματα, ακόμη και όταν δεν υπάρχει φωτιάκαι με αυτό εξηγούν τους δισταγμούς του για νέες αγορές νέων οπλικών συστημάτων.