ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο κίνδυνος

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Ν. Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει: «Υπάρχουν ορισμένες περιοχές της Αττικής (και όχι μόνο), οι οποίες έχουν χαρακτηρισθεί “υψηλού κινδύνου”, υπό την έννοια ότι έχει εγκατασταθεί εκεί ένα “γκέτο” από ξένους (λαθρο)μετανάστες και Έλληνες αναρχικούς, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να περάσει από εκεί κανείς φιλήσυχος πολίτης, κυρίως όταν πέσει το σκοτάδι. Αυτές οι περιοχές που βρίσκονται συνεχώς στο κόκκινο, καθώς λαμβάνουν χώρα εκεί επεισόδια με μαχαιρώματα και άλλες παραβατικές συμπεριφορές, είναι: ο Άγ. Παντελεήμονας Αχαρνών, τα Εξάρχεια, η Πλατεία Ομονοίας και οι γύρω πάροδοι κ.ο.κ.

Φαντασθείτε τους συμπολίτες εκείνους, που είναι αναγκασμένοι να περνούν από αυτές τις περιοχές, κυρίως όταν σκοτεινιάσει, αλλά και εκείνους που κατοικούν ή έχουν εκεί την επαγγελματική τους δραστηριότητα, πώς θα αισθάνονται όλες τις ώρες, με όλη αυτήν την ανώμαλη και άκρως επικίνδυνη κατάσταση.

Πολλοί κάτοικοι και επιχειρηματίες των εν λόγω περιοχών, σκέπτονται να αλλάξουν τόπο κατοικίας ή να μεταφέρουν αλλού την επαγγελματική τους δραστηριότητα, αφού σ΄ αυτές τις περιοχές γίνεται συχνά διακίνηση και χρήση ναρκωτικών ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών, που συνήθως καταλήγει σε φόνο. Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη έως απελπιστική, σε σημείο να μην μπορεί κανείς ν΄ ανοίξει τα παράθυρα του σπιτιού του και αναπολούμε τις παλιές καλές ημέρες και νύκτες που κοιμόμασταν τα καλοκαίρια με ανοικτά παράθυρα».

Ο Κ. Βελλιανίτης, Δημοσθένους 11, Ν. Ιωνία, γράφει:

«Διαβάζοντας στα “ΝΕΑ” αυτά που έγραφες για τα “ανθρώπινα”, συγκινήθηκα. Είμαι γεννημένος την 1/10/1935 στην Αθήνα, στην Πλατεία Αττικής. Μέναμε στην οδό Καρδίτσης 8 και Σάμου, γιατί έπρεπε να είμαστε κοντά στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λάρισας, όπου εργαζόταν ο πατέρας μου στον τότε ΣΕΚ, τώρα ΟΣΕ.

Η οικογένειά μου αποτελούνταν από 5 παιδιά και τους δύο γονείς. Περάσαμε κι εμείς την Κατοχή, όπως όλοι τότε, με μεγάλη πείνα.

Θυμήθηκα, όταν τρώγαμε όλοι στο τραπέζι από μια ψιλή φετούλα ψωμί, ο καθένας μάζευε τα ψίχουλα που είχε μπροστά του, όσα είχε, και μαλώναμε τα αδέλφια μεταξύ μας για το ποιος πήρε τα ψίχουλα του άλλου…

…Στιγμές και χρόνια αξέχαστα, που τώρα ακόμα τα ζούμε και τα βλέπουμε στον έξω κόσμο (Γαλλία, Γερμανία και σε όλες τις ασιατικές χώρες). Και όμως, παρά τη δυστυχία και τη φτώχεια, καταφέραμε και πήγαμε στο Δημοτικό σχολείο στην οδό Εϋνάρδου και Ταρσού και στην οδό Λιοσίων, κατόπιν στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων στον οδό Χέυδεν και Αχαρνών. Η τάξη μας είχε πολλά ταλέντα, όπως ο ηθοποιός Τρύφων Καρατζάς, ο Ν. Καλυβιανάκης, ο Γιανναράς και άλλοι πολλοί, που έγιναν επιστήμονες».