Ο μεταφραστής της Βαβέλ

«Η εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι για μένα μία γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Μια γλώσσα δεν είναι μόνο λέξεις, γραμματική και κανόνες. Είναι ιστορία. Άλλωστε, κάθε λέξη κρύβει από πίσω μία ιστορία.
Ποιος για παράδειγμα γνωρίζει ότι το φλιτζάνι, λέξη που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας, προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη πίναξ, που σήμαινε πιάτο και μέσα από ένα ταξίδι πολλών χρόνων ως διά μαγείας έφτασε σε μας σε αυτή τη μορφή;».

Στο βιογραφικό του σημείωμα, στην κατηγορία «γλώσσες», δεν έχει ούτε μία ούτε δύο, αλλά 32 ξένες γλώσσες. Ο κ. Ιωάννης Οικονόμου μιλά άπταιστα 16 γλώσσες και μπορεί να διαβάσει και να εκφραστεί σε άλλες τόσες. Στον μακρύ πολύγλωσσο κατάλογο βρίσκονται «κοινές» γλώσσες, όπως τα αγγλικά και τα γερμανικά, αλλά και αυτές που είναι«ιδιαίτερες», όπως τα κινέζικα, τα εβραϊκά, ακόμη και η γλώσσα χίντι των Ινδών.

«Είναι ένα μεράκι που πλέον έχει γίνει μέρος της προσωπικότητάς μου», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Οικονόμου. Από το 1996 εργαζόταν ως διερμηνέας στην Ευρωπαϊκή

Ο ΠΙΟ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα πολυγλωσσίας που είναι αύριο πήρε τον τίτλο του «πιο πολύγλωσσου» υπαλλήλου της μεταφραστικής υπηρεσίας

Επιτροπή, ενώ το 2002 πέτυχε σε διαγωνισμό για μεταφραστές και έως σήμερα δουλεύει στη Γενική Διεύθυνση Μετάφρασης της Επιτροπής. Μάλιστα σε συνέντευξη Τύπου, η οποία δόθηκε την περασμένη Τρίτη με αφορμή την παγκόσμια ημέρα πολυγλωσσίας που είναι αύριο, ο κ. Οικονόμου πήρε εύκολα τον τίτλο του «πιο πολύγλωσσου» υπαλλήλου της μεταφραστικής υπηρεσίας.

Το πάθος του για τις γλώσσες άρχισε σε πολύ μικρή ηλικία. «Τα καλοκαίρια τα περνούσα στην Κρήτη, απ΄ όπου κατάγομαι. Πριν καν πάω σχολείο, άκουγα τους ξένους τουρίστες που βρίσκονταν στο νησί για διακοπές και γοητευόμουν από τις γλώσσες τους. Παρ΄ όλο που για μένα όσα έλεγαν μεταξύ τους δεν είχαν κανένα νόημα, δεν τα καταλάβαινα, τους πλησίαζα και μαγευόμουν από τους διαφορετικούς ήχους των άλλων γλωσσών», θυμάται ο 45χρονος.

Άρχισε από πέντε χρόνων
Πολύ νωρίς, μόλις σε ηλικία πέντε ετών, ζήτησε μάλιστα από τους γονείς του να κάνει μαθήματα αγγλικών. Δύο χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά των γερμανικών και έπειτα συνέχισε με τα ιταλικά και τα γαλλικά. Ενδεικτικό της αγάπης του για τις ξένες γλώσσες είναι το γεγονός ότι τη χρονιά που πήρε στο χέρι το απολυτήριο του Λυκείου, μιλούσε ήδη οκτώ γλώσσες, μεταξύ των οποίων ρωσικά, τουρκικά, αλλά και αραβικά. «Το πρόγραμμα στο σχολείο ήταν βαρύ, ιδίως στις τελευταίες τάξεις, λίγο πριν από τις Πανελλήνιες. Ωστόσο, δεν μπορούσα να σταματήσω τα μαθήματα ξένων γλωσσών, όπως κάνουν τα περισσότερα παιδιά σε αυτή την ηλικία εξαιτίας των εξετάσεων». Όπως αναφέρει, η εκμάθηση των ξένων γλωσσών δεν ξεκινούσε πάντα οργανωμένα, σε ένα φροντιστήριο. «Η πρώτη μου επαφή με τα κινέζικα ήταν όταν μαθητής ακόμη έγινα συνδρομητής σε ένα αγγλόφωνο περιοδικό κινέζικης γλώσσας. Για μένα τότε τα ιδεογράμματα ήταν ένα παιχνίδι».
Μάθημα από Τούρκους πρόσφυγες

ΤΥΧΑΙΑ ΑΡΧΙΣΕ την εκμάθηση των τουρκικών.

«Οι γονείς μου στήριζαν το πάθος μου με τις γλώσσες. Στην προσπάθειά μου να μάθω τουρκικά έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους, καθώς τη δεκαετία του ΄70 δεν υπήρχαν οργανωμένα φροντιστήρια τουρκικής γλώσσας. Έτσι, σε πορεία για τον εορτασμό της 17ης Νοεμβρίου, βρήκαν Τούρκους πρόσφυγες, μόνο και μόνο για να εντοπίσουν ποιος θα μπορούσε να μου κάνει μάθημα», λέει.

Συμπληρώνει δε ότι θέλει να μεγαλώσει κι άλλο τη μεγάλη λίστα με τις ξένες γλώσσες. Αυτή την περίοδο πάντως μαθαίνει ρουμάνικα.

Στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του στις Βρυξέλλες, όπου ζει πλέον τα τελευταία χρόνια, δεν θα βρει κανείς μόνο βιβλία και σημειώσεις στις 32 αυτές γλώσσες. «Πάθος μου είναι οι “νεκρές” γλώσσες, αυτές δηλαδή που δεν μιλιούνται πια.

Σανσκριτικά, χεττιτικά, γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι Χετταίοι περίπου το 1600 π.Χ. Αυτό το διάστημα, προσπαθώ μόνος μου να μάθω την ασσυροβαβυλωνιακή γλώσσα, η οποία είναι αρκετά δύσκολη καθώς η γραφή της είναι σφηνοειδής. Είναι μία πρόκληση για μένα».