Ο Ντάρκο είναι ο καλύτερος γιατρός

Ομολογώ ότι η απόκτηση σκύλου δεν ήταν στις προτεραιότητές μου. Αλλά εδώ και καιρό αυτές τις προτεραιότητες δεν τις καθορίζω εγώ και με τον ίδιο τρόπο που βρέθηκα με πέντε καναρίνια, από το περασμένο Πάσχα στην οικογένειά μου εντάχθηκε ο Ντάρκο (από το όνομα ενός ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού): ένα κουταβάκι αδέσποτο που μας επέβαλαν τα παιδιά.

Ήξερα ότι για τα παιδιά η επαφή με τα ζώα είναι ωφέλιμη. Όμως δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το σκυλάκι θα κατάφερνε με εμένα ό,τι δεν είχαν καταφέρει οι διαβητολόγοι που έχουν ασχοληθεί μαζί μου τα τελευταία πεντέμισι χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που διαπίστωσα ότι έχω διαβήτη: εξαιτίας του και μαζί του περπατώ τουλάχιστον μισή ώρα την ημέρα, πράγμα που όσο ήταν ιατρική υπόδειξη, απλώς αναβαλλόταν για αργότερα.

Θυμάμαι τον πρώτο γιατρό- στα Εξωτερικά Ιατρεία του «Σισμανόγλειου»- που με παρέλαβε με την υπεργλυκαιμία να έχει χτυπήσει κόκκινο: 446 ήταν η ένδειξη στο μηχανηματάκι μέτρησης του σακχάρου- με φυσιολογικές τιμές έως 115. Αφού μου έβαλε ορό, υπέδειξε τις αναγκαίες εξετάσεις και την ακόμη πιο αναγκαία δίαιτα για απώλεια «τουλάχιστον δεκαπέντε κιλών». Τότε με ρώτησε με αυστηρό ύφος αν περπατάω καθόλου. «Μέχρι το περίπτερο για να πάρω σοκολάτες» θα ήταν η ειλικρινής απάντηση, αλλά προτίμησα να μην πω τίποτα.

Στη βόλτα με έναν σκύλο, θες δε θες χαζεύεις και τα βράδια αυτό το χαζολόι λειτουργεί ως άσκηση ηρεμίας

Τα «πρέπει». Η διαδικασία της δίαιτας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Το είχα πράγματι παρακάνει εκείνη την περίοδο και η πίεση που ένιωθα όταν διαπιστώθηκε ότι έπασχα από διαβήτη- μια μόνιμη κατάσταση με μόνιμα «πρέπει» και εξίσου μόνιμες απαγορεύσεις- με οδηγούσε στην απόλυτη άρνηση να το αποδεχθώ. Τις συνέπειες των υψηλών τιμών του σακχάρου τις ήξερα καλά- δεν είμαι η πρώτη διαβητική στην οικογένειά μου. Σε κάθε πονοκέφαλο σκεφτόμουν ότι θα πάθω εγκεφαλικό, αν τα μάτια μου έτσουζαν πίστευα ότι η τύφλωση ήταν ζήτημα χρόνου, κι αν μ΄ έπιανε κράμπα θεωρούσα δεδομένο τον ακρωτηριασμό. Ήταν μέρες απόλυτης βλακείας- και απελπισίας.

Το «κλικ» έγινε μέσα σε μια στιγμή: πόσα χρόνια- σκέφτηκα- μπορώ να ζω με ανεξέλεγκτο το σάκχαρο, χωρίς να έχω δυσμενέστερες συνέπειες στη ζωή μου; Ήμουν γενναιόδωρη με τον εαυτό μου και αποφάσισα «είκοσι χρόνια». Από τα τριάντα δύο στα πενήντα δύο, δηλαδή. Από τα επτά χρόνια του μεγάλου μου παιδιού στα είκοσι επτά του, και από τα δύο χρόνια του μικρού, στα είκοσι δύο του. Αποδεχόμουν εμμέσως ότι τα καλύτερά τους χρόνια- και τα δικά μου, φυσικάδεν θα τα ζούσα. Εκεί πείσμωσα και αποφάσισα να κάνω σοβαρή προσπάθεια να ελέγξω την κατάσταση. Κατ΄ αρχάς, οι εξετάσεις έδειξαν ότι δεν είχε προκληθεί καμία βλάβη: όπως έμαθα στη συνέχεια, οι περισσότεροι διαβητικοί διαπιστώνουν την κατάσταση μέσα από μια βλάβη που έχει προκαλέσει, αφού το πρόβλημα υπάρχει αδιάγνωστο. Εγώ ήμουν τυχερή, γιατί λόγω οικογενειακού ιστορικού ήξερα να αναγνωρίζω τα συμπτώματα του διαβήτη: πολυουρία, πολυδιψία, πολυφαγία και η διάγνωση έγινε εγκαίρως. Τώρα, γιατί δεν πρόσεξα ώστε να το προλάβω, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Το πρόγραμμα. Άρχισα πειθαρχημένη τη δίαιτα. Η ζυγαριά με ενθάρρυνε και οι δικοί μου άνθρωποι μεταβλήθηκαν σε φωνές συνείδησης για να μην ξεφεύγω. Θυμάμαι φορές που με ενοχή έβαζα τη λειχουδιά στο στόμα, μασούσα για να νιώσω τη γεύση και έφτυνα αμέσως. Αργότερα, όταν ξεθάρρεψα, αυτές τις μπουκιές τις κατάπινα κρυφά. Από ποιον κρυβόμουν; Έλα ντε; Από εμένα, μάλλον.

Εν πάση περιπτώσει, η τιμή της «γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης» από 10,5 έγινε σταδιακά 8 και με τη βοήθεια φαρμάκων και βέβαια δίαιτας έπεσε στα φυσιολογικά επίπεδα του 6. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι ο διαβήτης δεν είναι απαγορεύσεις. Είναι μέτρο. Κυρίως δεν είναι αρρώστια, παρά μια κατάσταση που πρέπει να μάθεις να ζεις μαζί της. Τώρα πια δεν υπάρχει κάτι που να το στερούμαι ολοκληρωτικά και ομολογώ ότι κάνω παρασπονδίες.

Η διαρκής παρασπονδία μου πάντως ήταν ότι δεν πήρα ποτέ στα σοβαρά τη μόνιμη υπόδειξη των γιατρών για άσκηση- το περπάτημα για τους διαβητικούς είναι ό,τι το νερό για τον διψασμένο, μου είχε πει κάποια στιγμή ένας φίλος γιατρός. Όσο οι εξετάσεις όμως έβγαιναν καλές- με τη βοήθεια των φαρμάκων και της σχετικής προσοχής στη διατροφή – το περπάτημα αναβαλλόταν γι΄ αργότερα.

Άσκηση ηρεμίας. Ώσπου ήρθε ο Ντάρκο. Το κουταβάκι των παιδιών δεν μπορούσε να πάει με το αυτοκίνητο για τη βόλτα και την ανάγκη του και τα παιδιά, βέβαια, ξεχωρίζουν τις αρμοδιότητες:

Δεν είναι άνθρωπος, δεν μιλάει, αλλά μέσα στους λίγους μήνες που ζει μαζί μας, έγινε σύντροφός μας

η δική τους είναι να παίζουν μαζί του και οι γονείς πρέπει να κάνουν τα υπόλοιπα. Προκειμένου να μη μετατρέψει το σκυλάκι σε μόνιμη προσωπική του τουαλέτα τη βεράντα μου, έπρεπε να εκπαιδευθεί. Βρέθηκα, λοιπόν, να κάνω ατελείωτες βόλτες καθημερινά μέχρι να κάνει την ανάγκη του το κουταβάκι. Βγήκαν οι φόρμες και τα αθλητικά παπούτσια απ΄ τις ντουλάπες και από το τίποτα περπατώ πλέον καθημερινά τουλάχιστον μισή ώρα. Πηγαίνοντας βόλτα με έναν σκύλο, όμως, θες δε θες χαζεύεις, αφαιρείσαι, περιμένοντάς τον να μυρίσει αριστερά-δεξιά ή να πάει να φέρει το κουκουνάρι ή την μπάλα του. Ειδικά τα βράδια, μετά τη δουλειά, αυτό το χαζολόι με τον σκύλο λειτουργεί ως άσκηση ηρεμίας που περιόρισε σημαντικά τις αγρυπνίες του στρες.

Δεν θεωρώ, φυσικά, ότι κάθε διαβητικός πρέπει καλά και ντε να αποκτήσει σκύλο. Άλλωστε, υπάρχουν πολύ πιο πειθαρχημένοι άνθρωποι από εμένα, που δεν ακολουθούν τις συμβουλές των γιατρών τους διά της τεθλασμένης. Και για να εξηγούμαι, δεν θεωρώ το σκυλάκι μου «εργαλείο»- συμπλήρωμα των φαρμάκων. Οι καλές συνέπειες που έχουν οι βόλτες μαζί του στην υγεία μου είναι σημαντικές μεν, παράπλευρες δε. Θα πω κοινοτοπίες: δεν είναι άνθρωπος, δεν μιλάει, αλλά, μέσα στους λίγους μήνες που ζει μαζί μας, σύντροφός μας έγινε. Και την… εξυπνάδα που έλεγα, ότι «σκύλο έχουν τα παιδιά, εμείς έχουμε μπελά» τη διέγραψα.