[ Δρόμοι ]

Ένα αστείο:
Στο μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα η Αμερική παρήγε πράγματα. Τα τελευταία 30 χρόνια παράγει χρέος. Κι άλλο αστείο: Τώρα που επιτέλους το κατάλαβαν οι επενδυτές, τρομαγμένοι τρέχουν να αναζητήσουν καταφύγιο σε χώρες που άλλοτε τις είχαν του κλώτσου και του μπάτσου- στη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα. Οι οικονομίες τους θεωρούνται ολοένα και πιο σταθερές, καθώς τα ντόμινο των αμερικανικών τραπεζών πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Κάποιοι αισιόδοξοι σχολιαστές βγαίνουν στο παράθυρο και φωνάζουν: «Αυτό είναι το τελευταίο». Αλλά η φωνή τους κόβεται στη μέση, καθώς ένα ακόμη πτώμα τούς έρχεται στο κεφάλι.

Ο ιός…
… της χρηματοπιστωτικής κρίσης ρίχνει στο κρεβάτι τις ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες. Πώς να προφυλαχτεί κανείς; Να καταπιεί κανένα αντιβιοτικό και να ξεπλύνει τα χέρια του; Η ειρωνεία είναι πως το καλύτερο φάρμακο για τους χαμένους επενδυτές θεωρούνται τώρα οι τοποθετήσεις σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα. Ποιος θα τολμούσε να τις πει αυτές «αμυντικές τοποθετήσεις» πριν από μερικά χρόνια χωρίς να διακινδυνεύσει την καλή του φήμη; Ο καπιταλισμός που εξέθρεψαν οι ανεπτυγμένες χώρες κατά την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού – δηλαδή το τραπεζικό «Μονόπολη» με τα βερεσέδια- καταρρέει μπροστά στα μάτια των αναπτυσσόμενων χωρών, τις οποίες μέχρι τώρα οι σημερινοί χρεοκοπημένοι της Δύσης τις είχαν υπό επιτήρηση και τους κουνούσαν αυστηρά το δάχτυλο στη μύτη. Δάσκαλε που δίδασκες… Αυτό ακριβώς θα πρέπει να σκέφτηκε η πρόεδρος της Αργεντινής την περασμένη εβδομάδα. Η Κριστίνα Κίρχνερ τα έβαλε με την τράπεζα Λίμαν Μπράδερς, όταν αυτή ανακοίνωσε πως η Αργεντινή κινδυνεύει με χρεοκοπία έως το 2010. Λίγο αργότερα η τράπεζα ανακοίνωσε απώλειες 3,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων το τελευταίο τρίμηνο. Ύστερα βάρεσε κανόνι. «Θα ήταν προτιμότερο να είχε ασχοληθεί με τους δικούς της λογαριασμούς παρά με τους δικούς μας» δήλωσε η Κίρχνερ πάνω από το πτώμα της Λίμαν Μπράδερς.

Θα πρέπει…
… άραγε να φοβόμαστε τώρα μια επανάληψη του κραχ του 1929; Πιθανότατα όχι, λέει ο Ελβετός οικονομικός αναλυτής Ζαν-Κλοντ Πεκλέ. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. «Η παγκόσμια οικονομία του 2008, ακόμη κι αν επιβραδυνθεί, θα επωφεληθεί από την ορμητικότητα των αναπτυσσόμενων χωρών» λέει ο Πεκλέ (δηλαδή από εκείνες τις χώρες που μέχρι τώρα η Δύση θεωρούσε οικονομικά ασταθείς και εξωτικές). «Αυτό που έχει αλλάξει σε σχέση με το 1929 είναι η διασύνδεση των αγορών». Ο κόσμος…
… στον οποίο θα ζήσουμε όμως μετά τον σεισμό στη Γουόλ Στριτ, σίγουρα δεν θα είναι πια ο ίδιος, λέει ο Ελβετός οικονομολόγος. Η Αμερική, είτε αυτή θα είναι του Ομπάμα είτε του ΜακΚέιν, θα βγει εξασθενημένη. Η κυριότερη συνέπεια αυτής της κρίσης δεν θα είναι οικονομική, αλλά γεωπολιτική. Θα βγουν επιτέλους στο φως οι χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας που μέχρι τώρα ήταν παρίες στα μάτια της Δύσης.