Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Αποτυχόντες φοροκυνηγοί

ΤΕΛΙΚΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η φράση «όλα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν» ταιριάζει γάντι στα δεδομένα τής εν Ελλάδι οικονομικής – και όχι μόνο- πολιτικής. Ακόμα και σε ζητήματα που αποτελούν «στοίχημα» για το οικονομικό επιτελείο, οι αλλαγές δείχνουν να καταλήγουν στα ίδια. Το δημόσιο έλλειμμα καταγράφεται και «απογράφεται» για να μειωθεί, αλλά παραμένει φουσκωμένο. Κινδυνεύει, μάλιστα, να βρεθεί και πάλι εκτός ευρωπαϊκών ορίων. Ανάλογη είναι η πορεία των δημόσιων δαπανών. Ο περιορισμός τους αποτελεί πάγιο στόχο του κρατικού προϋπολογισμού. Ως στόχος μειώνονται στην αρχή του έτους για να «ξεφύγουν» και να αναθεωρηθούν προς το τέλος. Οι ξένοι επενδυτές, στο όνομα των οποίων λαμβάνονται συνεχώς μέτρα και πρωτοβουλίες, είναι σχεδόν απόντες. Και το χειρότερο, με τη διεθνή κρίση σε πλήρη εξέλιξη, οι πιθανότητες να ρισκάρουν οι «μεγάλοι» νέες επενδύσεις μειώνονται. Η φορολογική πολιτική, αντί να αποκτά αναπτυξιακό χαρακτήρα, εξαντλείται σε φοροεισπρακτικά μέτρα. Τα τεκμήρια καταργούνται ως αντιαναπτυξιακά, αλλά πριν ακόμη περάσουν πέντε χρόνια επανέρχονται στο προσκήνιο, την ώρα που η οικονομία αρχίζει να χάνει πόντους σε ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, οι πραγματικά ευνοούμενοι της φοροδιαφυγής ή της φοροαποφυγής καλύτερα, όπως προτιμά πλέον να αναφέρεται στο φαινόμενο της μαύρης οικονομίας ο υπουργός Οικονομίας, παραμένουν στο απυρόβλητο. Και οι όποιες «αναπτυξιακές» αλλαγές κινούνται προς την ίδια, πολλάκις δοκιμασμένη, συνταγή. Συμπιέζουν όσο το δυνατόν περισσότερο το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων. Πριν από τέσσερα χρόνια μισθωτοί και συνταξιούχοι κατέβαλλαν το 44% του φόρου εισοδήματος. Το 2006 το 50,1%. Για τις επιχειρήσεις, η πορεία ήταν η ακριβώς αντίστροφη. Το δείχνουν τα στοιχεία, που συγκέντρωσε το Ινστιτούτο Εργασίας. Πριν από τέσσερα χρόνια οι εταιρείες πλήρωσαν το 43% του φόρου εισοδήματος. Πριν από δύο το 36,3%. «Ρlus Ca change…», όπως λένε και εις Παρισίους.