[ Δρόμοι ]

Οι κοινωνικές…
… ανισότητες βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Σκοτώνουν οι άγριες περικοπές που επιβάλλονται με ευρωπαϊκή εντολή στις παροχές υγείας- όπως στην Ιταλία, όπου η χώρα επιστρέφει στην εποχή των ειδικών νοσοκομείων για φτωχούς, με παροχές β΄ κατηγορίας. Το τελευταίο κάστρο του κοινωνικού κράτουςμια αξιοπρεπής περίθαλψη για όλους- πέφτει κι αυτό για να γίνει το χατίρι των ιδιωτικών αρπακτικών που περιμένουν να το κατασπαράξουν.

Ένα αβυσσαλέο…
… χάσμα στην κατάσταση της υγείας πλούσιων και φτωχών διαπίστωνε στην τελευταία έκθεσή του ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Την απέδιδε σε έναν «τοξικό συνδυασμό κακής διακυβέρνησης και οικονομικής πολιτικής» και υποστήριζε πως οι αδικίες «σκοτώνουν σε μεγάλη κλίμακα». Η έκθεση ανέφερε πως ένα αγόρι που γεννιέται στο φτωχό προάστιο Κάρλτον της Γλασκώβης αναμένεται να ζήσει 54 χρόνια, ενώ ένα άλλο αγόρι που γεννιέται στο εύπορο Λένζι, μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, έχει προσδόκιμο ζωής 84 χρόνια. Τα ίδια και στο Λονδίνο. Ένα αγόρι που γεννιέται στο Χάμστεντ αναμένεται να ζήσει 11 χρόνια παραπάνω από ένα άλλο αγόρι που γεννιέται στο Σεντ Πάνκρας, μόλις πέντε στάσεις παρακάτω. Δεν πρόκειται για μια έκθεση που συντάχθηκε από κάποια οργάνωση αναρχικών ή άλλων ανατρεπτικών στοιχείων. Οι συντάκτες της είναι ειδικοί που εξέτασαν τις «κοινωνικές συνιστώσες» της υγείας (πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, πρώην αρχηγοί κρατών και υπουργοί Υγείας). Και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως σχεδόν σε όλες τις χώρες οι κακές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μεταφράζονται σε κακές συνθήκες υγείας για τους πληθυσμούς τους.

Μια επίσκεψη…
… στο Παρίσι σαν κι αυτήν που προτείνει ο εκδοτικός οίκος «Λα Φαμπρίκ», δεν είναι ακριβώς τουριστική: ο τίτλος του νέου βιβλίου του είναι «Η θνησιμότητα στις συνοικίες του Παρισιού» και έχει γραφτεί από τον Λουί-Ρενέ Βιγιερμέ τον δέκατο ένατο αιώνα. Και τι έκπληξη! Ούτε και τότε οι επιδημίες έπλητταν τους πλούσιους. Ο επιδημιολόγος συγγραφέας γράφει για το Παρίσι του 1828. Η εξέγερση σέρνεται στα προάστια και στα καπηλειά όπου μαζεύονται οι χωριάτες που κατεβαίνουν από την επαρχία. Μια πόλη η οποία απέχει χιλιάδες λεύγες από τις καρτ-ποστάλ που σήμερα προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες. Οι γιατροί εκείνης της εποχής αναρωτιούνται: Γιατί οι μεγάλες επιδημίες που κάθε τόσο χτυπούν την πόλη αγνοούν τις πλούσιες δυτικές συνοικίες και παίρνουν τον φόρο τους μονάχα από τους φτωχούς συνοικισμούς; Ύστερα από έρευνα, μολονότι συντηρητικότατος, ο Βιγιερμέ καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα: «Τα πλούτη, η καλοπέραση και η αθλιότητα είναι για τους κατοίκους των διαφόρων συνοικιών του Παρισιού οι βασικές αιτίες στις οποίες πρέπει να αποδώσουμε τις μεγάλες διαφορές που παρατηρούμε στη θνησιμότητα».

Οι παρατηρήσεις…
… του Βιγιερμέ έπεισαν ένα μέρος της αστικής τάξης να ελαφρύνει κάπως το βάρος των φτωχών (και να καταλαγιάσει την εξέγερση). Διακόσια τόσα χρόνια από τότε, τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους ξηλώνονται σήμερα ένα ένα στην υγεία. Για τον φτωχό μένουν ανοιχτά μόνο τα νεκροτομεία.