Φαινόμενα

Δύσκολη πρεμιέρα
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Δύσκολη πρεμιέρα για το δίδυμο των παρουσιαστών, που ανέλαβε να αντικαταστήσει τις σιλικονούχες, ξανθιές πρωινατζούδες του Αnt1
Αποφάσισε την ανατροπή στην πιο παραδοσιακή του εκπομπή ο Αnt1, στον «Πρωινό Καφέ», αλλά δεν την τόλμησε ώς το τέλος. Μπορεί να είπε τέλος στις ξανθιές με μπούστο ώς το σαγόνι για παρουσιάστριες, στο κάτω κάτω ήταν το κανάλι που έκανε «σχολή» στο είδος (εδώ η Κορομηλά, εδώ και η Μενεγάκη ανέβηκαν στον θρόνο της πρωινάδικης σουσουδερί), απλώς η τελευταία απόπειρα να αναδείξει και τρίτη κατά σειρά ξανθιά πρωινατζού, την Ελεονώρα Μελέτη, δεν του βγήκε όπως οι προηγούμενες. Ορθώς σκέφτηκε να αλλάξει εκ βάθρων τις προδιαγραφές της παρουσίασης: αντί για μία παρουσιάστρια, ένα δίδυμο- κάτι που είχε επιχειρήσει με επιτυχία πριν από μερικά χρόνια το Μega με τον Φώτη και τη Μαρία- και αντί για μοντελικές εμφανίσεις, δύο άνθρωποι κανονικοί, με «ελαττώματα» από αυτά που διαθέτουν οι περισσότεροι εκ των κοινών θνητών (παραπανήσια κιλάκια, φαλακρίτσα για τον Νίκο κ.λπ.) και χωρίς γελοίες προσπάθειες να απαλλαγούν από αυτά ή να τα κρύψουν.

Η σκέψη ορθή. Άλλωστε αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και οι ανάγκες του φιλοθεάμονος. Αυτό που προσέφεραν στις μέχρι τώρα τηλεοπτικές τους εμφανίσεις η Κατερίνα Ζαρίφη και ο Νίκος Μουτσινάς, αν και σε ρόλους support και οι δυο τους, ήταν ένα κεφάτο, σαρκαστικό χιούμορ που έχει γίνει μόδα στην τηλεόρασή μας. Το δύσκολο, όπως αποδείχθηκε, είναι να περάσουν τη γέφυρα και να γίνουν από υποστηριχτές του κεντρικού παρουσιαστή, πρωταγωνιστές οι οποίοι θα πρέπει να παράγουν πρωτογενή λόγο, διατηρώντας την προσωπικότητα που τους έκανε συμπαθείς στις προηγούμενες δουλειές τους.

Αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα είναι ότι η «ανατροπή» αφορά μόνο τους ίδιους στον ρόλο της παρουσίασης, αφού η εκπομπή παραμένει ίδια με αυτές στις οποίες προηγουμένως συμμετείχαν κρατώντας δεύτερους ρόλους. Θα ήταν για παράδειγμα, διαφορετικό, αν διαμορφωνόταν μια εκπομπή με βάση τις προσωπικότητές τους, με έμφαση στα στοιχεία εκείνα που απελευθερώνουν τα ταλέντα τους.

Το καινούργιο σκηνικό (κιτς και βαρυφορτωμένο), παρά το μεγάλο του μέγεθος, δεν προσφέρει τίποτε στην ουσία μιας εκπομπής. Όσο για την παρουσία κοινού στο στούντιο, κάθε άλλο παρά «ζεσταίνει» την ατμόσφαιρα. Λάθος για την πρώτη εκπομπή η επιλογή μιας χούφτας από παγωμένες μοντέλες, ακίνητες, στητές σαν να ΄χαν καταπιεί παλούκια, που ουδόλως αντιδρούσαν στις προσπάθειες των παρουσιαστών να «παίξουν» μαζί τους. Ασυντόνιστο το χειροκρότημα, ερχόταν καθυστερημένο ή και… ποτέ, κάνοντας τη γωνία του στούντιο όπου καθόταν το «ζωντανό κοινό», την πιο απειλητικά σιωπηλή της εκπομπής.

Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη εμφάνιση δεν μπορεί να είναι καθοριστική. Μεγάλο το τρακ, ισχυρές ακόμη οι συνήθειες από τους προηγούμενους ρόλους, αμοντάριστη η ομάδα, χωρίς ρυθμό η σκηνοθεσία και πολλά, πάρα πολλά να κάνουν για πρώτη φορά οι παρουσιαστές. Και ακόμη θέλει δουλειά, πολλή δουλειά το δίδυμο για να συντονιστεί, να σκέφτεται ο ένας και να ενεργεί ο άλλος σαν να είναι ένα.

Ωστόσο μπορούν να πετύχουν αν ξεχαστούν, βουτήξουν με κέφι σε αυτό που έχουν συνηθίσει να αποτελεί την ασφάλειά τους, τον σαρκασμό για όλους, ακόμη και τον εαυτό τους- έχει διαφορά από το να κάνεις τον φασουλή και το ξέρουν, ας το ξαναθυμηθούν.


Τιμούν τα αφιερώματα που θυμίζουν τη ζωή

Ήρθε αιφνιδίως η θλιβερή είδηση της απώλειας του Σταύρου Παράβα, ενώ εξελισσόταν η εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη στο Star. Αντί άλλου αφιερώματος προβλήθηκε απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο ηθοποιός σε ρεπόρτερ του καναλιού, μόνο που επιλέχτηκε ένα σημείο όπου πνίγεται στους λυγμούς, καθώς αφηγείται μια ιστορία από την αρρώστια του στο νοσοκομείο. Ένα παιδί τού είχε βάλει στο χέρι έναν σταυρό για να γίνει καλά. Συγκινητικό, πολύ περισσότερο για έναν άνθρωπο μεγάλο, κουρασμένο, φοβισμένο από το ορατό τέλος, αλλά αταίριαστο σαν αφιέρωμα σε ένα ηθοποιό με πάνω από 50 χρόνια καριέρας, με ρόλους στο θέατρο και το σινεμά που αγαπήθηκαν και που τον έδειχναν εύρωστο, με το σφρίγος της ζωής και του ταλέντου του. Ένα τέτοιο αφιέρωμα τιμά περισσότερο τη μνήμη των αγαπημένων του κοινού, που φεύγουν, από μια τηλεοπτική στιγμή που τους βρίσκει ευάλωτους και που η προβολή της, όταν έχουν φύγει από τη ζωή, απευθύνεται στον κανιβαλισμό του κοινού που βρίσκει άλλοθι την ψευδοσυγκίνηση.